Life's One Hell of a Trip!

It was... WORTH IT

2008-07-07T11:10:00.004+08:00

Before I proceed updating my Mid Year Performance and start my work week early, let me share with you a dream I had last Saturday.

I was in Lyceum, in our room with my classmates. Seated quietly as our Speech Professor , whom I will never forget (imagine, he kept on insisting that 'beard' is pronounced as 'bird' - OMG to the nth level - and I got a 90% because I insisted on pronouncing it as what I know is right!) asked each graduate to share their experiences in life after college.

Yeah, I think this dream was somehow a reunion... Kinda weird.

So there you go, I couldn't remember what my other classmates had said, but I definitely won't forget what I delivered.

"A broken heart and a mangled spirit, I left this school tormented. Not knowing what future I am treading, nor what destiny has to offer this young soul. I braved the emptiness of losing the chance of being with the one I thought I loved to the reincarnation of my life like a seed in Spring's embrace... I moved on - and all with the past I leave behind, like a cocoon waiting for its final awakening... And it was... WORTH IT."

The last two words, were uttered in real life. Then I woke up - realizing that I was talking in my slumber, I immediately took my notebook beside me and wrote the diminishing fragments of a dream.

A dream that made me realize - all the challenges and the heartaches I've been through, was all WORTH IT.

More than Blessed

2008-07-02T08:45:00.004+08:00

As Rodney decided to give up on me as the rain started pouring, I looked at the darkness of the night, contemplating on why would my gas be empty after having it filled up yesterday...

Then as the little trinklets of water washed my troubled soul, I began to realize that I was asking the wrong question nor was I contemplating on the inconvenience of pushing the car by the road.

I should be thankful - that of all places I would ran out of gas, it happened infront of my parking space. It could have been on the road, while I was stuck in traffic for 45 minutes. It could have been on the dark and scary South Luzon Expressway with the constructions left and right with cars not minding the lightless roads? Or it could have been in a tunnel in Makati...

I even blamed my brother for having me come home to Laguna to have the computer fixed. But I realized, I have a family to come home to. I have a loving mom and two industrious brothers and Ate Helen.

Then as I was pushing my drained Rodney, two passers-by aboard a tricycle, came down and helped me. Funny thing is, it was 12 midnight. They could have passed me by, left me alone, or they could have robbed the hell out of me. But they helped me park my car and didn't rob me.

I wasn't able to say thanks, though. They sped away. Whoever you are, if ever you are reading this, please accept my warmest thanks. It was like, two Angels disguised as common people helped me of my trouble pushing an automatic car.

Then I went to Petron to buy gas - and I shivered with what I discovered. Unleaded is at Php 60 per Liter. It was just Php 58 last week, and at Php 40 two months ago. I cursed - for this expensive liquid is already a food for the week. But then again, as the aroma(?) of the unleaded gas touched the membrane of my nose, I came to realize that I had the opportunity to drive a car, let alone how young I am to have a car of my own - from the fruits of my labor with thanks to Ketsup.

Talking about labor, I am a happy employee. Happy because I have a stable job. Happy because the people I work with are GREAT people. From the Agents to Floor Assistants, to Analysts, to QA peeps, to Floor Leaders, to Team Leaders, to Ops Managers, to SOMS, to Directors up to the VPs. Up to now, I still can't believe that I work with such great people. Up to now, I still can't be thankful enough that I work with my Boss. If you have a Boss like mine, you'll realize that you can do anything - almost everything is possible. That everything has a way. And I love it - because there's nothing impossible if you believe in yourself. And that's what I learned from her.

It's all about knowing what you've got and knowing what you can do with what you got to make things better.

Then I went home, though I was being nagged by Ketsup for coming home in the middle of the night instead of tomorrow morning, I realized that I have someone who cares for me. And it is something you can't easily find these days...

Then I went to sleep - as the cold air enveloped my tired and restless body, I realized that I was going to sleep soundly tonight...

But before I did, I prayed. I prayed hard. I prayed and thanked the Lord for all the blessings He provided me. For all the safety He covered me. For everything I have, and for Everything that I love...

Blessed...

Perdone Por Pavor Mi Silencio

2008-06-26T08:25:00.005+08:00

Yeah yeah, been out for like 7 months. Hindi naman ako nagbuntis or what, asa. Hindi rin ako naaksidente at nagkaron ng amnesia.

Wala lang.

It's like, poof... Yun na yun, don't ask.

Sa pitong buwan na aking ikinawala, marami ang nangyari, may mga luhang dumaloy, dugong umagos at jebs na nai-flush. Isama mo na rin yung wiwi na naiwan sa brip. Eek.

Seryoso, being gone for seven months away from blogging made me realize that corrupt ang government na hawak ni Gloria. Teka, obvious na yan eh.

Let's talk about my return. Teka, may humirit... Andami kong nareceive na phone-in questions at emails. (Waw, sikat!) Asa.

San ka nagpunta?
- Hmm. Di naman ako umalis ng bansa. Dito pa rin ako. Mejo nag iba nga lang ng ruta. Minsan nasa Makati, minsan nasa Quezon City at most of the time, nasa Alabang. Lately lang eh nagpunta kami ni Ketsup sa parteng norte ng Pinas. Sa Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, Cagayan, Pagudpod, Ilocos Norte and Sur, Vigan, Batac and Baguio... All in 3 days.

Sino si Ketsup?
- Ewan ko ba kung sino yan. Apat na taon ko nang kasama di ko pa kakilala. Teka, ambilis naman ng followup mo!

Hehe, shempre, hightech na tayo. Wifi na! Anyhoo, kamusta ka na?
- Eto okay na okay. Masayang masaya!

Wow, buti ka pa!
- Thanks =) Ganun talaga pag mabait!

Anong bago sayo?
- Hmm... Marami. Maraming marami. Panalo. Siguro kung iisa-isahin ko, ako na ang Presidente ng Pilipinas. Kahit mandaya pa si Gloria, ako pa rin panalo...

Like what?
- basta, masaya ako. un na un. no comment. sabay suot ng shades

Ang KJ naman nito! Share!!!
- Let's just say that there are no more bones in my closet. Happy?

Ang lalim, di ko masisid! 7months mong pinag-aralan yan no?
- Hehe.. DI naman, 3months lang.

Namiss ka namin!
- Really? Tats naman ako. tenks!!

Uo!!! Sobra!
- Naks. Akalain mo yun!

Kamusta naman si Hanna?
- Sinong Hanna?

Si Hanna, yung anak mo?? Yung tumalon sa 2 storey-bldg?
- HAH?? Wala akong anak!!

Uhmm...
- ???

Wrong blog pala... Sorry
- Yon!

Of Radioactive Ants

2007-11-19T06:52:00.000+08:00

I just learned today that ants can survive after being radiated in a microwave... Haha.. Took me three years after having a microwave =..

Oh well, must be the weather.

I had to be.

2007-11-02T12:13:00.000+08:00

It's been so long since I was able to put something here. Might be my lack of time - yeah, I think so. But I have to admit - it's my lack of interest... Since blogging in the office especially in Makati is a sure-way to get a memo, and such a waste of rest and me time if I'm going to blog at home.

Honestly, I had to be somebody else I'm not - but not to the extent of pretending. I had to be someone who's responsible, but not to the point of being too much relaxed.

Words were said, and things were irrevocable. Time flew so fast, I didn't notice it's already November. Sweet November? Nah.

When your mind's at war and your heart's in question, there's chaos already. I've been trying to huddle all my leftover sanity not to break apart, not to be shattered by recurring events, by those minute tests trying to push me to the limits.

I've eaten chinese cakes and stood up late - just to find out who I should be. For four long years - I had been asking the same question... What if?

But a night came and those what if's were answered. Now, life's biggest joke was, "I told you so..."

I should have trusted my intuition - my inner self. The one inside me who knows what should have been done. And the same inner being who knew what I am capable of. The same aura who had been screaming all its life wanting to tell me that I am who I am...

Much of these nonsense I speak - it's all about breaking the barriers of what you can be, and what you can do.

I had to be...

Me.

FLASH Updates!

2007-07-16T21:03:00.000+08:00

I'm still alive, after a three-week hiatus. I can't blame myself since I was busy with my lives compressed into a 24hr option.

Okay, here are the updates:

1. I signed my contract! (woohoo! Yey!) With this, I will no longer have the following: Meal, Transpo and Night Diff Allowances together with OTs. Anyway, that's just fine, considering I'm now higher than my first supervisor who told my I'm no good, that I'm stupid and had no common sense - and hell freezes over before I get promoted. Darn, it made me feel proud of myself everytime I remember every moment I was with her... It took me JUST three months to be TOP1 among the other tenured agents, and JUST four-months to be out of the calls. Good thing I WAS DEAF!

2. I got carried away with Kira. I learned to love him and hate him all at the same time. I wanted to scream, my jaws drop everytime he gets close on to something. How he thinks, how he acts... everything... Oh don't get me wrong, I'm pertaining to Kira of DeathNote. One who has one will surely be god-like. Darn. I wish I still have Eve's (Heroes) powers. HAHA. HUBAD!

3. Someone is trying to get the nerves out of me. I know my rights and I know how to fight for myself. Dear, you guys should better KNOW ME MORE. The game's poker, stop acting like it's UNO. NOTE: You better should know who I am. This isn't a threat, it's a warning. Last time somebody made me mad, he died. And so will you if you can't stop being so STUPID.

4. Electric bill was up to Php 2,950 for the month of May. Goodluck. But anyway, the hell with the bill? I sleep soundly and I can't complain.

5. Watched Transformers and was in awe with Shia. From Even Steven's to Holes to Constantine... He really made his way up. Are you on drugs??

6. Harry Potter at Greenbelt courtesy of CVG Enterprise. Watched it with RJ, 730 in the morning hehe. STUPIFY. The movie's quite dragging. Wasn't what I expected. Sirius wasn't supposed to die that way but hell, that's the movie. Hell I care?

7. Ewwing and Awing in Grey's Anatomy from RJ. Yep, I love the series. I just can't imagine being a doctor... With the stitching and everything??? Come on, I'd rather do something than that... To the nurses, doctors, surgeons and anyone in the medical field, I SALUTE you. Just don't drink booze BEFORE an operation. I wanna kill you.

8. The phone I was talking about? You see, I have it already and had it upgraded to the final firmware update. My collegebuddy said it's slow, but mine's not. I had mine to have a 2.0gb Memstick duo so I can put anything I want har har.

9. Eyeing a house in Alabang. Was informed of a 30-sqm lot + a house for only Php900 a month.. But that's not for everyone... But hey... You're in the Philippines... Everything has a way.

10. Finished paying the HP Desktop PC at home...

Well, there you go... To Josh and Clark, I'm sorry if I've been out =) Quite busy, and enjoying it.

At my age, I can't believe I'm already here. =) And I won't stop proving myself, that I ain't no good. That I have common sense and hell with hell freezing over. Nax. =)

How well do you know me?

2007-06-28T06:21:00.000+08:00

Take the test =)

http://www.testriffic.com/friendtest/3781855

I WANT THIS!!!!

2007-06-26T04:43:00.000+08:00

Huhuhuhuhu Gusto ko netooooo!! Php 16k na lang sha!!!! OMG...

I'm going to buy this, unless someone out there objects and tell me na panget to... Well.. I hope this is good... =(

Commercial Boo-Boos

2007-06-21T06:31:00.000+08:00

I watched TV yesterday for 30 minutes and I noticed that there were something wrong with the commercials I watched. Actually, I noticed it a long time ago but I had no time to criticize(?) them.

Anyway, there were just two on my list...

First on my list - COLGATE.

Setting: Father and Son painting the fence with white paint.

Son said "Done".
Father: "Did you paint the sides?"
Son: "Why, Dad?"
Father: "Because if you won't, it will be the cause of damage."
Son: "Oh. Like our teeth. MY UNCLE said..." ("Ang sabi ng TITO KO")

There.

Common sense, so if that kid's dentist is his uncle, then how is his father related to his uncle if he said "TITO KO?"? (Magkaanu-ano ngayon si Dentist at si Tatay?)

He could have said, "UNCLE" or (Tito)

Anyway, just a comment.

Second, SUNSILK

Trivia: Sunsilk is "Hazeline" in China. Discovered it when I went to Shanghai.
Also sold as Also sold as Elidor, Seda and Sedal.

Okay, here goes.

Setting: Girls on a banana boat without lifevests.

There.

Go figure.

Oh well...

Rawwwr!!!

2007-06-19T08:54:00.000+08:00

I got this from Ian's Multiply page and it was really cute. Hehehe.. Rawrrr..

Of Gondolas, Notebooks and Stitches...

2007-06-17T16:26:00.000+08:00

I'm back! Yeah I am really back! Reason is, my notebook's up and running! Actually, I just found out that it was working BEFORE I brought it to the service center. Funny, right?

Service center guy said that there's nothing wrong, just make sure that I do not leave my notebook in a very cold room. Remember, my room's temp is 17Celsius? He said that it isn't healthy for laptops and other devices. Okay, from now on, my gig stays outside my room =(

Really... Anyway, read on =)

I woke up REALLY tired since Son, Jeng and I had a very tiring day. Reason: We went to Enchanted Kingdom yesterday.

The trip was long overdue since I bought the tickets last 2006, which only costs P250 each, now it's up to Php600. Ha ha. Good luck.

Contemplating

Okay, during our photo shoots, since I'm part camera-whore, I just realized I was wearing the same striped blue shirt... I don't know why but everytime I took a lot of pics, I'm always wearing this shirt. Haha.

And when I looked at Son, he was wearing pink, and I was wearing blue...

2007...

And before, 2005...

We totally had fun, getting totally wet, excited, thirsty, hungry... everything. We won a race and got ourselves a stuff toy! It was Son who won this stuff toy... (The game ticket was P30 each, so the stuff toy is = to P90)

Then, I saw a former classmate who was working part-time in a game. She gave me a stuff toy too after I played her game. I won't post her name since she might kill me hahaha...

We raced, since we drove our own karts, and guess who won???

Since I won, Jeng will be washing the dishes for a week! Good job!!!

This is the reason why I am joining CVG Alabang's Kart Fest this July. =)

We left EK past 8PM and we arrived in Alabang by 10PM. Once I reached my room, I jumped in my bed and slept hehe.

Today, I bought a Cross-stitch set for me to finish by End of Month. I'm planning to design the apartment with cross-stitched artworks... I'll show you the finished product soon =)

Oh well, I added a RockYou slide show above, since I'm tired of putting the pics individually =)

Weeeeh... I have my notebook again hehehe...

My Notebook is Dead... ALIVE!

2007-06-15T05:24:00.000+08:00

For no apparent reason, as I opened my notebook last night... It won't boot, though when I press the power button, the power LED lights up but there's no activity in my HDD... Huhuhu... I don't know what the problem is since I KNOW that it wasn't dropped, or been harrassed... Why would I even do that to my property...

Hu hu hu... I feel bad coz I can't get my daily dose of Starcraft. =(

Anyway, I am still eligible for the 1yr-warranty and I'll bring my gig to the store where I bought it last September...

Oh well, enough with the sad face... Won't do me any good.

By the way, I'll be on PTO tonight. I'll be treating my Mom to Punchline tonight and I'll be going to Enchanted Kingdom Saturday morning with Son and Jeng.

To all of you out there... Take care of your PCs... Huhuhuhu...

God is Good. Kapit ka =)

2007-06-11T09:18:00.000+08:00

Since it was my Rest Day (again... imagine, it took me a week just to post another entry...) I went to Festival (yeah, Festival, again. You can't blame me... It's just a walk away from our apartment...) to play in the arcade and accidentaly, decided to watch Piolo and Eugene, Oh, and Regine's movie.

I had to go alone coz Jeng and Son still has work that night.

Okay, 5:40pm.

I went to Cinema 8, searched myself a seat and when I saw a vacant one and the next one is vacant too, as in vacant as in vacaaaaaant, yours truly sat down on the first seat as I removed my headset and watched the Sinking of Japan (duh.)

Then, this guy, beside the vacant seat, said in an irritated (for no apparent reason(?)) tone...

"Excuse me, may nakaupo dyan." (Excuse me, someone's sitting there.)

Haha and since gago ako.

"Oh shit! Naupuan ko siya! Sorry! (I slightly stood up, and looked for the person who was 'sitting', then stared at him blankly)Wala na siya." Then I stared at the screen and watched the opening of the movie.

Whatever his reaction was, I don't give a damn. Andami pang bakante sa side nya eh.

He he. Free Seating yung sinehan na napuntahan ko, so kung magkakaroon ng problema, problema na niya yun.

It's not reserved. Goodluck to him.

Anyway, back to Heaven's resort. Here's what I can say:

EUGENE's really great! She made sure I laugh all throughout her scenes. Especially the one when she said, "Ito grabe to, kumapit ka, baka tangayin ka!"

Piolo... nahh... hehehe... I never got there...

Regine - please wear a bra.

Mark Bautista - ohh grandma, what big nose you have!

Basta, the moral of the story is...

God is good.

Truly, He is.

Of Winning, Betting, Shopping and of Cleaning

2007-06-03T19:41:00.000+08:00

I started my day at 9am in the morning when Son woke me up by calling me, then dropping it off. He was still in the office with Jeng and I thought him calling me meant that I have to prepare for them to come home.

Yep, I do the cooking in the house. But that only occurs IF I am on Rest day or I'm just being nice.

But this day was different. I had to FEEL that today was my Restday. No work, all play... However, the thought is better being imagined than realizing that it won't come true...

I arrived at Festival Mall by 10am, remembered that tonight was the Lotto Draw for 130M pesos.

And yours truly set his bet for the game tonight. Har har... What's P60 compared to 130M?!

And so, I found out that Son and Jeng weren't in the mall by that time, they were still in the office surfing the net. I told Son that I'll go play in the arcade upstairs (3rd floor) until they arrive for us to do our chores. (Chores? We? Chores? Yeah right...)

I went to the Indiana Jones section, my favorite test-your-luck game. It's a pachinko game wherein you use tokens and win tokens too, depending on the amount you bet. I always buy a package of 60 tokens for P200 and spend them all in the arcade.

I dance, I kill, I grab (toys, dear... toys). And I win...

Funny thing was, there were no players yet except this guy who was sitting besides my "lucky seat". I sat beside him and he gave me that funny look after he checked left and right why the heck I sat right next to him. Duh.

I just plugged my headset and played Gwen Stefani's "My Sweet Escape" on-repeat.

Then I played Indiana Jones and look what I brought home!

It was 144 tokens (plus 51 more!) Gawrsh. Then I had to go downstairs to eat with Son and Jeng.

After eating, they went to the Lotto booth and set their bets too. Then we...

- Jeng went to the supermarket, will text me when she's done.
- Son and I to Memo, bought two pants and a long sleeved shirt
- Son and I to 3rd floor, bought a cellphone.
- To the supermarket, paid the groceries
- To Robinson's department store, bought a new bedsheet and a comforter.
- Returned home.

I was supposed to stay, but I just wanna rest.... and sleep...

But when I was sorting things at home, there were two bedsheets, 8 pillow cases and a blanket needed to be washed. And so I washed them after installing the newly bought comforter.

Then, as I was washing the sheets, I gazed at my aquarium which was supposed to be cleaned last week but had no time to... So, as OC as I am... Here's what I did...

I smiled as I look at my newly cleaned tank... Wooh. Isn't this great? I haven't installed the plants back, though...

Anyway... I'm waiting for the Lotto draw and I HOPE with all my fingers crossed... That I'll win that 130M...

Or Son or Jeng, since they'll give me P3M and a new house and lot and a car... and a small business too...

Funny, I haven't thought of what I'll do with my 130M less tax...

Uhmm later... If I win... Ha ha ha!

I'm Gonna Watch My Back

2007-06-03T04:46:00.000+08:00

For some apparent reason, I felt this awkward and weird feeling that I have to watch my back... That somehow, someone's doing the dirty work around the corner...

It was too obvious... It was very transparent...

I am not like that person. I don't ask questions which are basically shouldn't be asked. Especially, if we weren't close. I DON'T EVEN KNOW YOU!

But hell, stop asking me those kind of questions which you know isn't ethical or even professional to ask...

Jeez.

Anyway, I'll watch my back. I know I have to or else someone's gonna bite it...

With that redundant and irritating question that person asked me like 5 times already, I thought to myself...

Hahaha... May Superiority complex, pare! Astig ka!

I just hope you don't fall and break into pieces.

I won't bother to pick your garbage up.

Babasagin pa kita ng pino. HA HA HA HA

Blank

2007-06-02T07:38:00.000+08:00

I'm totally blank for the past few days...

I know there's a lot of things I want to put here but I am blank...

But for some reasons...

I am happy.

Very.

FLASH + Rain + Manila = FLASHFLOOD

2007-05-30T08:25:00.000+08:00

I left Alabang as early as I can, probably 9PM, then I was stuck in traffic... I was in Buendia by 10:30PM...

Stuck... Because of...

No cabs, jam-packed buses... Goodluck.

I was able to come to Enterprise by 11:45PM.

Geez... Nice to realize where all our money goes...

Not in the drain...

Coz if it is, it won't stuck.

Help: Unknown Alien/Predator/Action Movie

2007-05-29T05:46:00.000+08:00

There's one movie that is a mystery to me. I hope you can help me find the title so as to relieve me with this misery.

I watched it when I was a kid (yeah! I had my childhood moments), probably 1990's after the first Predator movie was shown.

Here are the details, as far as I can remember:
1. Characters were men, but got affected with a virus or something which made them have the capability to transform to a Predator-like character.
2. The main character has a retractable blade coming out from his shoulders.
3. The enemy has a retractable blade coming out from his wrists.
4. The enemy died. As expected.
5. This is a Caucasian movie. *Just added this one =)

I hope you can help me... This really haunts me huhuhu...

If Only - A Short Story

2007-05-28T12:40:00.000+08:00

I was browsing through my old files and I stumbled upon this short story which I created last February 2005, way back when your yours truly was just a student. The title was the same with Jennifer Love Hewitt's but I made this one prior to the movie. Hmmm... Made me think... Anyway... Read on =)

“Can’t you understand? I-DON’T-LOVE-YOU!”. It was all I remembered telling Claire that afternoon before a speeding car hit her. I never meant to tell her that but I had no options, I still didn’t have the strength to let her know what I really feel for her.

Yes, I do love her. In fact, I loved her since the very first day I saw her at school. We were first years then, and what made me like her was beyond my grasp. She was my nightmare - I had goose bumps every time we converse. I was quite evident that I was getting uncomfortable every time we got close. Who wouldn’t be, anyway? She was a genuine beauty, if I may say. And I was afraid of her not because she was a total stranger or a raging flirt but I was really afraid of a rejection from her. So I just passed my days, ignoring what I really feel for her and establishing a relationship which I can handle perfectly – friendship.

I knew I can get close with her without getting hurt and that meant being friends with her – so in three long years we became friends. A best one, actually. We grew fond with each other and both enjoyed each other’s company. Since we were classmates on all subjects and since we discovered that we actually lived on the same subdivision, Claire and I always attended school and went home together.

Her friends were also in my circle of friends too, so during barkada outings, Claire and I always ended up as a pair. During one sleepover, while I was cracking Claire’s knuckles, a friend of ours asked me, “Sean, what’s with you and Claire? Are you two ‘on’?”. After a jiffy of silence, Claire and I laughed, but inside me, I was trembling. I didn’t know what to answer then since I was holding Claire’s hands. I couldn’t even tell them that I love Claire not just a friend but I loved her more than that. Sadly, I just told them that we were just friends. Claire smiled at me and God knew I lied.

Every passing day was a torment. I was with her all the time but I never got tired of her. There were times when we talked about each other’s dream partner. What she told me nearly made me to explode into ashes. She told me her dream partner was tall, dark, handsome and intelligent. I wasn’t that tall, dark or handsome but I can say I’m intelligent, good-looking and simple. So after hearing those qualifications from Claire, all my hope had just died out.

Claire and I never had a fight, well, petty fights were not counted. There was a time when we quarreled over someone who teased Claire that she was madly in love with me and made Claire humiliated in front of many people. I wasn’t there by that time and at the moment, I found out, I bloodied the bastard’s nose and it got me suspended. Claire got mad at me telling me that it wasn’t the right thing to do. As a man of an early age of 19, I had no idea what to do to the persons who hurt the one you love most. My anger all flushed out when Claire assured me that I shouldn’t be mad because the rumor wasn’t true but it was proper to say that she was madly in love with me – just as her friend.

All seemed well until that fateful afternoon when Claire and I celebrated our three years of friendship. We were outside and were sitting under the waiting shed while we were waiting for our classmates to go to a nearby mall. Claire asked me to hold her notebooks as she opened her bag and searched for her cell phone for her to text our classmates.

I sat down the cement bench and put Claire’s notebooks beside me until suddenly, the wind blew open the cover of her notebook, and there I saw in disbelief a note written by her saying, “Sean Barbosa – I will always love you forever and ever…” with a heart surrounding it.

Claire didn’t seem to notice because she was busy texting until she saw me closing that wretched notebook. I immediately witnessed her face turned pale as vinegar and hastily took it from me. Then she sat down while I stared blankly at the hundred vehicles passing by the national highway. I was just dreaming, and what I saw wasn’t real. But my eyes cannot deceive me. There it was, the truth that Claire felt love towards me. I wanted to yell, I wanted to scream of joy and I wanted to vanish away from her. I didn’t know what to do. Here, sitting beside me was the girl of my dreams whom I kept loving day by day without her knowing and the same girl whom I never realized would love me back in return.

She unexpectedly spoke and roused me up. “Sean, what you saw was true. I do love you because you made me to. I cannot lie anymore – because somehow, I know – somehow I feel that you love me too… more than just a friend…”.

Yes, I love you too… were the words I wanted to say but my mind got twisted and my tongue got tied. I was a coward – I CANNOT TELL HER YET!

“Please Sean, tell me you feel the same…” Claire murmured as tears began to form on her eyes.

I looked at her eyes as my stomach churned in and out. Cold sweat covered my entire body which made me shiver. Then I began to speak.

“Can’t you understand? I-DON’T-LOVE-YOU!” I accidentally uttered.

In disbelief and dismay, Claire stoop up and walked crying, ignorant of a speeding car which was about to strike her. I shouted my heart out just to call her back. She gazed at me, but it was too late. The screeching brakes were deafening as the car hit her and then her body was thrown to the ground. There were screams of terror and commotions all over the place. I ran as fast as I could and reached her tortured body. She was bleeding and unconscious as an ambulance brought her to the nearest hospital.

I was crying as I waited for her to come out from the ER. It was my entire fault. If only I was courageous enough to admit how much I love her than this wasn’t suppose to happen.

The doctor came out and told me and Claire’s parents that she was on a comatose. Her head had hemorrhages and her bones were broken. I cried hard when the doctor added that Claire needed our prayers more. Hearing those words from the doctor and Claire’s parents crying, I felt too guilty I wanted the floor to split and hell to swallow me.

Claire was transferred to a private room and right there and then I confessed to her Mom and Dad how much I loved their daughter and how brainless I was not to let her know. They hugged me and cried with me as they comforted me as if assuring me that all will be okay.

A week passed and still she was asleep. I sat beside her bed and reminisced all the things we did and of course, how much I will always love her. I stared at her sleeping face, with my tears welled up on my eyes as I leaned over to give her a kiss as I said with all my heart, “I love you, my darling Claire… forever and ever…”.

Then her heart stopped beating as she died, as if she was just waiting for me to admit that I loved her too – but it was too late…

If only…

Of The Fountain, of The Iron Man and of The Short Bus

2007-05-27T19:10:00.000+08:00

Finish it...

Finish it...

For more than an hour and a half watching with awe (awe... yeah... awe), the film the Fountain starring Rachel Weisz and Wolverine was quite... awwwww...

Disappointing?

First, I really don't get the ending. Did Hugh got the fruit from Izzy when yada yada yada... Whatever, di ko nagets. Basta ang moral ng movie for me is, Ha ha ha... di ko alam. Nevermind.

Finish it... yan lang yung naintindihan ko. Finish it! Okay fine!

Next!

The Iron Man, animated. Okay lang, the animation's just fine. I'm not a pro-Iron Man kase eh. Obvious naman bakit.

Basta my point with this movie eh, good thingie di siya pinalabas sa sine or else, lugi talaga sila hahahaha!!!

Okay ito maganda...

Short Bus.

I got it from RJ and Ken last week and I had no idea what the movie was about. Then nung pinapanood ko na shang mag-isa, hayun. Bigla kong napahinaan ang volume at sinarado ang pintuan at bintana. Goodluck na lang sa mga ungol at halinghing di ba...

I thought I was watching porn.

But then again, it was a movie. A great movie that basically wants the audience to ask...

What do you need?

Ako, I only need the following:

1. A relationship that is worth the ups and downs.
2. A happy family
3. A work that can provide me with my future ( I have this na, though I hope maaprove =) )
4. A great circle of friends and colleagues.
5. Basta...

Pero my main goal in life is to be happy. Yun. mahirap yung bagay na yun. The point is, pag busog ka, happy ka. Pag may inuuwian ka na nagmamahal sa iyo, happy ka. Pag enjoy ka sa trabaho mo, happy ka. Pag enjoy ka sa boss at sa mga katrabaho mo, enjoy ka. Pag cool at maaasahan ang mga friends mo, happy ka.

Yun yun eh.

With Short Bus, it made me think that we are not alone. We are all like fish in the ocean. Di mo alam, somebody's watching you pala.

That someone isn't the someone you know.

That someone is loving you more than you know...

Basta ako...

I know what I want...

I know what I need...

And I know how to get them.

Flash Rewind: May 26, 2007

2007-05-26T07:07:00.000+08:00

My Second Anniversary in Giving Money to the Government

Of Sylar and of Wanting to be Storm

2007-05-25T02:38:00.000+08:00

Have you watched the last episode of Heroes for Season 1?

If you did and you saw Sylar's blood being "dragged" down to the sewers then let me assure you that he's not dead.

Wanna know why?

Thanks to the Teenage Mutant Ninja Turtles!

Ha ha ha...

Corny... =)

Anyway, right now I wish I had Storm's powers. Right now, my BP was unbelievably for the first time a staggering 110/90.

Must be the weather.

Basically because of the weather.

Darn.

First, it was SO HOT. Like 36C outside.

Then 3PM, the sky became dark.

Then 5PM, it rained so hard.

Then 7PM, it was humid.

Tsk tsk... Goodluck.

Starcraft II: Something to look forward to!

2007-05-21T15:55:00.000+08:00

I received a text message from my younger brother regarding this...

I'm a Starcraft addict. I prefer SC rather than Warcraft.

I love my Protoss Dark Templars.

I love the Psionic Storm.

I love Starcraft...

I can't wait...

Anyway, just visit their website at Starcraft II.

Of Baguio, Of Being Irreplaceable and of Being with Just the One

2007-05-21T00:08:00.000+08:00

I bought a Mood clock for Php 90 after I bought a new Notebook bag and a new mouse at Festival Mall Alabang. I immediately brought it to my room and checked the temp... and of the 7 colors constanly changing from time to time. I prefer the red though...

He he he... I was literally freezing and used two blankets. I don't mind the temperature. I'd rather freeze than die perspiring... eeek with being sticky and all...

I bought an MP3 player last Friday as well (talk about account management!), and I forgot to let the whole world know about it. Ha ha ha. Anyway, it isn't IPOD or Zen. It's just Kingcom.

512MB for Php 2k. Not bad since I don't want to spend my travel time inside a taxi accidentally hearing "Kung Malaya Lang Ako" and suddenly decide to jump off the cab. At least I have my own choice of music ranging from Frank Sinatra, Cranberries, Carpenters, Mozart, Canon, Musicals, Orchestra and other Feng Shui stuff.

Yep, I'm a sucker for oldies. Especially the Orchestra! Come on, who wouldn't want to work with that on your ears???

Anyway, the reason why I posted this was because of a song that made me realize that, we are, all but not irreplaceable. Be it with our jobs, our circle of friends, of our organizations we join in, sometimes of our very own families (this hasn't happen to me yet, luckily though), and especially, our relationships.

To the left, to the left...

My very first YouTube embed harhar (clap clap for me!)

We should be aware that we aren't really irreplaceable. But that doesn't mean we're no good. It's just that we have to be aware that we have to, in some way, be better than we used to be, with the thinking that any moment, our love ones MAY just replace us with someone whom they think would be better to be with than us. In my point, this only happens when things become scheduled, when things become as what we know, routine-like.

In my point again, try to spice it up sometimes. Like bringing a cake just because it's a Monday. Like giving your partner a massage. Like making sure your partner's at work by making sundo without their idea.

But don't get me wrong, being not an irreplaceable person doesn't mean always mean that you're a very good person. The other person, who might think he isn't good for you, may feel he isn't irreplaceable, so he'll exit himself out of your perfect life...

I'm a sucker for romance, and I try as much as I can to preserve what I have, nurture it like a kid, making sure that everything's better than before. As they say, the only thing that remains forever is our relationships. Be it with your family or your partners. Show them how much you value them, so they may think that they are being valued, that they are not taken for granted.

Make every moment count. You won't get it again twice (the second time around hahaha repeating redundant...)

Love like there's no tomorrow. For tomorrow you might say goodbye and you can't turn back time...

Itsumo totemo aishiteru, jibuno koibito... subete arigatoimasu.

Of Shrek 3 and of a Dream

2007-05-20T01:50:00.000+08:00

Son and I went to Festival Mall to watch Shrek 3. We were supposed to watch it with Jeng but she already watched it. We played Indiana Jones first before we went to Cinema 8.

Shrek's uhmm kinda fine. Not that disappointing.

After the movie, we went to Folded and Hung to buy some clothes. I bought one which I will wear on Friday. Hahhahaha... =)

Then, we went home. And slept... And I had a dream...

DISCLAIMER: Everytime I dream, it is always in color, in full detail, with sounds and lights and with the emotions. I can see myself in the mirror (since I tried to do that), I can hear myself and basically, sometimes I can control the flow of my dream...

Characters
Flash - wearing a white shirt, maong, and carrying a silver gun.

Sym, Jepoy and Jeppe are my close friends since college. Last time we guys met was February when I celebrated my POOOOOOOOOOOOOOOOOOOOST birthday. Oops hindi pala. The really last time we met was when we went to Lyceum because of the so-called reunion daw. Anyway, we all were very close with each other since block section kami.

From Left to Right: Meme, Flash, Dadde, Gian, Tet, Rick, Jeppe and Jepoy. (Sym taking the picture)

Sym - wearing a red polo shirt, maong, carrying a black gun.
Jepoy - wearing a black shirt, maong, with a Desert Eagle(with a silencer?).
Jeppe - wearing a black shirt and a khaki.

Setting
Nighttime. Characters in a subdivision where people seems to be already asleep. Jeppe besides his car while Flash, Sym and Jepoy were talking.

Jepoy: (talking to Flash) Kung di mo kaya, ako ang gagawa.
Sym : Nandito na tayo, chong. Ngayon ka pa aatras?
Flash: Hindi ko nga kaya. (Returned the gun in my back.)

Jepoy: (Irritated). Leche. (Immediately went to Jeppe's (who had no idea) back as he shot him in the head.)

A silent Bang was heard. Jepoy used a silencer.

Jeppe dropped to the floor dead.

Sym scanned the area making sure that noone saw us. The three suspects left the body as fast as they can and immediately rode a passing jeepney.

Flash: Hindi na to pag-uusapan ha. Walang nakakita sa kanya.
Sym : Oo naman.
Jepoy: Ayan tapos na. Wala na siya.
Flash: Bakit naman kailangan pang patayin si Jeppe?
Jepoy: Alam mo namang siya lang ang problema natin. Eh di tapusin.
Sym : Di mo kasi maintindihan eh. Ang labo.

Flash gazed at tje driver. Said SSSH to Sym and Jepoy.

The three left the jeep and the location is now in Pansol, Laguna - infront of Omeron's store.

Flash: Kelangan nating itapon lahat ng baril. (Took out a plastic bag in his left pocket) The three put their guns in the bag.
Sym : Ako na ang magtatapon. (Took the bag and went straight to Pansol. Nakasalubong niya ang maraming tao at may isang pulis na kinapkapan siya. Okay na sana pero napansin ng pulis yung bag na hawak ni Sym. This time, Flash knew something's going to be bad. He saw Jepoy ran away and Flash ran too, while giving Sym a final look while he was being questioned with the guns he was supposed to dispose)

Flash: (Now infront of their store, greeted by his Mom, as he saw Jepoy rode a jeep to Calamba)
FMOM : Okay ka lang?

Flash was thinking how can he tell his Mom he was a suspect in killing Jeppe? Everything was so wrong and Flash was feeling all the guilt and of course...

Scared...
Then Flash woke up... 9PM na...

May 14-19: The Super Busy Days

2007-05-19T08:31:00.000+08:00

I don't know what's wrong, but I certainly feel this week's kinda loaded for me. I don't know if it was because of the Elections, or simply put, I've been very busy...

Anyway, I came to the office Monday morning to print out some documents and get my things before I go to Makati that night. I went home together with Jeng and Son and stayed inside my room since it was really hot. (Maybe the tension due to the elections was quite influential to the summer heat...?)

Anyway, I didn't vote. Yeah, the second time around in my current full of randomized (new word) life. First time was the Presidential elections which, I lost interest after my first registration for a voter's ID got rejected since our City (Calamba) had integrity issues with the registrants. Believe me, the dead rose from their graves to register. You get the picture... So, since registration pa lang, dayaan na, eh hell. Goodluck, Philippines.

The Second time I didn't vote, I was in Alabang. And I'm not registered so what's the point???

JL (my office buddy who took charge of my previous position) came to visit us and had his new laptop installed with an OS and Office Apps. (Yeah, Pirated. The hell with originals)

The night of the elections, I was in the office, working and making sure I can be officeless by Tuesday morning since I'll be on PTO (I shouldn't work on this Holiday Monday so it was offset to Tuesday).

Tuesday morning, I waited for our salary, yep! Payday!!! After getting our hard-earned money, Son and I went to SM Southmall and ate at De Angelo. We then played in the arcade. Son won 70tokens which we spent by playing in the ticket games. Then we bought a webcam for my brother.

I was supposed to go to Laguna but I fell asleep and woke up 7am Wednesday morning...

Son accompanied me to visit my mom in Laguna. We arrived there at 11AM and soon left by 2PM. We went to SM Makati and G4, supposedly to buy some clothes. But, we bought nothing. We went home by 5 because I still had work.

Then, Wednesday shift - work... work... work... and it's already Saturday now... Anyway, I'll be going now =) See you next week!!!

Just for a measly Php 35,000 a month

2007-05-14T02:20:00.000+08:00

I woke up late tonight.

Yeah, it's my off but I had to wake up Son and Jeng who had been sleeping in my room since I got a new aircon installed last Friday. (No more sweaty nights hahaha).

Son and Jeng's sched starts at 12mn, and I accidentally (well, luckily?) woke up at 11:43PM.

So the two of them immediately prepared for work and left at 11:59PM. Well, goodluck to them.

As they left, I switched on our TV and got myself glued on the show about the recent election bliss.

I got so irritated with the current news. Imagine people fighting for a government position. Imagine people wanting to have a seat to serve the people(?)

Ganoon ba tayo kadesperado tumulong sa kapwa that some of us would even think of vote buying or worse, killing? I simply don't get the point why, oh why, some people wants to be a politician, whereas we, the Free people of the Philippines, are tagged as the Most Corrupt Country in Asia?

Darn. So much into WOW Philippines.

I decided to switch channels and indulge myself with snakes. Yep, that's right. Animal Planet. At least I am watching REAL ANIMALS.

I recently found out that the Senators' monthly salary is only Php35,000.00. But... Yeah. There are a lot of questions to be answered but I won't talk about it. I just feel so...

Threatened.

Abused.

And most of all,

Used.

Why?

I feel threatened because I am the type of person who does not follow leaders who I feel not worth of my loyalty. I tend to, uhmm, slip away. I don't take orders from people who just love power-tripping. Had the same experience when I was in Highschool wherein my schoolmates who were officers were quite enjoying their so-called AUTHORITY. But where are they now? Hah. See where you got yourself into.

Abused? Think about it this way. Supposed to be you are chosen to be assigned to improve our national roads. I gave you your budget, your timeline and my trust that you will do your job. Of course, since you said yes, I would basically rely on you. But you didn't do it. Same as with our senators who just continue to give us those sweet, loving and assuring words which always end up as trashtalk. I feel abused, since it's hard to trust, specially in the politics arena.

Used? Come on people... We're paying taxes... AND WHERE DOES IT GO?

You know where? (ooh, I know you know!!)

We only have 24 Senators and probably 1,000,000 Ghost Employees to feed HAHAHAHAHA...

Gambatte, Firipin-jin desu.

Kung Malaya Lang Ako: The Song Committed Couples Would Definitely Abhore

2007-05-11T06:25:00.000+08:00

I heard it in a mall, in a bus, in a jeepney, in a taxi, in the office and in my own place...

Everytime I hear it... it always make me want to find this singer and put an end to his career. I think I can find him in 19 East Sucat.

Why? It's because of the damn song he sang. Sana man lang maisip niya na tungkol sa commitment ang topic niya. We are living in a fucked-up world where REAL (read: REAL) relationships are like a diamond in the sand.

He made it sound like you regret loving your partner... and being an infidel all at the same time.

Like a f*cked-up remake of "How Can I Tell Her About You?" in the most screaming way. Well, at least Lobo didn't even say the word LOVE on his song. It's like saying, he's comfortable with the girl she's talking to.

Sad to Belong is kinda harsher than Lobo's, but it just saying what the title says.

NOT LIKE KRIS'.

Here's the lyrics of the darned song. (translation after the tagalog version. This isn't official, I just made it up.)

Nang ikaw ay dumating
Nadama’y iba sa damdamin
Kilos mo’t mga paglalambing
Ang siyang lagi ay umaakit sa akin

[refrain]
Kahit dayain pa
Ang puso at isipa’y
Hanap ka
Bakit nga ba ganyan

[chorus]
Kung malaya lang ako
Kung malaya lang ako
Ipagsisigawan kong mahal kita
Kung malaya lang ako
Kung malaya lang ako
Ay ikaw ang tanging pipiliin ko
Sana ay mahal mo rin ako

Kung may isang pagkakataon
Na ikaw ay makapiling ko
Init ng aking pagmamahal
Ang siyang lagi ay ipadarama sa’yo

Listen to the song by clicking me.

English forgive me for being lame on this. eew.
When you came
I feel the difference
Your moves and your caress
always tempts me like a flame

Though I try to fool
My heart and my mind
It's you I want to find.
Why is it like this?

If I'm only single now
If I'm only single now
I'll scream that you're the one I love
If I'm only single now
If I'm only single now
You're the one I choose
I hope you love me too...
********

Well, what can you say? Basta, I know, I hate it.

Just Because I'm 22...

2007-05-10T18:12:00.000+08:00

Last Tuesday, I went to Lepanto Bldg in Paseo De Roxas hoping to get a loan in ChinaTrust. It's just 50k since I need something to pay or else I might get bored working :(

I was assisted by Bridget and she asked me for my necessary papers. I gave it all to her and she asked me how long I have been working and I said I'm working for two years under the same company. She asked that I can't apply for a same-day loan (which has a processing fee of P2.5k) since I didn't bring any Proof of Billing Receipts (eq. Electric Bill) but I qualify for the the 3day approval. I said I'd go for the three day approval and she said it's highly likely that I will be approved. She then said her company will call me within two days.

So today, Thursday, they didn't call. Since I don't have a landphone in our apartment yet, I called them using my mobile. I was assisted by Chris.

And I found out that I was...

DENIED!

I obviously asked why, since all my papers were valid and my ITR (Income Tax Return) would be sufficient to prove that I earned Php 354k (without the darned taxes) in 2006 (Abroad readers: welcome to the harsh reality living in the 3rd world).

Chris asked me what my age is.

I go like, I'm 22.

She said, "That's why, Sir."

I said, "Why?"

She answered, "Sir, our policy requires our loan applicants to be at least 23 years old..."

OMG... I totally didn't know that... Because... It wasn't in the requirements and Bridget didn't tell me! So I said "Ahh" and said my thanks. But it's not yet over. I sent an email regarding their "misguided and incomplete" loan information.

Paano na lang yung mga umaasang maaapprove at talagang nangangailangan ng loan?
(How about the people who hopes to be approved and who really needs the loan?)

Naku... This is what I hate. Yung mga malalabong kausap. Inaaksaya lang ang oras ko.

Is there an age requirement? None. Nadah. Null. WALA.

Anyway, I'll call them tomorrow or might as well, GO THERE AND BOMBARD THEIR BUILDING!

The hell. Companies like this should be sanctioned.

Ha ha ha... Bitter. =)

HA ha Ha HA ha hA

2007-05-09T14:42:00.000+08:00

"23 million Filipinos have no toilets"
- Philippine Daily Inquirer, Feb 8,2007

25 million Filipinos have nothing to eat!
No need for toilets.

Got this from Fattybear. Read more!

Of Love and Infidelity

2007-05-09T07:03:00.000+08:00

Hi guys, I'm sorry I wasn't able to blog for the past few days... I was kinda left behind in the corporate battlefield and Blogging was impossible. Enough with the pointless excuses...

Oh well, there was one text message I received from a guy friend who obviously has a problem with his boyfriend. Yeah, a case like KMKABM. But he's not in love with his Kuya's boyfriend since he doesn't have a Kuya in the first place.

Let's just call him LJ. LJ's been in a relationship with Cham since 2004, and they celebrated their 3rd anniversary last May 10. LJ, younger than Cham by two years, is constantly loyal. Loyal as in no records of being unfaithful. In other words, LJ never made "ipot" to his partner, Cham. For three years, I have been the ear LJ needed since I am neutral to my friends.

For the past two years, LJ wants to know why partners seem to indulge over the pool called INFIDELITY.

INFIDELITY -
1. marital disloyalty; adultery.
2. unfaithfulness; disloyalty.
3. Unfaithfulness to a sexual partner, especially a spouse.
4. An act of sexual unfaithfulness.

His text message goes: "Flash, ano ba namang reasoning to? I may have sex with other men but my heart still belongs to you"

Disclaimer to LJ: Wahaha... Let the world know... I changed your name naman... =)

Apparently, Cham had a textmate whom LJ discovered when he saw a SUN Sim Card in their apartment. (Yes, LJ and Cham lives together). LJ already saw that Sim but didn't bother checking it out. Then one fateful day, LJ was shocked to find out that that SIM Card was Pandora's Box.

There were Mwah's, Bhe bhe na kita ha, I love you, Next time gawin na natin, Hanap tayo ng place...

Those were sent four days after LJ found the sim. And that situation made LJ to remember Cham's adventures...

The EB which Cham one-way-ed...

The One night stand with a father of two...

The Bed adventure which also led to a one night stand...

The Guys4men account which Cham said he already deactivated which was soon found active when LJ browsed through the Page History after someone Deleted it making something smell fishy...

Cham's friendster account with Cham's sent message saying to a guy "You look hot!" which LJ accidentally found when Cham asked him to check who sent him a message.

Another Bed adventure with a college-buddy-who-turned-out-may-crush kay-Cham...

I can't understand Cham. LJ's goodlooking in a neat way, he's not that gwapo like JC Devera (sorry, friend but you know the truth...). Cham's a bit more ahead when we talk about being goodlooking. He is cuter but is this the primary reason? I think no.

I pity LJ for all these situations he'd been. But there's nothing I can do, he can't let Cham go and so is Cham. Everytime Cham gets caught, LJ would talk about the problem in the most civil and peaceful way. But one day, Cham sent LJ that text message, which can obviously put a Mariana's Trench to a loyal person's heart.

Legally speaking, LJ will lose if this will be, uhmm, given to law's hands, since basically, 1. They are not married. 2. They are both guys 3. Come on, there's no law applicable for a cheating boyfriend!

As a friend, I would like LJ and Cham to break up simply because one person cannot endure all of these in a single relationship. I know LJ as a very supportive and a very resourceful person. He really knows how to take care of Cham (and add this: Cham's family too), who doesn't seem to be contented with LJ.

I asked Cham before if LJ was good in bed, and he boastfully answered YES in the most BF-KO-YAN-AKIN-LANG-TO tone. So there's no excuse if LJ might be lousy...

I don't want LJ to be jaded in terms of relationships once he gets out from Cham. Naaawa ako kung iisipin kong magiging negative siya, and would generalize all people who would soon love him that all of them would be like Cham, who got everything yet couldn't be more content.

As a stranger, I couldn't blame Cham, because, as they say, Nakakasawa ang Adobo araw-araw. But that's no excuse in sleeping with another guy/girl if you're in a relationship. My point as a stranger, Cham would basically be another WHORE in my list. Or a person who doesn't deserve to be loved in the first place.

Medyo magulo silang dalawa, but they still manage to be together. Naghihintay na lang ako ng isang pinal na desisyon if they decide to continue rocking their boat or traveling over rocky roads. LJ once said that he'd only allow Cham to sleep with another man ONLY IF it was Piolo. Yeah right.

LJ doesn't want to break up with Cham, simply because he still hopes Cham would be loyal like him. But then again, they are in a guy to guy relationship in which Cham is like a chick and other guys are Ibong Mandaragit. But the chick (Cham) would definitely love to be Madagit ng ibong mandaragit...

I don't wanna be like Cham, and I'd rather be single than experiencing all of the things LJ did. But somehow, I wish I have the guts to smile, to still love and to nurture a broken relationship... and hoping that there's a silver lining after the dark clouds...

I really admire those people who are very loyal... Who loves their partners more than their own yet manage to balance things out...

Just like LJ...

Too bad people like them are being taken for granted...

Type rest of the post here

Flashtrip: Villa De Castro, Pansol

2007-05-02T13:39:00.000+08:00

May 1 - Son decided to give his family a summer treat, and since I know a lot of resorts in Laguna, I gladly obliged. Jeng and I came with him too. Before that, I had to leave early so as to prepare the resort and everything. I went to Pansol and made sure everything's great.

We were supposed to go to Villa Mejia, which my aunt owns, but when I came there to check it out, the pool was being drained. So, Villa Mejia was off the list.

I had to find a hotspring resort before Son arrives from Alabang. Luckily, Villa De Castro was empty, yeah, it was empty. VDC is a public hot sprint resort which dates back to the year 19 Kopong kopong. As far as I remember, it's already there when I was a kid.

We only spent P1,400 for the airconditioned room with two beds plus a resort entrance fee of P300 for 8 persons and plus P250 excess of 3hrs for the room. A total of P1950!

That is because I have a discount hehe...

For food, we spent a total of P1200. For the fare, P500.

Our trip's cost was only P3150... But we enjoyed it... =)

Me playing "Water Dragon"

The pool's not that great but all we needed was a hotspring resort where we can have our bodies enjoy the relaxing water. After all, what's the point of having a very expensive resort if you'll only be there for 12 hours?

Oh well, wanna take a dip?

Kuya, Mahal Ko Ang Boyfriend Mo - A short story

2007-04-30T18:27:00.000+08:00

Guys, I can't sleep and I'm not a bit sleepy. I have work tonight at 10pm and I can't get myself to rest... Anyway, as I was staring into blank space... An idea came to my playful mind...

Another story, another short story... Oh by the way, Undercover already ended =)

Anyway, if you wanna read the new story that came from nowhere, kindly click on the Read More link below and I would love to hear your comments!

PS: This part is VERY LONG. Like 10pages when you convert the text to Word. Also,
if you are BELOW 18 years of age, kindly forget everything about the short story, okay?

Kuya, Mahal Ko Ang Boyfriend Mo...

Ako si Ramuel. Ram for short. Twenty years old and kasulukuyang nag-aaral bilang isang third-year Psychology student sa Ateneo. Dapat ay graduating na ako ng nursing ngayong taon pero sa mga di inaasahang pangyayari ay kinakailangan kong magshift from nursing to psycho. Gwapo at malakas ang appeal. Maraming babae ang nababaliw sa akin, marami ang nagkakagusto dahil gwapo na, matalino pa.

Pero yun nga lang may ano, ano nga bang term yun? Ah ewan, basta, mahirap lang kami, walang kotse, walang maayos na tirahan at walang disenteng lugar. Nakatira kami sa may riles sa Sucat. Dito ako lumaki, kasama ng dalawa kong ate at kuya. Oo, bunso ako sa apat na magkakapatid. At sa magulong mundo ng riles namulat ang aking mundo...

Lately lang namin naranasan ang magkaroon ng konting ginhawa sa buhay. Ang panganay namin, si Ate Loren, 30, ay kasalukuyang nag-aaral ng Law sa Adamson, professor din siya sa iba’t-ibang paaralan para lamang matugunan ang pangangailangan naming mag-anak. Siya ang unang tumayo bilang breadwinner ng aming pamilya dahil hindi naman nagtatrabaho ang mga magulang namin. Scholar ako nila Ate, pero siya ang may pinakamalaking gastos sa lahat ng pangangailangan ko sa school.

Sumunod sa kanya ay si Ate Ningning, 26, bihira siyang magkaroon ng trabaho kahit graduate ito ng Marketing. Sabi niya sa akin noong Nursing pa ako, galingan ko daw sa pag-aaral dahil ako ang inaasahan niyang tutulong sa amin... Na sa huli’y binigo ko rin...

Si Kuya Edward, 24, naman ang kapatid kong nasa Dubai ngayon. Nagtatrabaho siya bilang restaurant manager. Dati siyang call center agent pero kinakailangan niyang umalis dahil hindi sapat ang kinikita niya rito sa laki ng gastusin namin sa araw-araw...

Na lalong lumaki noong nagkaroon ako ng anak, si Nia.

Si Kuya ang idolo ko kahit masungit siya at masakit magsalita. Kumbaga kapag hihingi ka sa kanya, makakarinig ka muna ng kung anu-ano bago ka niya bigyan. Lagi niyang sinasabi na mahirap kitain ang pera, na hindi biro ang ginagawa niyang pagkayod para lang may maihain sa lamesa. Naging scholar itong si Kuya noong college siya. At walang ginastos ang pamilya namin sa kanya.

Simula elementary hanggang college, kaming magkakapatid lamang ang kumikilos para sa aming pag-aaral, dahil nga, ang mga magulang nami’y wala namang alam na trabaho. Ang nanay, sa pagkakatanda ko noon, ay tumatanggap ng labada, pero hindi naman iyon sapat dahil apat kaming nag-aaral. Tanda ko pa noon na isang taon kaming walang kuryente, at halos patigilin na kami ni Tatay sa pag-aaral.

Pero ang mga ate at kuya ko ang nagsilbing daan para sa ikatutupad ng tila mga pangarap na unti-unting naglalaho...

Sa pag-alis ni Kuya patungong abroad, iniwan niya sa amin si Kuya Gian, 22, na siyang nagche-check ng status naming mag-anak. Siya lagi ang naghahatid sa amin nila ate sa school at nagpapasyal sa anak kong si Nia kapag free siya. Sabihin na nating siya ang pumalit kay Kuya Edward.

Bestfriends sila ni Kuya, yan ang alam nila Nanay...

Pero iba ang alam ko...

Mag-partner sila. Mag-boyfriend.

Hindi sila halata, ni hindi mo iisipin na mag-boyfriend ang Kuya Edward and Kuya Gian ko. Paano ba naman, ang lalaki ng katawan nila na alaga sa gym at brusko kung kumilos.

Sa tingin ko eh mag-aanim na taon na sila, at ito ang ika-dalawang taon na magkahiwalay sila.

Paano ko nalaman? Hmmm. Paano nga ba.

Yun, naalala ko na. Noong nasa Pilipinas pa si Kuya Edward, nahuli ko silang magka-akbay sa sinehan. Hindi nila ako nakita pero kitang-kita ko ang Kuya Edward ko na iniidolo at hinahangaan ko na biglang hinalikan si Kuya Gian sa mga labi at biglang idinantay ang ulo nito sa braso ni Kuya Gian.

Naalala ko bigla noon ang mga chikinini, ang mga love letters na mga codes ang nakalagay, mga teddy bear, mga resibo na may mga sulat, ang mga singsing... It all made sense... Sa apat na taong pakikiharap ni Kuya Gian sa amin na magbestfriend sila ni Kuya, saka ko malalaman na niloloko niya lang kami...

Parang gusto kong sumigaw noon. Gusto ko silang sugurin at ipahiya... Gusto kong ipamukha sa kanila ang kababuyan at kahihiyan na idinulot ni Kuya sa aming pamilya...

Pero hindi ko kaya...

Naalala ko kung gaano kalaki ang pinagbago ni Kuya simula noong makilala niya si Kuya Gian. Moody siya lagi at laging nakasigaw. Akala mo ay galit sa mundo, kahit sila nanay eh umiiyak gawa ni Kuya dati. Ni hindi mo malalapitan...

Feeling ko noon, galit si Kuya dahil nga sa hirap ng buhay namin... Dahil sa riles kami nakatira, dahil anytime soon ay pwede na kaming paalisin sa lupang illegal na aming tinitirahan...

Pero nagbago ang lahat ng dumating si Kuya Gian. Naging malambing ito at mapagaalalahanin. Ngumingiti na rin at hindi na naging suplado. Hindi na sumisigaw at parating inaalala ang kalagayan namin... Kaya nga, naisipang umalis ng bansa para kumita ng mas malaki...

Hindi ko sila kinonfront. Hinayaan ko na lang sila... Pero sa pagkakahuli kong iyon sa kanila ay ang huling beses ko na palang makikita silang magkasama, dahil pag-uwi nila Kuya sa bahay namin ay sinabi na niyang aalis na siya sa makalawa patungong Dubai...

Nagulat ako... dahil hindi ko inaasahan...

Dubai iyon, malayo. Buti sana kung sa Singapore lang or sa Malaysia... Pero hindi eh, sa Middle East.

Umiiyak sila Nanay at ang mga ate ko, dahil ayaw man nila, wala silang magagawa. Kailangan namin ng pera...

“Nay wag kayong mag-alala, dito naman ako eh.” Si Kuya Gian, sinabi niya iyon kay Nanay para tumahan ito.

“Naku, Anak. Yun na nga ang inaalala ko. Hindi ka kasama nitong si Ed.” Ganyan ang Nanay, mas kampante kung kasama si Kuya Gian. Paano kaya kung malalaman nito na hindi sila magbestfriend?

“Nay... Susunod din si Ayan sa akin dun... Wag ka nang mag-alala...”

“Oo nga ho, inay... Susunod din ako...”

Na hindi nangyari. Two years na si Kuya sa Dubai at ni minsan hindi ko narinig si Kuya Gian na nagsabi kung kailan siya aalis para samahan si Kuya.

At ngayon, after two years, umuwi na si Kuya Edward... Pero hindi na sila magkakasama pang muli ni Kuya Gian...

Dahil... Patay na ang boyfriend ni Kuya...

Nandito ako ngayon sa lamay ni Kuya Gian, maraming tao, maraming gustong makita sa huling pagkakataon ang labi ng mapagkalingang si Kuya Gian. Saka pumasok sa isip ko na totoo ngang sa huli mong sandali sa mundong ibabaw makikita ng isang tao ang kabutihan ng namayapa sa dami ng dumalo sa lamay niya...

May mga artista, mga pulitiko at mga tao sa simbahan...

Proud ako, kahit pa may pagkamorbid, dahil ang taong walang tigil nilang pinupuri at pinanghihinayangan ay ang taong natutunan kong mahalin...

Oo, kung pwede ko nga lang sabihin noon...

Kuya, mahal ko ang boyfriend mo...

Bakit?

Mahabang istorya. Magulo. Parang isipan ko noon nung malaman ko na buntis ang bago kong girlfriend na si Weng. Shit. Shit lang ang paulit-ulit na sinasabi ko sa sarili ko...

Isang taon na si Nia ng mabuntis ko si Weng. Baliw na baliw sa akin si Weng kaya lagi itong nagpapagalaw sa akin. Galit na galit rin ito sa nanay ni Nia na si Rose dahil lagi itong nasa bahay namin para alagaan ang panganay ko sa kanya.

Nahihiya na ako sa mga kapatid ko, nahihiya at tila ba wala nang mukhang maihaharap. Tanda ko pa noong una kong ipakilala si Nia sa kanila, Pasko noon at naroroon si Kuya Gian sa amin para tumulong sa paghahanda sa mumunting salu-salo namin. Tanging ngiti at pag-aalaga sa batang kanilang kadugo lamang ang isinagot ng pamilya ko sa pagkakamaling nagbunga ng isang buhay...

Wala akong narinig na kahit na anong masamang salita galing sa kanila, lalo na sa Kuya Ed kong maaaring bigla na lang tumayo at bugbugin ako. Sumbatan, ipahiya at saktan... Sumbatan sa mga gastos na inilalaan sa akin... Dahil hindi naman biro ang pag-aaral ng Nursing noon... Magastos...

Hindi ko masisisi si Kuya Ed na magalit sa akin, pero ni isang daliri ay hindi niya ako pinagbuhatan... Nakita ko na lamang siyang kinakarga si Nia na parang sarili nitong anak...

Ngayon... buntis nga si Weng... at hindi ko na alam ang gagawin... Naglalakad lakad ako sa Paco church dahil na rin sa problemang kinasasangkutan ko ngayon... Napaupo ako sa isang upuan doon. Di ko na namalayan pa ang sariling umiiyak... Umiiyak sa sariling pagkakamali...

At sa mga solusyong nais kong gawin... Ipalaglag ang bata... Ipalaglag ang bata... Pero ayaw ko nang pagtakpan pa ng isang pagkakamali ang mali na ginawa ko... Hindi ko na alam ang gagawin... Ayoko nang mabuhay...

Nasa ganoong ayos ako ng marinig ko ang isang boses na tumatawag sa akin...

Si Kuya Gian...

“Anong ginagawa mo rito, Ram?” galing siya sa loob ng simbahan. Biyernes nga pala ngayon. Ugali kasi nitong si Kuya Gian ang magsimba tuwing Biyernes. Naka-longsleeve itong asul na stripes, alam mong galing sa trabaho. Tinitigan ako ng mabuti. “May problema ba?”

Lumapit siya sa akin at tumabi sa kinauupuan ko.

“Wala, Kuya... Wala naman...”

“Come on, Ram. Sabi ko naman sa’yo kapag may problema ka eh sa akin ka lumapit?”

“Oo nga, Kuya pero...”

“Pero ano?”

“Nahihiya ako eh...”

“Buntis si Weng?” walang gatol nitong tanong sa akin.

“Hah? Paano mo nalaman?” gulat kong tanong. Alam pala ni Kuya Gian. Pero paano?

“Tropa ko yung OB-GYNE na pinuntahan nyo kanina ni Weng...”

Shit. Shit. Shit.

Badtrip naman itong mundo na ito. Pakshet talaga. Isipin mo na lang, si A pala ay kakilala ni B na tropa ni C na kapatid ng nanay ng ninang ni D na dating kapitbahay ni E na pamangkin pala ni F!

Tumahimik lang ako. At noong hinaplos-haplos ni Kuya Gian ang likod ko, iyon na... umiyak na akong parang bata...

Sa bawat haplos at hagod ni Kuya Gian sa likod ko, ramdam ko ang seguridad at kaligtasan... Yung aura na parang ayaw mo nang umalis sa tabi niya... Yung tipong makakatulog ka sa pagsuyong ginagawa sa iyo...

Ganito rin kaya ang nararamdaman ni Kuya Ed noon?

“Anong plano mo?” tanong sa akin ni Kuya Gian habang naramdaman niyang tumigil na ako sa pag-iyak. “Sasabihin mo ba kila Nanay?”

“Hindi ko alam, Kuya... Nalilito ako... Baka magalit sila sa akin...”

“Yan ang hindi ko masasagot, Ram. Ibang mag-isip ang pamilya mo...”

Kung wala lang akong problema ngayon, mapapangiti ako sa sinabi niya. Oo, ewan ko ba, iba nga kaming mag-isip kung minsan.

“Kuya, galit ka ba sa akin?”

“Ram... walang point. What’s done is done. What we can do now is to prepare...”

“Hindi mo sinagot ang tanong ko, Kuya. Galit ka ba sa akin?”

“Oo.”
Parang naguho lalo ang mundo ko. Wala na pala akong kakampi... Wala na akong karamay... Gusto ko nang mamatay...

Natulala ako, napatingin sa mga kalapating nagpapahinga sa kampana ng simbahan.

“Galit ako sa iyo dahil pinababayaan mo ang sarili mo... Ano na lang ang sasabihin sa akin ng Kuya mo pag-uwi niya? Na pinababayaan ko kayo?”

Shit... May point siya...

“Kuya, hindi naman sa ganoon... It’s not about you...”

“I know, Ram... Pero dun pa rin yun tutungo...” huminga siya ng malalim saka tumayo. “Anyway, tara, kain muna tayo. Nagugutom na ako. Dun na natin pag-usapan yan.”

Sumunod ako sa kotse niya at nagdrive kami patungo sa Max’s. Doon niya ako pinangaralan, pinagsabihan, pinayuhan kung ano ang dapat kong gawin. Sinabi niyang huwag na huwag ko raw ipapalaglag ang bata dahil lalo raw niya akong hindi mapapatawad. What more pa daw ng kuya ko.

Natapos ang araw na kasama ko si Kuya Gian na buo ang desisyon ko:
Kakausapin ko sila Nanay.

Ayaw nila Nanay kay Weng dahil masama ang ugali nito. Kahit alam nitong may anak na ako kay Rose eh sige pa rin sa pagbuntot sa akin. Wala itong inatupag kundi ang agawin ako sa anak ko at sa nanay nito. Maganda si Weng, sexy, sopistikada at mayaman, kabaliktaran naman ni Rose na matalino at napakabait. Kung anong ganda ni Weng eh ganoon din kasungit ito.

Inihatid ako ni Kuya Gian sa bahay namin at sinabihan ako ng goodluck. I-text na lang daw ako kung ano ang mangyayari, and no matter what, wag akong maglalayas.

Pagkarating sa bahay, kung saan naroroon ang mga ate at ang parents ko, huminga ako ng malalim habang kinalong ang anak kong si Nia.

Buong lakas kong sinabi sa kanila na buntis si Weng. At kung gaano kalakas ang loob ko ng sinabi ko iyon, ganoon kalakas ang mag-asawang sampal ang ibinigay sa akin ni Ate Loren.

For the first time, nagawa ni Ate yun, and I can’t blame her for that. Kasalanan ko... Lumuluha si Ate Ningning at si Nanay naman’y napako sa pinagkakatayuan niya.

“Ram, ano bang problema mo sa buhay? Isipin mo naman kaming pamilya mo!” si Ate Loren, habang pinapanood si Nia na ipinasok na ni nanay sa kuwarto. “Hindi ka na ba nahihiya sa amin? Ang kuya mo nasaan? Nasa abroad para lang makapag-aral ka, para may makain tayo! Pero ikaw?”

“Ate...”

“Pwede mo naman kasing isalsal na lang yan! Tang-ina ka naman, Ram! Hirap na hirap na kami, at ikaw, pinahihirapan mo pa kami lalo!” si Ate Ningning. Ngayon ko lang siya narinig magsalita ng ganito laban sa akin...

“Papaano pa kami magpapakasal ng Kuya Mon mo...” si Ate Loren, napaupo na lang sa isang silya. Saka ko naalala, may balak na palang magpakasal sila ate at ni Kuya Mon na boyfriend na niya for seven years. Matagal na nilang gustong magpakasal, pero sa hirap ng buhay, hindi niya magawa. At ito namang si ako, naunahan pa siya...”

“Ate sorry na... sorry na...”

“Ram naman eh...” umiiyak ang mga ate ko, ang Nanay naman ay wala nang imik. Ayaw na nitong magsalita dahil wala na rin naman siyang magagawa...

“Ate... wag nyo na munang sabihin kay Kuya, ha?”

Pumayag naman ang mga ate, na itikom ang bibig sa pangyayaring ito. Ito rin ang pinangako sa akin ni Kuya Gian kanina, na ililihim muna sa Kuya ko ang pagkakamali kong iyon...

Maagang natulog ang pamilya ko, alas nueve pa lang. Hindi ako makatulog, kanina pa ako nakaupo rito sa salas at hindi dinadalaw ng antok. Nagtext sa akin si Kuya Gian, tinatanong kung ano na raw ang nangyari. Sabi ko, okay lang. Tapos na ang unos...

Biglang may kumatok sa pinagtagpi-tagpi naming gate. Nagtext ulit si Kuya Gian, papasukin ko raw siya. Siya pala yung nasa labas.

“Bakit andito ka?” tanong ko ng pagbuksan ko siya ng pinto.

“Kinakabahan ako sa iyo eh. Baka mamaya eh palayasin ka tapos kung saan ka magpunta, at ano na naman ang gawin.” Iniabot niya sa akin ang isang plastic bag ng 7-11 na may apat na six-pack na red horse at mga chichirya.

“Biyernes naman ngayon di ba, wala kang pasok bukas?” tanong niya.

“Oo, Kuya... Pero para saan to?”

“Pang-alis ng tensiyon. Pati ako kinabahan sa inyo.”

“Ha ha ha... Sira.”

“Nakuha mo pang tumawa.” Pumasok kami sa bahay. “Sila Nanay?”

“Tulog na. Siguro na-trauma.”

“Ha ha ha.”

“O, nakuha mo pang tumawa.”

Umupo akong muli sa sopa naming mas matanda pa sa akin. Tumabi sa akin si Kuya habang iniabot ang isang beer.

Kailangan ko nga ng beer ngayon. Eto siguro ang magpapaantok sa akin.

Tinungga ko ang isang lata ng beer. At agad ko iyong naubos.

“Dahan-dahan lang, mahina ang kalaban...” pabirong sabi ni Kuya Gian.

“Kuya Gian, salamat ha.”

“Salamat saan?”

“Sa tulong mo.”

“Wala naman akong ginawa ah.”

“Akala mo lang iyon...” Inakbayan ko siya, at sa ginawa kong iyon, naamoy ko ang mabango niyang perfume. Lalaking-lalaki... “Pero marami kang naitulong”.

Medyo ilang si Kuya Gian sa ginawa ko, pasimple siyang umurong sa akin, para ikuha ako ng beer at binuksan na iyon bago iabot sa akin. Agad ko namang tinungga na parang uhaw na uhaw sa serbesa. Sa bawat lagok, tila binubura ng mainit na likido ang sama ng loob na nararamdaman ko ngayon.

“Wala iyon. Alam mo namang papatayin ako ng Kuya Ed mo kapag pinabayaan ko kayo eh...”

“Hindi naman niya magagawang patayin ka no.”

“At bakit naman?”

“Eh mahal na mahal ka nun eh.”

Shit. Nadulas ako... Ayaw kong malaman niya na alam ko ang tungkol sa kanila...

Sandaling natigalgal si Kuya Gian na parang nagulat sa sinabi ko.

“Eh kasi magbestfriend kayo ni Kuya di ba!” masigla kong pagbawi sa seryoso kong statement kanina.

“Pwede rin.” May pagdadalawang isip na sagot ni Kuya Gian, alam kong napilitan lang siyang sumangayon sa sinabi ko.

Kusa na akong kumuha pa ng isang beer sa at ininom iyon. At ang isa ay nadagdagan pa ng isa, at naging dalawa, at naging tatlo... habang inilalabas ko ang lahat ng sama ng loob ko sa sarili at sa babaeng si Weng na sinira pa ang tiwala ng pamilya ko...

Nagtatawanan kami ni Kuya Gian na parang walang pakialam sa mundo, tapos bigla akong umiyak dahil sa sama ng loob, tapos bigla akong nagalit sa sarili ko lalong-lalo na kay Weng. Para kaming mga baliw na pabago-bago ng mood. Tapos POOF. Naalala ko na lang eh binubuhat na kami nila Tatay papasok sa kuwarto.

Naalimpungatan ako mga mumunting hagikgik ni Kuya Gian. Nakikiliti ito dahil nakapadikit pala ang paa ko sa tagiliran niya...

“Baby naman eh... Nakikiliti ako...” nasambit ni Kuya Gian.

Sa pagkakarinig kong iyon, sinundot ang aking pagkatao ng guilt... Naawa akong bigla kay Kuya Gian, dahil nagkahiwalay sila ng Kuya ko para mapaganda ang kinabukasan namin, lalong-lalo na ang kalagayan ng pamilya ko... Pero binabalewala ko lang...

Lalo akong nagalit sa sarili ko, dahil sobrang pangungulila na siguro ang nararamdaman ng Kuya Gian sa pagkakahiwalay nila ng Kuya ko.

Gusto ko siyang aluhin, gusto ko siyang pakampantihin...

Niyakap ko ang natutulog na katawan ni Kuya Gian, naamoy muli ang perfume niyang mapapasinghot ka talagang muli sa bango.

Nagulat ako ng humarap sa akin si Kuya Gian at niyakap rin ako, dumilat ng kaunti at tumingin sa akin... Nangingilala...

“O babe, I missed you so much... Bakit ngayon ka lang umuwi?” bulong nitong alam mong half-asleep, half-awake...

Nang bigla akong walang sabi-sabing hinalikan sa mga labi...

Mariin... Mainit... Mapusok... Masarap...

Napapikit ako sa ekstasiyang nararamdaman... Bawat pagsipsip ng mga labi ni Kuya Gian sa mga labi ko’y nagdudulot ng libo-libong boltahe ng kuryente sa aking katawan... Bawat paglaro ng dila niya’y parang mga paru-parong naglalaro sa loob ng aking sikmura...

Shit... Ang sarap humalik ng Boyfriend ng Kuya ko...

Marahil ay lasing pa rin ako kaya’t nagpadala na lang ako... Alak at guilt... Awa, dahil ramdam ko, sa bawat paghalik ni Kuya Gian, ang pangungulila sa tanging lalaking minamahal niya... Ang Kuya Edward ko...

Pumaibabaw sa akin si Kuya Gian, itinaas ang t-shirt ko habang hinalikan ang leeg ko pababa sa dibdib ko... Hindi na ako makagalaw, at noong sinimulan niyang sipsipin ang mga utong ko’y napakagat ako sa sarili kong braso.

Putang-ina!

Halos mabaliw ako habang inikot-ikot ng mainit niyang dila ang mga utong kong naninigas na, na gusto nang pumutok sa galit...

“Babe, magaling pa rin ba ako? Masarap pa rin ba ako?” mga tanong ng isang boses na akala’y ako ang lalaking mahal niya.

Umikot ang mundo ko ng padaanin ng dila niya ang kilikili ko. Shit! Ibang klase ito. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klaseng paghimod...

Pabiling-biling ako sa kama, habang patuloy siya sa ginagawa sa akin... Muli niyang binalikan ang mga utong ko, na pinadudulasan niya ng dila niyang may mainit na laway...

Pababa niyang dinilaan, hinalik-halikan at binigyan ng mumunting pagsipsip ang aking dibdib hanggang makaabot siya sa pusod kong walang kiyeme niyang sinundot ng dila niya.

Napaigtad ako sa tindi ng sensasyong nararamdaman. Mga mumunting ungol lang ang lumalabas sa bibig ko at ang mga pagtihaya at pagtaas ng aking sikmura sa sarap na nararamdaman. Walang katulad ito sa mga naranasan ko sa mga babae... Hindi ganito kasarap... Hindi ganito katindi...

Mas lalo pa akong nabaliw nang hubarin ni Kuya Gian ang shorts at ang brief ko... Inamoy-amoy niya ang alaga kong maipagmamalaki sa haba at taba nito na ngayo’y galit na galit sa pinaggagawa ni Kuya Gian... Dinilaan ni Kuya ang singit ko... Putang-ina... Putang-ina!!!

Akala ko ay ang alaga ko naman ang sisipsipin niya, pero nagkamali ako ng kinuha niya ang mga paa ko at sinimulang sipsipin ang hinlalaki ko. Dumilat talaga ang mata ko sa ginawa niya. Hindi ko maintindihan kung makikiliti ba ako o sisigaw na lang sa tindi ng sarap na ipinaparanas niya sa akin...

Tang-ina ka, Kuya Ed... Ang swerte mo!

Pinagpalitan ni Kuya Gian ang pagdila at pagsipsip sa mga paa ko, na habang ginagawa niya iyon ay pabiling-biling rin ang aking ulo sa ibayong ligayang ngayon ko lang nararanasan...

Paakyat namang hinimod ni Kuya Gian ang binti at hita ko, bago niya narating ang pinakaiingatan kong pagkalalaki... Nagkamali na naman ako ng hindi niya isinubo ang ari ko... Pero muntik na akong mapasigaw ng hinimod niya ang gitna ng mga itlog ko!

OH SHIT ANG SARAP!!!

Dahan-dahan niya itong sinubo at pinaglaruan na parang jolen sa loob ng bibig niya. Napapasabunot ako sa kanya habang ginagawa niya iyon. Ibang klase pa ang ligayang ipinatitikim niya sa akin ng abutin ng mga kamay niya ang mga utong ko habang patuloy niyang sinisipsip ang bayag ko...

“Did you like it, Babe? Did you miss this?”

Tumahimik na siya ng bigla kong maramdaman ang mainit na hiningang bumalot sa pagkalalaki ko... Napatayo talaga ako sa kiliti’t ecstacy na naramdaman ko habang unti-unting sinubo ni Kuya Gian ang kabuuan ng pitong-pulgadang pagkalalaki ko... Dumilat ang mga mata ko habang sinasabunutan ko siya...

Walang-wala ang pagchupa nila Rose at Weng... Walang-wala!!! Ang pagchupa ni Kuya Gian ay walang-halong pandidiri, as in subo kung subo... Hindi parang kumakain ng balot for the first time...

Malapit na akong labasan, ramdam ko na ang mga anak kong pupuslit sa bibig ni manoy. Pero sige pa rin si Kuya Gian sa pagtaas at pagbaba sa naggagalaiti kong pagkalalaki habang ramdam ko ang dila niyang gumagalaw sa loob...

Wala pang isang sandali’y lumabas na ako... Para akong may dalawang pump sa loob ng aking puson na buong lakas na pumiga ng katas ko sa bibig ni Kuya Gian... Isa... Tatlo... Lima... Anim... Walo... Walong malaman na sunod-sunod na pagtilamsik ng aking mga anak sa loob ng bibig ni Kuya Gian... Na nilunok pa rin niyang lahat habang nasa loob pa rin ng bibig niya ang ari kong pagod na pagod...

Pero di pa pala tapos si Kuya Gian, dahil dahan-dahan pa rin niyang sinupsop ang papaliit ko nang alaga... Ang sarap pa rin! Tang-ina... Ibang klase!

“Babe... Masarap ba ang.... Zzzzzzzz”

Biglang bagsak sa kama si Kuya Gian... Tapos na ang akala niyang panaginip na pinaliligaya niya ang inaakala niyang pagkikita nila ni Kuya Ed...

Samantalang ako... hanggang tainga ang ngiti sa bagong experience na naranasan...

At ipinagpatuloy ko na ang pagtulog kong naunsiyami... Pero bago ako muling pumikit, tinitigan ko si Kuya Gian na tulog na tulog dulot ng pagkalasing at pagod.

Gusto kong sabihin kay Kuya Ed ngayon mismo...

Kuya... Mahal ko ang Boyfriend mo!

To be continued...

Capricorn

2007-04-30T00:47:00.000+08:00

I've been reading this thing about my zodiac sign... Apparently, I can say it's true... Har har...

.:CAPRICORN: . The passionate Lover. Love to bust. Nice. Sassy. Intelligent. Sexy. Predict future. Irrestible, awesome kisser. Loves being in long relationships. Great
talker. Always gets what he or she wants. BY FAR the BEST in BED. Very sexy. Coolest. Loves to own Gemini's in sports. Extremely fun. Loves to joke. Loves to be your first so you'll never forget. Smart.

Am I passionate?
> Yeah. Very much.

Am I nice?
> I am, just don't make me do things you'll regret in the end. I bite. rawr!

Intelligent?
> Proud to say yes. Think of what you are and you will be. It's all in the mind. Though I make mistakes and I admit I don't know a lot but there's always a drive to know =)

Predict future?
> My dreams are my channel to the future. One dream I am waiting to happen is the Great Earthquake. I don't mean to scare you but there will be an earthquake, probably I can translate it to something life changing...

Irresistible?
>no comment. hehe.

Awesome kisser?
>make it wet. love it wet. then bite the lower lip, then grab the neck, slip my tongue... then rub the back... then suck the upper lip...

Loves being in long relationships?
> As much as possible, I prefer to have just one long relationship.

Great Talker?
> i think so...

ALways get what you want?
> Very much indeed. I'll share you what I got next week once I sign on it =) Weeh!!!

By FAR THE BEST IN BED?
> DO you pray? If not, let's just say you'll learn how to pray...

Loves to be your first?
> Yes. Iba pa rin yung, kinukumpara ka... haha. Like, "Dati nagpunta kami ni Flash sa ganito" or "Si Flash ang unang nagturo sakin nyan." or "Si Flash ang unang gumawa niyan..."

Smart?
>Yeah. My service provider. My last digits are LOKO.

New Blog Logo! Weeh!

2007-04-28T22:04:00.000+08:00

Heyo! If you can see, I already changed my blog header to a flash one. yey!! I'm so happy coz I know a lil tiny bit of blogger editing hehe...

Thanks to elmo or jp for having that flash banner on his site. If i didn't have the chance to visit his site then my flashbanner would just be a dream! Oh well, enjoy!

And thanks for droppin by!

Flashback Trip: The Spirit(?) in Mt. Makiling

2007-04-27T00:58:00.000+08:00

I was browsing through my old 3gp files from my reliable N6680 when I saw a clip we made... Anyway, here's a screenshot. Observe the thing in the red box...

Before you react with the title and especially, the image, I should let you know first that this video was taken last year in Mt Makiling in Los Baños, Laguna. I was with Son and Jeng, since we felt a sudden rush of nature tripping.

We were on the 5th station when we took this shot. And it took us a year to realize... that there was something on it too...

Attached below is the clip, forgive our trash talk since we ran out of water ha ha... I need you to observe where did that "thing" go...

Note that I did not move from my position. I just zoomed in and moved the camera left and right...

Anyway, you decide...

Download it Here.

Flash Trip - Splash Oasis, Laguna

2007-04-25T21:14:00.000+08:00

Alright, alright. This may sound corny because I live in Laguna (still comes home every weekend and paydays). I had no choice because today was one of the 1-week Company Outing. I chose this day since Wilson and his team chose this sched and I had no one to be with since I have no team.

Yeah, I have no team. I don't have a team leader, I don't have an Operations Manager, I don't have an SOM. My Boss, is the Director of Client Services. Go figure what am I.

Anyway, I was in the office Tuesday night since I had to download HEROES episode 19. Hehe yeah... The bus will be arriving at 5:30am Wednesday.

6AM - the 100 seater bus was only occupied by 9 passengers plus 1 driver. We left the office and we traveled the very familiar route I always take: The route to Laguna by South Expressway.

7.15AM - We arrived at the resort. Nothing new. Lotsa water...

Wanna plunge, anyone?

Son and I didn't bring shorts since our laundry wasn't done yet so I told him we can just go to our place in Bucal (one ride from the resort, 4mins drive) and get some clothes. And so we did.

Wilson's team and I joined the CVG Race. There were 5 teams, Blue, Green, Red, Yello and Orange. We're green (minded, lol). The race consisted of:
1. Complete a 100pcs puzzle

2. Proceed to the jacuzzi and get a balloon (one team member per entry only) and pop it outside the jacuzzi, you need to get a piece of paper on it or else another team member should go back and get another balloon.

3. After getting the paper, your team needs to find 3 items such as the company flag, a company logo and a company bag.

4. Once the team completed the items, they all need to shower ALL AT THE SAME time in the shower. No worries, you don't need to undress hehe..

5. Then, all of the members should jump in the pool, grab inflated salbabida all at the same time and swim their way to the end of the pool, where

6. The team member should fill a big pail with water by their hands and clothes.

Our team was the first one to finish the puzzle but it took us three persons to get the paper in the balloon (that was me!!!) Then it took us a long time to find the items. I was able to find the bag INSIDE a bamboo stick. HAHAHA sniff sniff...

We finished third and the poor yellow and orange teams weren't able to find the items because some mean teams TOOK ALL items they find, so basically, WALA TALAGA SILANG MAKUKUHA hahaha... SO mean!!!

The singing contest came and the CVG Idol where men and women bare their hidden bodies haha.. SHould hide it na lang. lol.

Lunch came and I decided to sleep since I haven't rested pa. You know naman that I went to the resort straight from shift, right?? I mentioned in the previous post that Jeng was in the resort since she was an Employee Engagement Team member right? So I slept in her room since Wilson's teammates were smoking inside the room.

Damn, I wanted to push them outside of the room. I hate it when people smoke inside a room. Can't they do it outside??

4PM - I woke up and went to the karaoke and sang hehe...

5PM - We left the resort. Jeng will be coming home this Saturday.

Going home

jAN and Jengga

6PM - We're already in Alabang

6.30PM - Son and I were already in our place.

I'm on VL (YEAH!!!!) so I won't be coming to the office tonight and I'll watch Heroes and Rob-b-Hood too!!!

I enjoyed my trip! SO if you are ever interested in visiting SPlash Oasis, here is their website:

http://www.splashmountain.com/

If ever you'll be there, SAMA ako lol!!!

Be Proud, Pinoy Call Center Agents

2007-04-24T01:31:00.000+08:00

I received a commendation for an Agent here in Alabang from an American customer.

Broncia Cha####t – 919-795-3### – Angela is the most remarkable specialist I’ve talked to in customer care. The specialists in the Philippines, all of them were great, but Angela was truly amazing, she was polite, patient and friendly. I hope you can bring in more specialists like Angela. Customer experience has never been so great.

MS Excel: Formulas that can help you EXCEL part1

2007-04-23T21:47:00.000+08:00

I ended handling IBM/Sprint (together with Nextel) as of March 31st 2007 after being an Analyst for almost two years. During my stay, I learned a lot of MS Excel formulas that saved my life and prolonged my office stay, thus giving me opportunities to excel more with reporting, since basically, I did not like MS Excel in the first place. I am more into MS Access and VB 6.0/.NET frameworks.

Before I totally left Sprint, I recommended a colleague/friend who was a Manager-On-Duty (MOD,SLC,WFM) to take my position as Sprint's Analyst. Good thing my Boss and the other Bosses agreed with my proposal.

During his first day, his new boss asked him, "Do you know VLOOKUP?"

Do you happen to know? If not and you want to know more,

VLOOKUP
purpose = to get a value of a specific information. Useful in analysis and data extractions/comparisons for multi-sheets. Very useful in HR, Reports, WFM and uh... EVERYWHERE!!!
formula string =vlookup(whattofind,wheretofind,position,FALSE)

Determinants:

Whattofind: Can be exactly a text or value
=vlookup("100134600",wheretofind,position,FALSE)
<- this means that you want to find employee ID 100134600) Or it can also be a location of the value
=vlookup(A2,wheretofind,position,FALSE))
<- this means that the value you need to find is in cell A2).

Wheretofind: The location where you need to find your whattofind. This usually refers to a different sheet or file (yeah, it can work on different files too!). If your whattofind is in Sheet2 and the employee ID is in Column A, and the Employee Name is in Column B, Wheretofind will look like:
=vlookup(whattofind,Sheet2!A:B,position,FALSE)

Position: This is simple. It is a numeric value which determines exactly where your whattofind is. Simply put, if your employee ID is in Col A, and the value you are looking for is in Col B, then your position is 2, which resulted from counting the columns starting from your wheretofind.

=vlookup(whattofind,Sheet2!A:B,2,FALSE)

Then, the FALSE should always be FALSE. Just don't ask. It just gives you the exact value of your whattofind from wheretofind in position.

For your benefit, since I love you all, I attached a sample VLOOKUP sheet here ->

DOWNLOAD SHEET HERE.

Oh well, I need to work now. Let me know if it helped you =) Because for me, it did.

Of Drugs and Butterflies

2007-04-23T02:35:00.000+08:00

8pm
I was watching a pretty boring film, Supernova, starring Tia Carere, when suddenly, my left arm became cold... Next thing I knew, it hurts! I took Advil to ease my pain.

Unfortunately, it didn't... I felt more pain and my heart ached too! Darn...

I woke Son up at exactly 10:45PM since he had to go to the office. Jeng's in Laguna right now since she's with our Employee Engagement Team. I told Son that my arm's hurting and he said itulog ko na lang daw. Or if I want, he won't come to the office. I told him no.

So he left me. Then I sent an SMS to my brother, who is a nursing student. He advised me to go to the hospital and have my heart checked up. But he meant yesterday. He he.

Since the hospital is just near my place, I decided to go there alone.

The doctor was quite hesitant to assist me. Shempre, I look just fine. Pero deep inside, my heart ached everytime I breathe. Anyway, she asked me a lot of questions...

"Nag-yoyosi ka ba?"
"Umiinom ka ba?"
"Nagda-drugs ka ba?"
"May sipon ka ba?"
"Inuubo?"
"Nagda-drugs ka ba?" x2 na to ha.

Puro hindi ang sagot ko. Natural. I don't smoke, I don't drink regularly, I don't do drugs, come on!"

I had my ECG taken and it was quite normal... Then I went to 711 and had my money changed then I went back home and watched another film...

Mga Paru-parong Rosas.

It will take 15 minutes of boring narration... As in it was really boring... The subtitle was bad too.. I'm this close to being sleepy...

It was said that when we die, our souls will become butterflies with different colors...

What color would you like to have?

And it tackled about two men. One who's married, the other one will be getting married but doesn't want to. The two of them has a lovenest somewhere far from the eyes of the people who knows them.

Anyway, ang gulo ng mundo nila. True, being called GAY here in the Philippines has that NEGATIVE impact. It's like you're a criminal or what...

The film also tackled the norms of our society... I don't wanna elaborate on this film which revolved around a lovenest. I was waiting for the part of the wife but it seemed the film didn't quite focus on them.

The narrators (the wife and the future wife) quoted that,

what color would men who just make a game out of sex have... Who cheats... Who doesn't care about the feelings of their partners...?

I saw what Hestia (Rowlan's wife...) looked like, and man, I wouldn't blame Rowlan for sleeping with another man...

Funny thing is, the two of them were really confused. The guy, Dan, who doesn't want to marry said he has a way out, and would not want to be like Rowlan, who got married and bore three daughters.

After their three sessions of sex, Rowlan decided to leave while Dan stayed. Dan soon made his way out - yeah, he hung himself. But it was quite confusing since Rowlan was just across the street and decided to return to check on Dan, who's dead already. The for some reason, Rowlan took a candle, showered his crotch with molten candle and burned their lovenest. Like Romeo and Juliet, in this case, Romeo and Julian. Lol. Am making a fun out of my own last name...

In the end, Hestia asked, which would hurt deeper, seeing Rowlan sleeping with another woman, or seeing him sleeping with another man?

I go for sleeping with another man. Damn, lady, imagine, ipinagpalit ka sa titi???

Come on...

Oh well. Have you already decided what color would you like have?

I was Hurt, But I need to Endure More...

2007-04-22T08:05:00.000+08:00

There were some things which I didn't expect coming. Which really hurt me. Anyway, there's no point in dwelling with the mistake, I know this is just a trial, a test, or a pop quiz...

But to those peeps who are into a relationship, I tell you, Be Loyal to your partners. You just don't know the gravity of your mistakes until they realize they can't take it anymore...

Anyway, it's not me who made a mistake. Ako pa. I really don't know what to do, but I just want to let it out, and a poem will do. A poem for me...

There was this lucid whisper
That will eternally linger
From a soul who's now lost
For just a pain's bitter cost...

Sun sets like a sudden blaze
Finding a way from life's maze...
Could have been, could have might -
But couldn't end this with a fight.

With the night's embrace I sleep
Bare and forgotten I weep
Tears of questions and uncertainties,
Yet I smile amidst atrocities...

I'm lost, like a forgotten song
Like a flower which doesn't belong...
Like a shadow which remained in the dark...
Till when will this pain mark?

I walk with a broken heart
still holding the memory of a past
Eternally I know it will last -
Until the future decides to start..

I sing with tears of sorrow,
Saying, 'I don't know... I don't know...'
I wish I could have pretended
That this pain already ended...

I end my grief with a scar,
Hoping my blood would run afar -
I end my pain with a word...
With a word... I had never heard...

It's Really HOT in Here!

2007-04-20T02:39:00.001+08:00

It was 34.1C last Tuesday and 34.4C today! It's really getting hotter and hotter!

By May, we (in the Philippines) are expecting to hit 38C. Goodluck to our electric bills...

I'm mean - but... I didn't mean to...

2007-04-18T07:28:00.000+08:00

I went to a mall yesterday and bought 2 sets of new bed things (bedsheets, pillowcases and blankets), 2 big pillows and 4 additional pillow cases. The bag was kinda weak and I was worried it would snap while I stroll around since I need to buy something for tank.

I asked the bagger to provide me another bag to double the one I have, but the guy hesitated.

"Sir, di po pwede eh..." (Sir... I'm lost with translation, but the answer is no.)

And all of a sudden, my "Meanie-Attitude" was tingling!!

"Maglalakad pa ako." I said, pertaining exactly that I was not yet done with my shopping.

"Sir, kase, one bag lang po eh..."

"MAGKANO BA YANG PLASTIC BAG NA YAN!?"

I didn't shout, though I was REALLY in my most sarcastic and I-CAN-BUY-YOU-TOO tone. I just hate this kind of situation wherein a customer (me!) who purchased a LOT, then asked for just a little-tiny-eenie-weenie-bit of request will just be denied with a pathetic excuse.

So the poor bagger who refused to provide me with a bag had no choice but to give me one or else, someone's gonna get reprimanded just because of a bag. And it's him.

I said my thanks and left.

This event made me recall my experiences with Customer Service... Now, I know I may be mean... but... I really didn't mean to...

The Shoe

Basically, I didn't want to buy one and was very comfortable with my old one which I wore since First Year College (that was 2001... it's already 2007... So...). I have other pair of black shoes, don't get me wrong =) , but I loved them so much I felt I'm naked everytime I'm wearing a different pair.

And so I went to a shoe store, tried on some sizes. The one which I like only had size 9. I needed a size 10. So I continued to find a new pair. Which lasted for 6 pairs of trial and error.

The guy who was assisting me kept on making "simangot" everytime I asked for a different size and style. And don't forget his "pagdadabog".

I don't know what's wrong with him, but I was REALLY nice everytime I asked him to get me a different shoe.

Okay lang sana kung pang-walo ko na eh, but no, he gave me that look just after the second pair. Akala ko, badtrip lang siya, pero nung pang-apat eh saka ko narealize na sakin siya naiinis.

When he came back for the 4th shoe, I needed to tell him something.

"Nagmamadali ka ba?" (Are you in a hurry?)

He just gave me a puzzled look.

"Kasi kung nagmamadali ka, pwede ka nang umalis. Hindi kita kailangan." (Because if you are, you can go. I don't need you.)

Then I called a different assistant and of course, I bought a new pair of black shoes.

Ngo-ngo ba ako? (Am I hare lipped?)

Jollibee. 11AM. I was REALLY hungry. My stomach was churning. I queued and waited for 3minutes to get to the counter.

"Hi Sir, What's your order?" said the regular crew (you'll know if they are regular or not...)

I answered her in my most sweet, slowest and I-AM-REALLY-HUNGRY tone. As I was giving her my order, she was nodding with confirmation while punching the codes to the register.

"2pcs Burger Steak, Extra Rice, Extra Mushroom Gravy, Large Coke and Hot Fudge sundae. That's all."

"Sir, Drinks nyo po?"

"Oh, Laaaaarge Coooooke, please." With a smile pa yun ha!!!

After a brief moment of silence, she asked me again what my drink was...

"Miss, Ngongo ba ako?"

Am I mean? But if you think I am... I really didn't mean to...

How about you? What's your worst customer service experience?

Me Has a Question!!!

2007-04-17T15:03:00.000+08:00

I'm going to buy an AirBed* for only Php799.00 for a Double Size. Do you think I can SLEEP well on this without taking Benadryl AH 50mg (haha complete details!)?

I was strolling in a mall and I saw this product, and I tried it by lying down.

I closed my eyes...

Thinking if...

- Will I enjoy sleeping here?
- Will I savor the moment of getting sick here?
- Will I lavish the scenes of getting laid here? (haha!)
- ~~Will I die here?~~

Anyway, I'd give it a shot... After all, it's only Php 799.00! Hello!!! What do you think of me? Thinking of you??? Ha ha ha...

I need to sleep =)

*AirBed = Air inside Bed.

Currently Fixing my Blog - I'm Done!

2007-04-17T05:02:00.000+08:00

I'm really annoyed seeing two title bars, one's an image, and the other one with text. Why can't it be just one?

And I kinda tweaked my own template. Next thing I know, I'm coding my own... But it's not a big deal... though I kinda enjoyed doing this =)

If you can see, no more text with that blue background. I'll be making a new logo for the header since I'll be home alone until Wednesday morning since Jeng and Wilson will be going to the beach...

While I'm staying at home... Oh well... =(

Oh, by 2.30PM, Son and Jeng left the apartment... I'm basically alone now... Hu hu hu...

I need to eat so while I was at the verandah, I saw some kids buying pizza from a "maglalako". It's cheap pizza, I know, but I'm hungry and I don't have time to call any fastfood/pizza. So I bought one box. (Hey, I'm not celebrating now that I'm alone, okay? This pizza's not worth ANY celebration.)

How cheap? It's only Php 45.00 (Close to a dollar...). Wanna know what it looks like?

How about the taste? Oh it's just fine. It's like eating bread with cheese and ketchup on it. Make the bread toasted and that's the pizza I ate (while posting this...)

NOTE: If you're planning to eat a pizza like this, please do not forget to have at least a 1.5L of Soda near you.

Bon Appetit!!!

Reunited With my Bestfriend...

2007-04-15T23:14:00.000+08:00

My bestfriend Jude and I had our last "date" last October 31, 2005. We had our pizza, had our share of love and life updates and most of all, we had our time together which rarely happened after we left Lyceum.

Then, after that day, months passed by and he didn't reply to my text messages and his phone seemed to be turned off . His friendster account was gone and his email address was POOF!

They had their phone number changed and I wasn't able to go to his place to find out what happened.

Then 2006, I accidentally met his Kuya while I was on the way home... I asked him what happened to Jude and he just said, "He's now in Japan..."

I somehow believed that, since his mom is in Nipon and his stepbro and step dad too. They run a business in Japan so I thought, he's there...

And it somehow broke my heart to find out he didn't even bother to say goodbye...

But those things changed...

Last Friday, I met his Kuya again, to find out he was married (his kuya, not jude). I was shocked to find it out since he should be more responsible since the three Cascante brothers were living without a parent in their house.

I asked how Jude was doing and he said that he's home.

James said that Jude's at home and is fine.

Shocked, to find out Jude was home already! And so I asked, since when?

Then to my disbelief, James told me Jude never left, and what he told me was just a joke which I took seriously...

~~I'll post what happened next. But the thing is, Jude and I are reunited again =)~~

I asked James what Jude's new number was, and he gave it to me. Right there and then, I sent an SMS to my bestfriend...

He replied, surprised - and so I was. We exchanged SMSs, found out that James was just kidding and a lot more.

Then, Sunday, April 15, the two of us saw each other again after a year of being apart.

It seemed like it was just yesterday when we last met. And as a tradition, we went to Pizza Hut, ate of course, Pizza and chicken and talked about love, life, family and hopes...

We finished our food and we shopped for groceries. Then we went to his home, riding on his cute motorbike. (I want one... He says it's only cheap, like PhP 50k...)

At home, we talked again... He asked me if I want to go to Tagaytay with him, on his bike. I said yeah, why not =)

Oh well... This may seem worthless but...

I missed my bestfriend so much... And now he's here =)

Counter fixed...

2007-04-14T20:23:00.000+08:00

I just got my counter fixed... Actually, I had it replaced. My old counter stopped at 1505, and it showed 1 under my blog. Dunno why. Probably because it was cheap and noone's using it ha ha ha.

Anyway, I had my new counter start at 1505. Hope it won't get stuck again.

Got the idea from Tiggah, who's gonna be 24 this 20th. Otanjoubi Omedetou, tomodachi =) Keep your blog running and give us more news about gadgets and stuff!

Somehow, He Made My Day

2007-04-13T19:22:00.000+08:00

I do hope this picture from McVie is enough to explain why it made my day... =)

Undercover - Part 20

2007-04-13T02:58:00.000+08:00

This story is also available in www.tristancafe.com/forum/cat5 . You can read the comments of the readers and enjoy the same "excitement" as what you have here.

Part 20a

Pumayag nang magpakasal sa akin si Leon, hindi ko nga alam kung papaano ko nagawa ang lahat ng mga iyon. Basta natatandaan ko pa noong binili ko yung singsing na iyon sa Manila bago ako pumunta sa kanila. Natatakot lang akong mawala sa buhay ko si Leon, dahil ayaw ko nang magsimula pang muli, at heto na ang pagkakataon para maging akin ang matagal ko nang inaasam na pagmamahal…

Bahala na kung anong mangyari, hindi ko alam kung papayag ba siya or sasabihan akong nababaliw… pero para akong bata na nabigyan ng isang magandang laruan ng pumayag siya. Para akong nanalo sa lotto ng sampung beses.

Grabe pala ang pakiramdam kapag magpopropose ka, halo-halong emosyon ang sumusundot-sundot sa katawan ko. Tapos yung puso ko, di mo alam kung bigla na lang ba sasabog…

Napakatagal bago ko napili yung kanta ni Macy Gray na I Try. Nabasa ko iyon sa isang songhit na binabasa ng isang pulis sa opisina. Nagandahan ako sa lyrics, at medyo nakarelate na rin.

Wala na akong pakialam kung ano man ang nangyari kay Leon. I know deep inside na hindi niya ginusto ang mga pangyayaring iyon. And who would?

Malamang ay inabuso siya ng natutulog, at ayaw ko nang malaman pa niya ang mga nangyari sa kanya… He doesn’t deserve this kind of pain. Isa pa, baka layuan niya ako after kong aminin sa kanya na alam ko na ang lahat…

Natatakot pa rin ako, dahil alam ko, maaaring may isang pares ng mga mata ang nanonood sa amin ngayon. Ang mga matang maaaring umagaw sa aking mahal…

Ang mga matang pag-aari ng taong dumukot sa kanya…

Matapos akong magpropose sa Ayuyang, dumeretso kami sa Burnham park, humiga kami sa nilatag kong blanket, habang pinapanood ang mga bituin…

“Anto…” itinaas ni Leon ang kanyang kanang kamay, pinagmamasdan ang singsing na ibinigay ko sa kanya.

“Bakit?”

“Uhmm… Bakit?”

“Anong bakit?”

“Bakit… Bakit mo ako gustong pakasalan?”

Bakit nga ba?

“Hmmm. Di ko alam eh. Di naman kita mahal.”

“Ganon?”

“He he. Shempre joke lang.”

“Bakit mo nga ako gustong pakasalan? Hindi kaya nalamigan lang yang ulo mo?”

“So ganun pala ang tingin mo sa akin kanina? High?”

“Hindi naman… kasi…” parang hesitant si Leon, parang may sasabihin na di mo maintindihan. “Kasi ambilis eh, nashock ako.”

Akala ko sasabihin niyang alam na niya… Phew…

“Leon…”

“Anto?”

“Leon kasi ganito…” tumingin ako sa kanya, habang hinawakan ang kanyang malambot na kamay. “Kasi I can’t live without you…”

“Eh two months pa lang naman tayo ah. Hindi kaya masyadong mabilis?”

“Two months, three years, 20 years… Pare pareho lang yan. Ang mahalaga willing magsama ang isang couple na nagmamahalan… Teka… Willing ka ba talaga? Para kasing hindi eh.” Binitiwan ko ang kamay niya.

“Ang corny mo naman, of course willing ako. Napakasaya ko nga eh… Hindi ko inexpect.”

“Well, sadyang ganon talaga ang buhay, Mahal. Di natin ine-expect ang mga bagay sa buhay natin…”

Tumahimik si Leon, pumikit habang inabot ang mga kamay ko.

Nanatili akong nakatingin sa mga bituin, umaasa at nagdarasal na huwag na sanang matapos ang mga sandaling ito.

“Kaya pala gusto mong umakyat dito, gusto mong magpropose…”

Ayun. Isang excuse!

“Oo, gusto ko kasi dito… Para romantic…”

“Mahal, kahit naman sa bahay sa Alabang pwede na, romantic pa rin kahit anong gawin mo kasi natural, proposal iyon…”

“Siyempre gusto ko yung may song number…”

“Baduy… Old style na iyan eh.”

“So baduy pala yung ginawa ko kanina?”

“No, I didn’t mean that. Iba iyung sayo… Unique… I loved it…”

“Talaga?”

“Oo. It was great, and I won’t forget that… I love it so much, Anto… Ang galing mo palang kumanta… Para kang rakista na mellow… Nain-love ako lalo…”
Kinuha ko ang kamay niya at itinapat sa dibdib ko, kung saan tumitibok ang puso kong isinisigaw lamang ang pangalan niya.

“Leon…”

“Oh?”

“You’ll always be in my heart…”

Nagulat ako sa reaction niya. I was expecting na matutuwa siya or mata-touch pero shock ang nakita ko sa kanya.

“B-bakit, Leon? Anong problema…?”

“W-wala…”

“Come on… you can tell me. May problema ba?”

“Kasi Anto…”

Huminga siya ng malalim, at eto naman akong malapit nang mamatay sa pagkabitin.

“Those were the same words Zeke told me…”

Napaiyak si Leon, di ko naman alam kung bakit.

“Those were the same words Zeke said before he died…” Humikbi siya. “And I can’t help myself but not to worry na bigla na lang may isang bala ang tatama sa iyo ngayon…”

Ah ganun pala…

Niyakap ko siya ng mahigpit, as if ina-assure ko siya na hindi ko siya iiwan, na tototohanin ko ang sinabi ko…

“Leon, mahal ko… di kita iiwan… Promise…”

Nag-hum ako ng Unchained Melody, pilit itinayo ang mahal ko, kumanta ako habang iginagabay ang kanyang katawan sa pagsayaw sa hum na sinimulan ko, hanggang sa inawit ko na…

Oh, my love, my darling,
I've hungered for your touch
a long, lonely time . . .

Time goes by so slowly
and time can do so much.
Are you still mine?

I need your love,
I need your love,
God speed your love to me.

Lonely rivers flow
to the sea, to the sea
To the open arms of the sea

Lonely rivers sigh,
"Wait for me, wait for me"
"I'll be comin' home, wait for me!"

Oh, my love, my darling,
I've hungered for your touch
a long, lonely time . . .

Time goes by so slowly
an' time can do so much.
Are you still mine?

I need your love,
I need your love,
God speed your love to me

Sa ilalim ng liwanag ng buwan at ng mga tala na tila mga saksi na nagmamasid sa aming pagmamahalan, isinayaw ko ang aking mahal, na pangarap kong makasalo habangbuhay…

“I love you Leon…” Hinalikan ko ang kanyang noo na kasalukuyang malamig dulot ng hangin ng Baguio.

“I love you more, Anto…”

Nagring ang cellphone ko na ikinagulat namin pareho. Inaasahan kong si Reden ito pero nagkamali ako…

Unknown number…

Kinansel ko. Ngunit nagring ito ulit…

“Sino ba yan?” Tanong sa akin ni Leon

“Ipapaliwanag ko sa iyo lahat… pagdating natin sa bahay…”

Ngunit nagring pa rin ang cellphone ko… Sinagot ko na, at pikit matang hinarap kung ano man ang maaaring ibunga ng ginawa ko.

“Hello?” tanong ko.

“Do you know, that right now, I can shoot you from here… habang yakap mo ang taong inaagaw mo sa akin?” sabi ng malamig na boses.

Nagulat ako… Naririto lamang siya sa paligid! Naparanoid ako at lumingon sa buong sulok ng parke, ngunit dahil sa kadiliman at sa mga puno na naroroon, wala akong makitang mga mata na nakatingin sa amin… Siguro’y nasa mga kotse, pero it’s too hard to tell…

Tumawa bigla ng malakas ang lalaki, na ikinatakot ko… Nanuot hanggang buto ang takot sa aking pagkatao… Na any moment now, pwede niya akong barilin…

Walang sabi-sabing hinatak si Leon, mabuti naman at naintindihan niya agad na nasa panganib kami…

“RUN, ANTON… RUN!!! HA HA HA HA HA HA!” animo’y isang duwende ang boses ng lalaki sa cellphone ko matapos kong ilagay ito sa aking bulsa. Pinatay ko na ito, at walang balak nang buksan pa ulit.

At muli, sa ilalim ng buwan at ng mga tala, tumakas kami sa mga matang nagmamasid sa amin… Na kahit anong oras ay pwede niya akong bawian ng buhay ng walang kalaban-laban.

Part 20b

Hindi kami tumuloy sa San Roque, dahil malamang alam na ng lalaking iyon kung saan kami tumutuloy. Tinawagan ko si Reden para sabihin sa kanya ang nangyari ngunit wala naman itong magagawa dahil nasa Palawan siya ngayon at nagtetraining.

Sa Traveller’s Inn kami tumuloy ni Leon, kung saan wala masyadong tao na sadyang kinakailangan namin. Tinawagan namin si Mang Edong at sinabing di muna kami uuwi.

Pagdating sa kwarto, inilahad ko na ang lahat kay Leon…

Tulala lang siya habang nakikinig, at nang masabi ko nga na may sumusunod sa amin, at siya ring dahilan kung bakit namin kailangang magtago, niyakap niya ako ng mahigpit.

“Anto… alam ko na, nakita ko sa pictures sa jacket mo…”

“Hah…”

“Oo… Pero hindi kita iiwan… I’m thankful because, instead na pandirihan mo ako, niyaya mo pa akong magpakasal, kahit di natin alam kung papaano…”

“Bakit naman kita pandidirihan? Dahil ba pinagsamantalahan ka? Hindi mo naman ginusto yun ah?

“Oo nga… Pero marumi na ako…”

“Walang marumi sa pag-ibig, Leon… Ikaw ang nagturo sa akin niyan…”

“Oo pero…”

“Wala nang pero-pero… Ang mahalaga, magkasama tayo, at mahal natin ang isa’t-isa.”

Dahil na rin sa pagod, humiga na kami sa malapad na kama, at niyakap ang mga pagod na katawan ng isa’t-isa.

“Sino kaya yung hayop na iyon, Anto…? Hanggang ngayon napapaisip ako kung sino ang gagong bumaboy sa akin…”

“Hindi ko rin alam, Mahal… Wala bang may gusto sa iyo to the point na obsessive na?”

“Wala naman akong maisip…”

“Ang haba kasi ng hair mo, Mahal eh…” Biro ko sa kanya.

“Sira ka talaga.” Kiniliti ako ni Leon sa tagiliran, agad naman akong napabalikwas dahil weakness ko ang mga kiliti.

Natulog na kami nang may mga pangamba, at umaasang sa paggising namin ay okay na ang lahat.

Umaasang isang bangungot lamang ang lahat…

Kinabukasan, nagising na lamang ako na wala na sa tabi ko si Leon…

Part 20c

Halos mawala ako sa sarili nang mapansin na wala siya sa tabi ko. Agad kong isinukbit ang baril sa aking holster, itinago sa aking polo shirt at lumabas ng kwarto. Hinanap ko si Leon nang marinig ko ang pamilyar na pagtawa niya buhat sa lobby…

At naroroon siya, kausap ang isang tisoy na lalaking maganda ang pangangatawan na nakasuot ng puting longsleeved polo at maong.

Napansin ako ni Leon at agad akong tinawag.

“Mahal, this is Royce Fletcher, client ko sa mga paintings ko. Royce, si Anton, soon-to-be-husband ko.”

Nakipag-shake hands ako sa lalaking ito, pero parang may mali.

“Nice to meet you pare.” Bati ko sa kanya.

“Same here. Nakakatuwang makabungguan ko si Leon dito, so I bought him coffee. You want?”

“No, it’s okay.”

“So ikakasal na pala kayo? That was quick!” banat kay Leon ni Royce.

“Oo eh. He just proposed last night.”

“Why don’t we sit?” aya nito sa amin.

Sumunod kami ni Leon sa kanya papunta sa garden ng Inn. Humithit ng sigarilyo si Royce, habang hinihipan ni Leon ang mainit na kape na hawak.

“I was lucky to find an available room here, puno na kasi ang mga hotels since peak ngayong May… You know, summer.” Sabi ni Royce, habang tinaktak ang kanyang yosi.

“Ano naman ang ginagawa mo rito sa Baguio?” tanong ni Leon in his friendly tone. Medyo naiinis ako, o siguro naiinsecure lang… Ang gwapo kasi nitong si Royce… Di ako nagtataka na baka mamaya, may gusto pala itong Royce na ito sa mahal ko…

Ibinaba ni Leon ang kapeng iniinom, habang kinuha ang kamay ko, pinisil ito na parang sinasabing “Wag kang mag-alala, ikaw ang mahal ko…”.

“Ah, may client kasi ako sa John Hay. You know naman how my business works, go where the money is…”

“Ganun ba? Kaya pala kamukha mo si Ninoy…” Pang-aasar ko, ini-imply na mukha siyang pera.

Medyo ilang ako sa lalaking ito… dahil somewhere in my mind, parang nakita ko na ang lalaking ito…

Napatawa siya ng malutong, at bigla akong natigilan…

Ang tawang iyon…

Naputol ang pag-iisip ko nang may tumawag kay Royce na isang lalaki, naka-formal attire.

“Sir Royce!” tawag nito habang binabagtas ang daan patungo sa amin.

Lumingon si Royce sa taong tumawag sa kanya, lumabas sa batok niya ang isang tattoo ng isang bungo...

Sa paglingon niyang iyon, biglang napatayo si Leon na tila ba may nakitang kung ano kay Royce, kinuha ang kape at walang sabi-sabing ibinuhos kay Royce.

Napatigil naman ang lalaking tauhan yata ni Royce.

Nagulat ang napasong tisoy, namumula sa galit at pagkabigla.

“What the heck! What’s your problem, Leon?”

“YOU SON OF A BITCH! IKAW ANG DUMUKOT SA AKIN!”

And then I realized…

Ang tawang iyon, ang pangangatawan at ang boses…

Ay katulad na katulad ng lalaking nagtatangka sa amin…

Automatikong napadukot ako sa baril ko at itinutok iyon kay Royce.

“Pare, dumapa ka kung ayaw mong pasabugin yang bao mo!”

Dahan-dahang dumapa sa sahig si Royce habang walang tigil sa pagtawa na tila ba baliw na nakatakas sa mental.

“Ilagay mo yang mga kamay mo sa ulo, wag mong subukang gumalaw kundi babarilin kita!” Alam kong mali, pero hindi na utak ang gumagana sa akin…

POOT.

“Maswerte ka, Anto… maswerte ka… Kung di ka dumating agad… at nagkataong ininom ni Leon ang kape… Tiyak kong naitakas ko na ulit si Leon…”

“Gago ka, Royce… Bakit mo nagawa sa akin ito!”

“Because I love you!” Hirap na pagsagot ni Royce buhat sa pagkakadapa.At muling tumawa na parang demonyo…

Pinosasan ko na si Royce, na tawa pa rin ng tawa.

Itinayo ko na siya, at dadalhin na sa presinto, para maipakulong… Nasa akin ang lahat ng ebidensiya…

“Maswerte ka Anton… Leon… Maswerte ka!!! HA HA HA HA HA!!!”

Hindi natagalan ni Leon ang pagtawa ni Royce, at binigwasan niya ito ng isang malakas-lakas sa sikmura.

“Damn you… Damn you!!!”

Nawalan ng ulirat si Royce, sa lakas ng pagkakasuntok ng mahal ko, dala siguro ng galit at poot na kanya ring nararamdaman.

Nakahinga ako ng maluwag…

Napatingin ako sa kalangitan, habang nagpapasalamat sa Maykapal sa pagbibigay sa akin ng panibagong pagkakataon…

Drinking Straight From the Box No More

2007-04-12T01:16:00.000+08:00

Jeng, Son and I share the groceries every month and we always make sure that we have Magnolia Chocolait in our fridge so as to save ourselves the trouble of preparing a chocolate drink to boost our tortured souls.

Yes it's back!!! With a blast!!

It was a habit for the two of us (Jan and Son)to drink straight from the box - barbaric as it may seem, but that ended one April morning...

Of course, someone had to drink from it first.

But it wasn't me.

Si son yun wahaha...

He got thirsty and he dragged himself to the fridge to open a new box since I gagged myself with the previous litter. He opened the cap, removed the aluminum foil and drank.

And then poof! He suddenly ran to the sink and spit the delicious chocolatey goodness by Chocolait.

Yeah, there's the puzzled look in my face. Did he choke or what?

Then he told me the taste was awful, so, he poured a little in a glass and we saw that the color was quite different. It was pale, not that dark, sinful and delightful chocolate color it was supposed to look like.

"Tikim ka lang ng konti, dali." (Take a little sip...) He asked me.

So I did, and then PWEH!

This isn't chocolait!!!

We checked the expiration date (NOTE: eks-pee-rey-shun) and it was dated Oct 17, 2007. It's only April!

Then we decided to keep the box and call Customer Service (wooh I love this part!) after the holidays.

And then regular working days came, and Son made the call.

San Miguel will visit us tomorrow (04-12-07) 1PM.

Son told me not to give the entire box, just incase he wouldn't be around. Just let the representatives get a sample.

Anyway, the point of this entry is...

I won't drink straight from the box... But...

What's the difference between pouring it on a glass than drink it straight!?!?!

Undercover - Continuation (Part 19)

2007-04-06T07:19:00.000+08:00

“Bhie, nasan ka?” Tanong sa akin ni Anto, kausap ko siya sa cellphone. I was busy painting a new masterpiece para sa exhibit ko next month. Medyo delayed ako ng ilang araw dahil kung saan-saan kami nagpunta ni Anto.

“Sa studio, sa bahay.” Inilipat ko sa kabilang tenga ang cellphone ko para mas madali. “Bakit?”

“Mag-impake ka, aalis tayo.”

Ano daw?

“Hah?”

“Bhie, narinig mo naman ako di ba…” Hindi ko alam bakit parang uneasy si Anto. Para siyang nagmamadali na di mo maintindihan.

“Oo, pero bakit nga?” pangungulit ko, ayaw ko namang umalis na lang ng basta-basta.

Huminga ng malalim si Anto. Napatigil ako sa pagpipinta.

“Basta, gusto ko lang magbakasyon…”. Ayaw talaga niyang aminin kung bakit, pero okay lang, hindi naman ako manhid.

“Come on…”

“Bhie basta...” Para na siyang iiyak, natatawa nga ako eh, ang macho-macho nito tapos parang paiyak na ang boses.

“Sa’n ba tayo pupunta…” alam kong hindi niya alam kung saan pupunta, dahil taranta na ito.

“Sa… uhmm.” Hindi niya alam kung saan, dahil alam kong problemado siya. Hindi ko naman siya pipilitin dahil alam kong pressured siya. May naisip akong lugar kung saan…

“Sa Baguio tayo pupunta.” Ako na ang nagpresinta, after all, gusto ko na ring pumunta dun.

“Sa Baguio?” Nagtataka siya na di maintindihan.

“Ang labo mo naman… di mo nga alam kung saan pumunta, tapos sabi ko sa Baguio, tapos ngayon nagtataka ka?”

“Okay… sige sa Baguio na lang… Punta na ako diyan ngayon na…”

“Ngayon na?”

“O-oo…”

“Excited?” Pabiro kong sagot. Pano ba naman, papunta na siya ngayon mismo.

“Bhie naman eh…”

“Okay fine… Mag-iimpake na po.” Ibinaba ko na ang brush at pinunasan ang mga daliring may pintura. “Kotse ko na ang dadalhin natin ha.”

“O sige. I’ll be there in 30 minutes.”

“Bye, Anto. Ingat kaw.”

“See you, mahal ko.”

Itinigil ko na ang auditibo. Ibinaba ko na ang cellphone ko sa lamesa at inayos ang mga gamit ko. Plano kong sa Baguio na ipagpatuloy ang mga paintings ko.

Ano bang nangyayari dito sa lalaking ‘to?

Nagpatulong ako kay Manang GG sa pag-iimpake, nakalimutan ko pa ngang itanong kay Anto kung ilang araw ba kami doon. Para makasigurado, nagdala ako ng pang-isang linggong supply ng mga damit.

Sa bahay ng Tito ko kami tutuloy. Wala nang nakatira doon maliban ang caretaker. Matagal ng nag-migrate ang mga pinsan ko sa Canada, at binilinan akong bumisita minsan sa Baguio para makapasyal-pasyal na rin at magamit ang bahay doon.

Bumili na nga pala ako ng kotse, isang Suzuki Vitara 4x4 lang, second hand. Matagal ko nang gusto yung ganitong kotse, and since kailangan na rin namin dito sa village dahil hindi na pinapapasok ang mga tricycle.

Tinawagan ko na si Mang Edong, ang caretaker ng bahay na tutuluyan namin sa Baguio. Tuwang tuwa si Mang Edong dahil makikita na raw niya ako ulit, after five long years buhat ng umakyat kami nila Zeke, Wilson at Bea.

Five long years…

Anyway, iba na ang kasama ko ngayon, si Anto na, ang bagong rason ng aking buhay…

Wala pang 30 minutes at dumating na si Anto, hangos na hangos ito at tila ba hinahabol ng kung sino. Isang malaking traveling bag ang dala niya.

“Ah, Mahal ko, hindi na ba tayo babalik dito?” wala sa loob kong tanong.

Napakunot lang siya ng noo, saka narealize yung ibig kong sabihin. Napangiti siya at lumabas ang mga pantay-pantay na ngipin.

“Eh kung sabihin ko sayong hindi na? Papayag ka?”

Ako naman ang napaisip, kumunot din ang noo ko. Actually iniisip kong doon na nga lang tumira, after all, maraming Koreano doon na mahilig sa mga artworks.

“O bakit natahimik ka?” tanong sa akin ni Anto.

“Iniisip ko kung pwede.”

“Nagbibiro lang ako, mga three weeks tayo.”

“Three weeks? Pang isang linggo lang ang dala ko.”

“Doon na lang tayo bibili.”

“Mayaman!”

“Loko ka Bhie.” Matapos niyang sabihin eh bigla na lang akong hinalikan ng madiin sa labi habang niyakap ng mahigpit. “Lagi mo na lang ako niloloko…”

“Hindi ah… O siya, alis na ba tayo?”

“Tara.”

Una na akong sumakay ng kotse matapos kong ibigay ang ATM ko kay Manang GG para magamit niya since matatagalan nga kami sa Baguio. Inistart ko na ang kotse habang nagbilin pa si Anto kay Manang.

Sumakay na rin si Anto at nagsabing siya na raw ang magdadrive.

“No way, Mahal, ibangga mo pa sa excitement…”

“Basta pag pagod ka na, ako naman ha…”

“Okay fine… Seat belt mo…”

At tuluyan ko nang binaybay ang daan papuntang NLEX, papunta sa Baguio.

Mga 10:30pm na kami nakarating sa Baguio, medyo nanginginig na ang mga tuhod ko dulot ng dirediretsong pagdadrive. Gustong makipagpalit ni Anto pero di ko pinayagan, alam kong troubled na siya at ayaw ko pang malagutan ng hininga. Sa San Roque kami tumuloy, kung nasaan ang bahay ng tito ko.

Tahimik sa San Roque, malamig at nakakarelax ang simoy ng hangin. Gising na gising pa si Mang Edong at tila tuwang-tuwa na makita akong muli. Hindi na siya nagtaka na kasama ko si Anto, dahil sinabi ko sa kanyang may kasama ako.

Dumiretso ako sa kama matapos kong maibaba ang mga gamit. Nagsabi ako kay Manong na matutulog muna ako at pagod na pagod talaga ako. Inabutan ko siya ng pera para sa pagkain namin, nakakahiya naman kung si Manong pa ang gagastos.

Sinabihan naman niya kami na magluluto siya ng agahan para bukas, at hindi na muna kami gigisingin.

Humiga na rin si Anto na latang-lata na rin sa byahe. Humarap siya sa akin at tinitigan ako ng diretso.

“Bhie…?” si Anto, habang niyakap ako.

“O?”

Hindi siya sumagot, pero hinalikan niya ako sa noo at hinaplos haplos ang buhok ko.

“I love you…”

Ano daw.

“I love you more…” sagot ko sa sinabi niya, pero may tanong ako eh…

“Bhie?” Ako naman ang nagtanong, pero hindi na siya sumagot. Naghihilik na.

Napangiti na lang ako, kung ano man ang itatanong ko, ipagpapabukas ko na lang.

Ipinikit ko ang mga mata, habang ginantihan ng yakap ang pinakamamahal kong si Anto, habang nilabanan ng init ng aming mga katawan ang lamig na dulot ng Baguio.

Nagising bigla ako ng alas kwatro ng umaga ng maalalang baka tumigas ang mga pintura ko. Okay lang sana pero baka wala akong mabilhan ng brand ko dito sa Baguio. Tumayo ako at napagdesisyunan na ayusin ang mga gamit namin.

Natapos kong ayusin ang sa akin, at inayos ko naman ang kay Anto. Isinabit ko sa hanger ang jacket niya ng may nalaglag buhat dito.

Kinuha ko iyon, at nang makita ko, napatulala ako sa mga nakita ko sa larawan. Tuluyan akong napaiyak sa dinanas ko pala noong gabing iyon…

Pinagsamantalahan pala ako… Nang walang kalaban laban… Nakapiring habang binaboy…

Tinitigan ko ang katawan ng lalaking gumawa nito sa akin, maputi at maganda ang katawan, at may tattoo na isang bungo sa batok.

At alam ni Anto ang nangyari, pero hindi niya ako pinandirihan, hindi niya ako iniwan…

Ibinalik ko ang mga larawan sa loob ng jacket ni Anto, at muli akong bumalik sa kama, niyakap ang lalaking natutulog at dinampian ng halik ang kanyang mga labi.

“I love you so much, Anto… I love you so much…”

Walang tigil ang pagluha ko, halo-halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon.

Nandidiri ako sa sarili ko…

Nasusuklam sa lalaking gumawa nito sa akin…

Nahihiya ako kay Anto…

Naiinis dahil hindi niya sinabi sa akin…

Natutuwa dahil hindi niya ako iniwan…

Muli akong nakatulog, na may halong kaba at saya sa katawan…

Galit. Poot. Lungkot. Saya. Inis.

I swear… hahanapin ko ang hayop na iyon… at pag nakita ko…

Papatayin ko siya.

Na parang isang ipis na walang kalaban-laban…

Part 19b

Mga pasado alas dose na ako nagising, pero si Anto, tulog pa rin. Una na akong bumangon at bumaba sa kusina. Nasa salas si Manong habang nanonood ng Wowowee, nakita niya ako at nagsabing maghahain na ng pagkain.

Umakyat ako sa kwarto namin ni Anto, ginising ko na siya at agad naman siyang bumangon ng sinabi kong alas dose na. Nagulat siya dahil hindi niya inaakalang makakatulog siya ng ganoong katagal.

“Napasarap ka ng tulog ano?” tanong ko sa kanya.

“Oo Mahal, ang sarap matulog. Ang lamig, talo ang aircon!”

“First time mo ba dito sa Baguio?”

“Eh… Oo. He he.”

“Ano ba yan… Eh di ito-tour pa pala kita?”

“Ayaw mo yata eh… Bago nga ako payagan ni Geraldez na umalis eh kung ano ano pang paghindi ang ginawa niya.”

“Okay fine… tara na sa baba at kain na tayo.”

Kumain na kami ng tanghalian at nagpahinga lang ng kaunti bago magprepare ng mga sarili. Sabay kaming pumasok ng banyo para maligo. Agad na nagbuhos ng tubig si Anto at napatawa ako ng bigla itong sumigaw.

“Puta ang lamig ng tubig!”

“Ha ha ha… May heater dito, Mahal… Ha ha ha…”

Nainis si Anto sa akin, at bigla akong hinagisan ng tubig. Ako naman ang napasigaw, at sa pagkakagulat, nadulas ako at napaupo ako sa sahig.

“Arekup…” In fairness, masakit…

Agad naman akong sinaklolohan ni Anto.

“Bhie sorry… I’m so sorry…”

“Okay lang ako… Okay lang…” inalalayan ako ni Anto, pero di niya alam, inabot ko ang tabo at nilagyan ito ng tubig, at muli kong ibinuhos sa kanya.

“ANG LAMIG!!!” sigaw ng mahal ko.

Hinalikan niya ako ng madiin sa mga labi habang ginantihan ko siya ng yakap.

Censored na iyong susunod so fast forward tayo… sorry...

Matapos naming magprepare, lumisan na kami para pumunta sa Burnham Park, sa Minesview, sa John Hay at nang gabi na, sa Ayuyang kami nagpunta.

Masaya ang araw na ito para aming dalawa, tila naitago ng naguguluhan kong pag-iisip ang nakita kaninang madaling araw.

Masarap ang kinain namin sa Ayuyang habang may isang banda na tumutugtog. Magaling sila, at nakaka-inlove ang mga kanta.

Hawak ni Anto ang kamay ko na tila ba walang pakialam kung makita kami ng mga tao doon. Lalo pa niyang hinigpitan ng makitang may isang lalaki na nakita niyang ngumiti sa akin. Siyempre nginitian ko rin. Ano bang masama doon?

Nagtanong ang banda kung sino ang gustong kumanta, agad na nagpresinta si Anto at umakyat sa stage matapos sabihin sa banda kung ano ang kakantahin niya…

Hindi ko pa naririnig kumanta si Anto, this will be the first time. Feeling ko, maganda ang boses niya, at hindi ako nagkamali…

With every word he sang, para yatang nakakalas ang bawat buto ko sa katawan, at ang panga ko eh nalaglag na sa galak.

****For your own experience, I included the song for you guys... I hope ma-inlove din kayo...***

Click here to listen to the song - I Try by Malaia *CCAP Winner*

Games, changes and fears
When will they go from here
When will they stop
I believe that fate has brought us here
And we should be together
But we’re not

I play it off but I'm dreamin of you
I'll keep it cool but I'm fiendin.
I try to say goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it it's clear
My world crumbles when you are not near
Goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it, it's clear
My world crumbles when you are not near

I may appear to be free
But I'm just a prisoner of your love
I may seem alright and smile when you leave
But my smiles are just a front
I play it off but I'm dreamin of you
I'll keep my cool but I'm fiendin
I try to say goodbye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it it's clear
My world crumbles when you are not near

Here is my confession
May I be your possesion
Boy I need your touch
Your love kisses and such
With all my might I try
But this I can't deny
I play it off but im dreamin of you
I'll keep my cool but I'm fiendin
I try to say good bye and I choke
I try to walk away and I stumble
Though I try to hide it it's clear
My world crumbles when you are not near

Palakpakan ang mga tao, at humingi pa ng encore, pero di na pumayag ang mahal ko. Hawak pa rin niya ang mike at kinilabutan ako sa bigla niyang sinabi…

“Do you see that sweet guy over there?” Tinuro niya ako, naglingunan ang mga tao sa akin. Agad akong nag-blush dahil nahihiya ako. I wasn’t put to this kind of situation – ever.

“He’s the guy I want to share my whole life with…” bumaba na siya sa stage, lumapit sa akin at bigla akong hinalikan sa mga labi.

“Bhie, ano bang ginagawa mo…?”

“Di ko alam kung paano ito gagawin dahil hindi ko pa ito nagagawa, pero, here goes…”

Lumuhod siya sa sahig, habang nag-iiritan ang mga tao sa paligid namin.

Kinuha niya sa kanyang bulsa ang isang maliit na kahon, binuksan ito at lumabas ang isang silver ring.

“Leonald San Luis, will you marry me?”

Hindi ko maintindihan kung anong nangyayari, pero isa lang ang alam ko ngayon, ang sagutin ang tanong niya…

“Yes, Anthony Vincent Delgado… I will marry you…”

Di ko alam papaano kami ikakasal. Di ko alam kung papaano mangyayari iyon… Di ko alam kung anong pumasok sa kukote nitong si Anto, pero isa lang ang alam ko…

Mahal na mahal ko siya, at di ko alam ang gagawin kung mawawala pa siya sa buhay ko.

Mahal ko si Anto… mahal na mahal…

Undercover - Continuation (Part18)

2007-04-03T08:36:00.000+08:00

“Kapatid mo si Louise?” tanong ko kay Will.

“Yeah, actually, half-sister. Lately ko lang nalaman na may kapatid pala akong babae.”

Kaya pala hindi ganoon kalaki ang resemblance nilang dalawa. Medyo may pagkatisoy si Will at si Louise ay morena. Ang gulo naman ng comparison ko. Basta, hindi sila magkamukha.

“How’s she?” tanong ko, habang itinuon ang pansin sa monitor ng tracker namin.

“She’s pregnant, and we still don’t know who the father is.”

Hindi alam kung sino?

“Hmm. Parang magulo yata ah.”

“Magulo ang alin?”

“Na hindi ninyo alam kung sino ang tatay.”

“Well, ayaw naman niyang sabihin kung sino…”

“Are you saying it might be me?”

“Hindi sa akin nanggaling yan, pare.”

“Malabo yan, Pare.”

“Anyway.” Pilit binago ni Will ang usapan. Medyo may pagkasarkastiko ang lalaking ito, nagtataka tuloy ako paano nakatagal si Leon sa kanya. Considering na magbestfriend sila. Para silang aso’t pusa, puti at itim. “Nasaan ba ang magaling na boyfriend niyang si Leon? Siguro yun ung dumukot sa kanya.”

“Pare…”

“Oh?”

“Ako ang boyfriend ng bestfriend mo.”

Natulala si Will. Akala pala nito eh ako ang pulis na na-assign sa kaso ng bestfriend niya. Kunsabagay, wala naman sa itsura ko na magkakagusto ako sa lalaki.

“Come on, you gotta be kidding me…” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Mapangmata, mapangsuri…

Hindi yata kami magkakasundo nitong si Wilson. Maangas, napakayabang.

“I’m not, pare. Pasensya ka na kung nabigla kang malaman na hindi ko kinidnap ang bestfriend mo.”

“Before, it’s my sister, now you’re screwing my best friend?” ang paasar sagot ni Will. Alam kong seryoso siya, pero idinaan lang niya sa ibang tono. Nagpanting ang tainga ko.

“Gago ka…” hindi ko na naituloy yung sasabihin ko ng umeksena na si Reden ng maramdamang mainit na ang paligid.

“Pare, inom ka muna, mukhang pagod ka sa byahe…” Alok ni Reden kay Will. Agad naman nitong kinuha ang inaalok na juice habang masama pa ring nakatitig sa akin.

Alam na ni Manang ang gagawin, agad nitong kinuha ang braso ni Will at dinala siya sa veranda. Marahil ay doon niya ito tutulungang makahinga at makapag-isip. At sana’y turuan niyang mawalan ng kayabangan.

Pero it never crossed my mind na ako ang ama ng dinadala ni Louise. Imposible, dahil gumagamit ako ng proteksyon.

Mag-dadalawang oras matapos tumawag si Leon kanina, naka-receive ako ng information mula sa PNCC ng South Expressway na may dumaan ngang Black na Starex kaninang tanghali, pero dead-end pa rin ang information na ito dahil hindi nakuha ang plate number and sa Sta. Rosa rin ang tinuluyan.

All we can do now is just wait.

Napakalupit naman ng tadhanang ito. Kagabi lamang ay masaya kami, kahit pa sabihin mong kakasimula lang namin…

O sadyang pinaghihiwalay kami ng tinatawag nating kapalaran?

At sadyang mali ang ginagawa kong magmahal sa isang kapwa ko may lawit?

Ah ewan.

Iba ang nararamdaman ko, iba ang naramdaman ko simula noong makilala ko si Leon…

Para siyang isang malaking piraso na nawawala sa puzzle ng buhay ko…

At ngayong nakita ko na siya, hindi ko na papayagan pang mawala siya sa buhay ko.

“Kumain ka muna, Anton.” Si Manang GG.

“Okay pa ho ako. Maghihintay na lang ako rito sa tawag niya, o ng kidnapper niya.”

“O sige, doon muna ako sa taas ha, inaantok na kasi ako. Wag kang mag-alala… May awa ang Diyos…”

May awa ang Diyos…

Marahil ay nakalimutan ko na kung anong awa meron Siya. Matapos masunog ang bahay namin at maulila ako…

Matapos akong apihin ng mga tiyuhin at tiyahin ko na umampon sa akin, nasaan Siya?

Matapos akong iwan ng mga minahal ko sa buhay, nasaan Siya?
Matapos kong maramdaman ang lahat ng sakit ng pag-iwan at pag-iisa, ang lahat ng pasakit at sakripisyo na ako lang ang sumuong, nasaan Siya?

Tapos ngayong nahanap ko ang isang liwanag na nagsisilbing pag-asa ng buhay ko, babawiin na naman Niya?

Napaluha na lang ako ng di ko namamalayan.

Napakalaki pala ng sama ng loob ko sa Kanya…

“I didn’t expect to see you cry, Pare.” Si Wilson, nasa harap ko na pala. Automatikong napapunas ako ng luha, ayaw kong may makakita sa akin during my times of weakness.

“Wala to, napuwing lang.”

“Okay… Sabi mo eh.” Umupo siya sa harap ng aquarium, nilalaro ang mga guppy sa pamamagitan ng pagdutdot niya ng daliri sa tubig. “Nakakatuwa sila, ano?”

“Yang mga isda?”

“Oo, alam mo ba kung gaano kamahal ni Leon ang mga guppy na ito?”

Ano bang punto nitong lalaking to?

“Sa tingin ko, importante sa kanya yang mga isdang iyan. Napakalinis ng tubig…”

“It’s not just about the water, Pare. Tingnan mo ang mga kulay ng isdang ito…”

Itinuro niya ang isang asul na asul na guppy. Ngayon lang ako nakakita ng ganitong katingkad na kulay. Para itong dancer na may asul na damit.

“A guppy will only show it’s true color pag alaga siya ng amo niya. Bihirang tumingkad ng ganito ang mga guppy…”

“Pare ano bang gusto mong iparating?”

“Ha ha ha… Impatient ka rin, pareho kayo ni Ezekiel.” Itinigil niya ang pagdawdaw sa tubig, nilagyan niya ng konting fish food ang tangke ng mga isda. “I just want to let you know kung gaano mag-alaga yang si Leon.”

“Hindi mo na kailangan pang sabihin sa akin…”

“I’m not yet done, Pare. Kung nakalusot ka sa kapatid ko, hindi ko hahayaang paluhain mo rin ang bestfriend ko. Leon’s been through a lot of pain, and ayaw ko nang makita pang iiyak siya. Got that?”

Ayos to ah.

“Ano bang problema mo? Hindi ko naman pababayaan si Leon ah, pwede ba, hayaan mo na lang ako?”

“I’ll let you through this time, pero my word stands still… Don’t you just make Leon shed a tear, pare.”
“Ikaw yata itong may gusto sa bestfriend mo eh.”

“Mahal ko si Leon, Pare. Since childhood eh siya ang umaktong kuya sa aming dalawa. But all changed…” huminga siya ng malalim. “All changed when Zeke died.”

Ramdam ko ang lungkot sa tono nitong si Will. Nakakatuwang isipin na nawala bigla ang yabang niya. Para siyang isang bata na nagsusumbong sa isang nakatatanda, nagsusumbong ng sama ng loob na tila dinaya ng kalaro.

“Leon became very…” nag-isip siya ng tamang salita para sa sasabihin. “He became very different…”

“Different?”

“Yeah… Masyado na siyang naging seryoso. Kung seryoso siya noon, triplehin mo pa. At ayaw na niyang dagdagan pa ang mga kaibigan niya. Tanging si Jeng, Bea at ako lamang ang umiikot sa mundo niyang tila ba isang disyerto…”

“Alam ko ang nararamdaman niya, Pare.”

“Hindi ko lang maintindihan kung anong meron ka at biglang nagdesisyon siyang…”

“Magmahal uli?”

“Oo, sa isang… lalaki na naman.”

“May masama ba dun?”

“Di ko alam, Pare. I have nothing against you pero wala talaga eh, kung saan masaya, dun na lang tayo lumugar.”

“Salamat.”

“Kaya Anton, ingatan mo ang bestfriend ko ha. Hindi ko naman gaano ka-close si Louise kaya di siya ganon kahalaga kung icocompare mo kay Leon…” napatawa siya. “Ang sama ko ‘no?”

“Di naman Pare. Jan ka masaya eh.”

Tinapik ni Will ang braso ko bago magpaalam. Kailangan na raw niyang umuwi sa asawa niya.

Naiwan kami ni Manang GG sa bahay, dahil umalis na rin si Reden sampung minuto pagkaalis ni Wilson.

Ano na kayang nangyari kay Leon…

Okay lang ba siya?

Diyos ko…

Wag Ninyo po siyang pababayaan… Parang-awa Ninyo na…

Malaki ang galit ko sa Kanya… pero sa panahon ngayon, mas gugustuhin ko pang lunukin ang pride ko kesa mawala pa ang isang taong importante sa akin…
Nag-aabang ako sa tabi ng telepono, habang umaasa at nagdarasal na ligtas ang mahal ko… Di ko na namalayan na sa sobrang pagod at pangamba, nakatulog na ako.

Nagising ako sa pagbukas ng gate, nakatulog pala ako ng napakahaba. 1:30 na ng tanghali.

Tila lumutang ako sa alapaap nang makita ko kung sino ang dumating…

Si Leon, na nagmamadaling tumakbo papunta sa akin, at walang sabi-sabing yumakap ng napakahigpit.

Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin at bigla ko na lang siyang hinalikan sa pisngi, sa noo, sa ilong at sa labi. Napa-Diyos ko ako sa tuwa…

“Saan ka ba nanggaling, Leon…”

Tinitigan niya ako ng seryoso bago sumagot.

“Hindi ko rin alam, Anton… Hindi ko rin alam…”

Ikinuwento sa akin ni Leon ang lahat ng nalalaman niya tungkol sa pagdukot niya, tungkol kay Kuligma at sa malaking kwartong napagpiitan niya. Pero matapos daw siyang pakainin ay wala na siya masyadong maalala. Suspetsa ko'y may Diazepam / Triazolam (or Valium) yung pinakain sa kanya.

Lumipas ang ilang araw at lalo kong nakilala kung sino ba ang lalaking pinag-uukulan ko ng pagmamahal at pansin. Nakilala ko kung gaano siya kabait at gaano siya magmahal.

Sa mga araw na lumipas, pilit naming kinalimutan ang araw na nawala siya sa akin, ngunit dahil sa pagkawala niyang iyon ay naging malapit akong muli sa Diyos.

Nakakatuwang isipin na si Leon pa ang nagturo sa akin magpunta sa simbahan tuwing Linggo… Parang isang senyales na tama ang ginagawa ko…

Napakarami kong natutunan kay Leon… tungkol sa buhay at pag-ibig na dati’y hindi ko alam.

Masarap pala yung pakiramdam ng may dumadalaw sa iyo sa trabaho, at minsang sinusundo ka. Masarap pala yung pakiramdam na bago ka matulog, may hahalik sa iyong noo na tila isang magnet na nakakaalis ng lahat ng pagod…

Naging magkasundo si Reden at si Leon, parang bunsong kapatid ituring ng “asawa ko” si Reden dahil nga sa edad nito. At ito namang si Reden, malimit sumama sa mga exhibit ng mahal ko dahil mahilig rin pala ito sa mga paintings.

Okay na sana ang lahat, ng may dumating na isang package sa headquarters namin, para sa akin. Nasa kahon ito ng Nokia, pagbukas ko, may isang liham na nakalaan rin sa akin.

Ayoko na sanang buksan, natatakot ako kung anong pwedeng sabihin noon.

Out of curiosity, binasa ko…

“Akin lang si Leon, akin lang…”

At nalaglag sa mga liham na ito ang tatlong pictures na nagpapakitang nakahubad at nakapiring si Leon habang pinapatungan ng isang lalaki. Puro pambababoy ang ginawa ng baliw na ito sa mahal ko…

Nag-ring bigla ang cellphone ko.

Unknown number.

“Hello?”

“Nakita mo na ba?”

“Baliw ka! Kung sino ka man!”

“Oo baliw ako, baliw ako sa sarap ni Leon!”

“Putang-ina ka hayop ka!”

“Ha ha ha… Di mo lang alam kung gaano siya nasarapan sa mga ginawa ko sa kanya…”

“Tang-ina mo… Tang-ina mo…!”

Hindi ako makasigaw sa galit, sa sama ng loob… Nanghihina ang tuhod ko sa paninibugho. Napasuntok ako sa pader, nagdugo ang mga daliring nagsilbing gripo ng malamig kong pagkapoot.

“Hindi ba niya naikwento sa iyo kung papaano ko siya pinaligaya?”

“Hindi ba niya naikwento sa iyo kung gaano kasarap ang gabing iyon?”

“Stop it!”

“Ha ha ha ha…”

“Ikaw ang dumukot sa kanya! You bastard! You son of a bitch!”

“Oo ako nga… at hanggang ngayon ay paulit-ulit kong pinapanood ang gabing naangkin ko siya?”

“Ano pa ba ang gusto mo?”

“Si Leon, at wala nang iba…”

“Gago!”

“Mas gago ka kung di mo pa siya ibibigay sa akin…”

“Hindi laruan si Leon, tang-ina kang hayop ka!”

“Akin lang siya, tandaan mo yan… Akin lang siya…”

“Mamamatay ka muna!”

“Ganun ba? Madali lang pala… Bakit ko pa pinapahirapan ang sarili ko…”

Kinalibutan ako sa sinabi niya. Kung nagawa nitong ipadukot si Leon, malamang magagawa rin nitong magpapatay ng tao…

“Natahimik ka yata…”

“Don’t you ever…” huminga ako ng malalim, kailangan kong bantaan ang taong ito. “Don’t you ever lay your hands on Leon… or else makikita mong hinahanap mo…”

“Ohh I’m scared… But eto lang ang sasabihin ko… Bantayan mo siyang mabuti… Baka paglingon mo, wala na siya… Katulad ngayon…”

At naputol na ang kabilang linya.

Putang-ina.

Attitude... Where is it?

2007-04-01T08:33:00.000+08:00

Everytime I am in the office, I always log in to all of my mail and messenger accounts using trillian, so as not to kill myself with different IM programs. Today, April Fool's day, I got a very interesting chat conversation with someone who was really full of attitude.

I was working and then... POOF!

I got a message dialog box saying...

[08:19] *** chae_07 has added you to their contact list. You may choose to accept or deny this action. You may also add this user to your contact list or ignore this user.
[08:29] flash: hi?
[08:30] chae_07: hello
[08:30] flash: who's this pleasE?
[08:30] chae_07: im people
[08:30] chae_07: =))
[08:30] flash: hehe yeah i know
[08:31] chae_07: ndi ka ba marunong magtagalog
[08:31] flash: marunong naman. bakit?
[08:31] chae_07: yun nmn pla eh
[08:31] chae_07: magtagalog ka na lng
[08:31] flash: ...?
[08:31] flash: sino po ikaw?
[08:31] chae_07: ndi po nakita q lng ym ID mo sa tcaf
[08:32] flash: okay
[08:32] chae_07: asl po
[08:32] flash: 22 m alabang
[08:32] flash: kaw?
[08:32] chae_07: 15 f qc
[08:32] flash: ok
[08:32] chae_07: pangalan q pla sa tcaf
[08:33] chae_07: dheza_05_rockista

I stopped there though she kept on blabbing where she got my ID (from TCAF). Come on, I said hi, you said hello. That's english. And I'm at work. Malay ko ba kung sino ka, kung kliyente ka ba or what. Dahil sa nick mo, malay ko ba kung Intsik ka or Hapon or ano pang lahi meron. Pero sabi mo nga, you are people.

I don't even know who this young lady is, but to say in my face "magtagalog ka na lang" is really funny. With this attitude, she sounded like a young b*tch looking for a f*ck.

The question again is:
You may choose to accept or deny this action. You may also add this user to your contact list or ignore this user.

Then you know what my answer would be. And once I don't get the feel of talking/chatting to you, I stop at something and won't bother to get back.

Shet! Chiz Escudero, eto ang dapat mong tinututukan!

Sabi nga ni Chona, DAH!.

Why I Won't Vote Chiz Escudero

2007-04-01T06:54:00.000+08:00

I read his speech regarding our current ‘education and school’ problem. Honestly, I didn’t like it.

It’s about the Calculus, Algebra and Geometry thing. I DO NOT AGREE with Chiz's plan to remove the subjects from the curriculum just to make the classrooms and schools sufficient and to give more family time to Filipinos. He’s being plain stupid.

http://www.congress.gov.ph/legis/print_journal.php?congress=13&id=143

Finally, Mr. Speaker, on education and job generation, simply put: "We should have more money for textbooks, chairs, classrooms for the retraining of our teachers and for the maintenance of classrooms.

Mr. Speaker, ang isang dahilan kung bakit kada taon marami tayong classrooms na kinakailangan ay dahil napakaraming nasisira sa kakulangan ng supisyenteng pondo para i-maintain at i-repair lang sana ang mga classrooms na ito.

Secondly, Mr. Speaker, we should and we propose that the curriculum be restudied. Mr. Speaker, I know that this will generate a lot of debate but I hope that our colleagues will listen for awhile. Sa ngayon, umaabot sa nine to eleven ang subjects ng ating mga estudyante sa elementary at high school. Nakukuba na ang ating mga estudyante sa kakabitbit ng napakaraming libro. Subalit ang tanong ko ho: Ito ba ay angkop pa rin sa pangangailangan ng ating bansa sa ngayon? Ang kanila po bang pinag-aralan ay nagagamit nila sa kanilang buhay sa labas ng paaralan at magagamit kapagka sila ay naghanap ng trabaho?
I can only cite myself as an example, Mr. Speaker, but mula po nung natapos ako nung high school hindi ko pa nagamit ang Calculus, hindi ko pa ho nagamit and Trigonometry, hindi ko pa ho nagamit and Algebra, iyung Geometry, sa bilyar ko lang nagamit. At iyong mga ibang itinuturo ay marapat sigurong ituro sa kolehiyo kung nais maging inhinyero ng isang bata. Iyong mga ibang itinuturo, marapat sigurong ibigay na lamang nating sa kanila sa kolehiyo o bilang elective pagdating ng high school.

Mr. Speaker, this would effectively give more time to our children to spend with their families and perhaps and help them in whatever it is that they are doing to earn a livelihood. Mr. Speaker, if by any chance we are able to reduce the curriculum by half, we would effectively double the number of classrooms in a day and overnight because we can now use the classrooms twice over instead of simply being used once given the overburdened curriculum that our children have. If only, Mr. Speaker, to propose the following, I think we can reduce the curriculum to perhaps five or six subjects, namely: Language, to include Filipino and English; Social Studies and History both of the world and our country; Math and Science; Computer and Good Manners and Right Conduct. And I believe that we could develop our children holistically in such a manner.

I’ve been a victim of finding x as well, and I know that you were too. But it’s not just the point our teachers in elementary and highschool wanted us to blow our brains trying to solve an equation.

It’s true that up until now, while I’m still working in a prestigious call center, I haven’t had the chance to hear my boss ask me to find where x is.

My boss also didn’t ask me what time will I be able to finish a report if she’s going to send a data by time y with values consisting of a, b and c.

My boss also didn’t ask me to measure the shadow made by sunlight to a pole.

But I guess, finding x is like finding your own common sense.
I’m part of the majority who hated math and physics, the same majority who hated its existence.

But those were during the school days when I thought of it as an additional load that I wouldn’t need.

Then come two years after my schooling days, I appreciated everything my Math and Physics teachers taught me.

It’s not knowing a lot of formulas and summations, but it’s the essence of being patient and practical. I know that I wouldn’t be calculating the speed of a truck as it approaches me, of course I’d stay away. I know I wouldn’t have the time to measure x-quantity of sugar to suit my taste, a teaspoon is enough. I know I wouldn’t compute the time a report will be finished if Employee 1 and Employee 2 joined forces, what I know is if I’m going to help them, the job will be done faster.

To Mr. Chiz Escudero and to his loyalists, I do hope that it’s just about numbers we’re talking about here but it's not. It’s about reading between the lines, thinking outside the box and doing your own stuff things.

If I were Chiz, I’d push projects to build more schools, force every Filipino parents to enroll their children, provide everything (I mean everything. From uniforms to books to free meals.) to our public Filipino students so as not to give them an excuse not to go to school and give our Filipino teachers a salary increase, a continuous training, and a recognition to a job well done.

If the parent(s) wouldn’t be able to send their children to school due to the fact that they need their children’s hands to work, then provide a job to the parents. If the parent(s) is sick, then provide healthcare and assistance. What’s the point of having a DSWD and DOH?

If the student is far from the school, provide free transportation or make the schools nearer. Is it that hard to think of?

If you're asking where to get funds then shoot me now.

Come on people, move your asses. Make most out of our taxes!

I agree with focusing on those subjects he mentioned, but we still need to focus on: Algebra, to enhance our youth’s strive to find the impossible results,
Calculus, to make our youth believe that one solution is not enough to solve a problem; and of course, Geometry to teach our youth that not all what we see is what we always get.

I have no choice not to pay my taxessince they deduct it from my pay every payday and every year end, but I have a choice not to vote for a senatoriable who doesn’t even know what he’s talking about.

Undercover - Continuation (Part 17)

2007-04-01T06:26:00.000+08:00

Naibaba ko bigla ang telepono ng mabitawan ni Kuligma ang tray na may dalang pagkain para sa akin na naging dahilan ng pagkabasag ng mga pinggan at ng baso. Nagulat siya dahil nakita niyang nakatakas ako mula sa pagkakatali.

Agad siyang lumapit sa akin at walang sabi-sabing sinuntok ako sa sikmura. Malakas. Nakakapanghina.

Napa-“ungh” ako sa sakit.

Sayang lang ang effort ko.

Hirap na hirap pa mandin akong tanggalin ang mga screw na nakadikit sa pader.

“Kuya Leon, pasensya na. Wala akong choice.” Sinabi sa akin ni Kuligma habang ibinabalik niya ako sa kama. Sa taas niyang nasa 5’8” at sa laki ng katawan niya, wala akong ibabatbat dito lalo na’t nanghihina pa ako sa gutom.

Muli niyang ibinalik ang mga screw at lalo pa itong diniinan.

“Parating na ang amo ko, kaya wag na po kayong mainip. Pasensya na po ulit. Wag nyo pong sasabihin na sinuntok ko kayo.”

Tumango na lang ako habang sapo ko ang aking tiyan. Lumuwa yata ang mata ko sa sakit.

“Babalik po ako, kukuha ulit ng makakakain…”

Umalis siyang muli habang naiwan akong namimilipit sa sakit ng tiyan.

Natatakot na ako, kinakabahan. Gusto kong umiyak pero kinakailangan kong maging matatag, kung ito na ang huling yugto ng buhay ko, sisiguraduhin kong lalaban muna ako bago ako malagutan ng hininga.

Nakausap ko si Manang GG kanina, habang naririnig ko sa background ang boses ni Anto na nagsasabi kay Manang GG na ituloy lang ang pakikipag-usap. Marahil ay itinitrace nila kung nasaan ako.

Napangiti ako ng muling napagtanto na naroroon si Anto, nag-aalala na siguro siya sa akin. Naappreciate ko yung katotohanang nandoon agad siya para hanapin ako…

Nakaidlip ako sa takot at sa sakit ng katawan, habang di namalayan na nananaginip na pala ako…

“Hindi ka ba talaga pupunta sa lamay ni Zeke?”

Umiling lang ako sa tanong ni Will. Tatlong araw na matapos mamatay si Zeke at iwan niya akong nag-iisa.

“Hinahanap ka na ni Tita Fey, balita ko’y pinuntahan ka na niya sa bahay ninyo kahapon?”

Si Tita Fey ang Mama ni Zeke, alam niya ang tungkol sa amin.

Nakatingin lang ako sa kawalan. Hindi pa rin ako makapaniwala. Patay na ang mahal ko…
“Leonald ano ba! Kinakausap kita!”

Pero wala akong naging reaksyon. Gusto ko nang tumalon dito sa veranda. Gusto ko nang mamatay…

Nagising ako sa yugyog ng isang kamay. Si Kuligma, may dalang pagkain.

“Kuya, gising na, kumain ka muna bago kita ihatid sa ibaba. Nandito na ang amo ko.”

“Ayokong kumain…”

“Please?”

Tumingin ako sa orasan na nakasabit sa pader, 7:33pm na. Tiyak na nag-aalala na sila Manang sa akin.

Inabot ko ang sandwich at tinungga ang iced tea. Inubos ko agad ang chicken sandwich para lang matapos na ang lahat.

“Wala namang lason yung kinain ko, di ba?”

“Kuya, dapat kanina mo pa yan tinanong…”

Unti-unting nanlabo ang paningin ko, shit. I was drugged.

“Kuya, pasensya na… Napag-utusan lang ako…”

“Ku…lig…ma….”

At tuluyan ng umikot ang mundo sa paligid ko, para akong hinihigop na hinahatak na di ko maintindihan. May ulirat pa ako habang binuhat ako ni Kuligma palabas at pababa ng kuwartong pinagkakulungan ko, hanggang sa ihatid ako sa isang malaking kwarto.

Muli niya akong inihiga sa kama at narinig ko pang nagpaalam siya sa amo niya. Parang ngongong nagsalita si Kuligma. Para yatang may problema na rin ako sa pandinig.

Sa labo ng aking paningin at sa parang ngongong pandinig ko, nakita ko ang isang lalaking lumapit sa akin at nagsabing,

“Akin ka lang, Leon… Akin ka lang.”

At nawalan na ako ng malay.

“Kuya, palimos po, pambili lang ng tinapay.”

Naalimpungatan ako.

“Hah?”

“Sabi ko, palimos po… nagugutom na ako…?”

Palimos?

Nasaan ako? Nagmulat ako ng mata, sapo ang ulo sa bigat ng pakiramdam nito. Pilit kong pinag-aaralan kung saang lugar ako naroroon. Medyo nasilaw ako sa sikat ng araw. May kataasan na ito at tiyak kong tanghali na.
Hindi ko alam kung nasaan ako, maraming puno sa paligid at napakatahimik. Medyo malabo pa ang paningin ko kaya’t puro puno pa lang ang nakikita ko. Tiyak kong nasa isang parke ako.

“Nasaan ako?” tanong ko sa batang nangungulit kanina habang kinakapa ko kung may barya ba ako.

“Ho?”

“Sabi ko nasaan ako?” inabot ko sa kanya ang isang bente pesos na nakuha ko sa bulsa.

“Andito ho kayo sa park.”

“Alam kong nasa park ako, pero saan?”

“Andito po kayo sa Rizal Park…”

Shit.

Kinurot ko ang sarili, baka nananaginip lang ako.

“Okay lang po ba kayo?” tanong sa akin ng bata.

“Hindi eh. Kanina pa ba ako andito?”

“Opo, siguro mga tatlong oras na po kayong andiyan.”

“May kasama ba ako kanina?”

“Hindi ko po napansin, nauna po kayo sa akin eh.”

Tumayo na ako at naglakad-lakad. Nasa Luneta nga ako, nakikita ko na si Rizal.

Anong nangyari? Anong ginagawa ko rito sa Luneta?

Nakarating ako ng Kalaw St at pinara ang unang taxi na nakita ko. Sumakay ako kaagad sa likod at sinabing sa Alabang ako ihatid.

“Saan ho?” ang medyo gulat na tanong ng driver. Medyo may kalayuan nga naman ang Kalaw sa Alabang.

“Sa Alabang ho.”

Sinimulan na ng driver ang pagmamaneho, napatingin ako sa digital clock ng kotse.

12:41PM na.

“Manong, tama ho ba iyang oras ninyo?”

“Oho, Sir.”

So ibig sabihin, isang araw akong nawala. Dinukot ako kahapon ng tanghali, at ngayon lang ako ibinalik.

Buti nga ibinalik ka pa, ang bulong ko sa sarili.

Natakot ako bigla, baka mamaya kinuha na lang ang kidney o mga internal body parts ko at ibenta sa mga hospital!

Kinapkapan ko ang sarili ko, itinaas ang suot na t-shirt kung may bahid na anumang sugat o ano, pero wala naman.

Napahinga ako ng malalim. So far, walang nangyaring masama sa akin…

Na-rape ba ako? Pinakiramdaman ko ang sarili. Wala namang masakit sa akin o anu pa mang kakaiba na pakiramdam…

Siguro, ga-toothpick man iyon kung sakali. Napangiti ako sa sariling kalokohan. Nakuha ko pang magloko.

Pero blanko ang alaala ko matapos akong dalhin ni Kuligma sa isang kwarto…

Hinilot ko ang ulo ko habang pinipilit alalahanin ang mga nangyari sa akin…

Pero wala talaga akong maalala…

Itutuloy...

1. Sino ang dumukot kay Leon?
2. Ano ang nangyari sa kanya?
3. Ano ang gamot na inilagay sa pagkain ni Leon?? Saan nakakabili noon?

4. Ga-toothpick lang ang ano??
5. Bakit sa taxi siya sumakay at hindi sa bus?
6. Bumili ba ng tinapay ang pulubi kanina? Spanish ba or buns?
7. Papaano nakagala ang pulubi sa Rizal Park? Nasan ang MMDA??

8. Bakit voice-over ni Boy Abunda ang nasa ad ni Mike Defensor and endorser rin siya ni Villar??

HA HA HA...

Undercover - Continuation (Part 16)

2007-03-29T05:59:00.001+08:00

“Manang GG, hindi ho ba siya nagpaalam sa inyo na aalis siya?” tanong ko kay Manang. Kanina pa ako nag-aalala dahil hindi nagrereply sa akin si Leon. 8pm na pero wala pa rin akong naririnig tungkol sa kanya.

Balak ko pa man din sanang manood ng sine at makilala siyang mabuti.

Pero hindi siya nagrereply at sumasagot sa mga text at tawag ko. Tumawag na rin ako sa bahay niya pero laging sinasabi ni Manang GG na di rin niya alam kung nasaan si Leon.

“Hijo, ngayon nga lang na hindi siya nagpaalam sa akin. Umalis lang ako sandali at pagbalik ko, wala nang tao dito sa bahay.”

“Wala naman ho bang nawawala o nagalaw sa bahay na ito?”

Suspetsa ko’y pinasok sila kung ganito’t di umaalis ng bahay si Leon ng hindi alam ni Manang.

“Naku wala naman. Tumawag kanina si Will at si Jeng, hinahanap din si Leon. Iniisip ko ngang sasabihin ng isa sa kanila na kasama nila ang dyaskeng batang yon pero hindi… Saan naman nagpunta ang batang iyon…”

“Wag na po kayong mag-alala, Manang. Uuwi rin iyon…”

Sana magkatotoo ang sinasabi ko, pero sa totoo lang, nag-aalala rin ako. Wala sa itsura ni Leon ang mawala na lang ng bigla-bigla lalo na’t walang rason.

Kasama ko si Reden sakay ng police car papunta dito kila Leon. Dahil sa maraming usi (usisero), kahit gabi ay may mga nagkumpulan sa labas ng gate nila Leon na nag-aabang kung ano man ang meron.

Pumasok si Reden kasama ang isang batang babaeng walong taon yata ang edad. Mukha itong ismarte at di madungis gaya ng nakikita ko minsan na mga bata sa kalsada.

“Pare, nakita raw ng batang ito si Leon kanina.” Hawak kamay ni Renen ang bata.

“Talaga, nene?”

“Nina po pangalan ko, Kuya.”

“Okay, Nina. Nakita mo nga ba si Leon kanina?”

“Opo, kanina po iyon ng tanghali. Bibili po kasi ako ng candy kanina.”

“Tapos?” Tanong ko sa kanya.

“May dumating po na isang van kanina, tapos may isang lalaki na nakasombrero ang pumindot sa doorbell nila Tito Leon…”

“Natatandaan mo ba yung Plate number, hija?” tanong ni Manang GG.

Gusto kong tawanan ang matanda, naman. Itanong ba kung maaalala ng bata yung plate number…

Sumagot naman ang bata, na ikinagulat ko…

“Basta tanda ko po, 117 yung plate number, di ko po makakalimutan yun kasi birthday ko yun.”

“Sigurado ka Nina?”

“Opo!”

“Eh tanda mo kung anong kulay, anong van?”

“Starex po, pareho po nung sa amin, kaso kulay black yung kanina.”

“Ano pa?”

“Wala na po eh. Umuwi na rin ako agad.”

Black Starex na 117… Napakahirap nito…

Pero mas mahirap kung wala kaming idea kung ano ba ang hinahanap namin na dumukot kay Leon.

Ano bang nangyari kay Leon?

Matapos umalis ni Nina, pinainom kami ni Manang GG ng mainit na kape habang pinapanood ko ang mga isda sa aquarium, habang malalim na iniisip kung ano ang nangyari kay Leon ko…

“Pare, wag kang mag-alala… Ligtas yun.” Pang-alo ni Reden.

“Sana nga Reden… Sana nga…”

Naputol ang katahimikan ng nag-ring ang telepono…

Agad namin in-activate ang call tracer na ginagamit naming mga pulis sa tuwing may mga nakikidnap o iniembestigahan.

“Hello?” Si Manang GG ang pinasagot namin.

“Manang GG… Si Leon ho ito…”

Napatalon sa tuwa si Manang, samantalang ang puso ko’y nakahinga ng malalim…

“Dyaskeng bata ka, nasaan ka ba?”

Humahangos si Leon, halatang nagmamadali at nagtatago.

“Di ko po alam, Manang… May kumidnap po sa akin, pero ligtas po ako, tumakas lang ako sandali… shit!”

Naputol ang linya matapos may tunog na nabasag sa kabilang linya.

Sa kasamaang palad, hindi ko eksaktong na-trace kung nasaan siya dahil nasa verifying stage pa lang ako. Medyo may kalumaan ang aparatong ito kaya may kabagalan. Pero nasa Sta Rosa, Laguna ang location ng pinanggalingan ng tawag.

So there goes. Nakidnap ang mahal ko… At wala akong magawa para iligtas siya.

Nagkatinginan na lang kami nila Reden, parehong umaasa na sana ay matunton na namin kung nasaan si Leon.

Biglang dumating si Will sa bahay ni Leon. Nagulat siya ng makita ako.

“Anthony Vincent Delgado?” tanong niya sa akin.

Ako naman ang nagulat. Paano niya ako nakilala, at buong pangalan pa. Ito ang unang pagkakataon na makasalamuha ko si Will.

“Kilala mo ako?”

“I know you but you don’t obviously know me. Kapatid ko si Louise, ex-girlfriend mo."

What my Name means... REALLY?

2007-03-28T10:29:00.000+08:00

You know, this is cool... I find it very interesting! This is me!!! So me!! Ha ha ha. Well, I can share you the source, of course :)

http://www.paulsadowski.com/Numbers.asp

You entered:
There are 15 letters in your name.
Those 15 letters total to 51
There are 6 vowels and 9 consonants in your name.

What your first name means:
Swedish Male Swedish form of John 'gift from God'.
Slavic Male Variant of John 'God has been gracious; has shown favor.'.
Polish Male God is gracious.
Hebrew Male Gift from God.
English Male God has been gracious. A variant of John.

Your number is: 6

The characteristics of #6 are: Responsibility, protection, nurturing, community, balance, sympathy.

The expression or destiny for #6:
The number 6 Expression provides you a truly outstanding sense of responsibility, love, and balance. The 6 is helpful and ever conscientious, making you quite capable of rectifying and balancing any sort of inharmonious situation. You are a person very much inclined to give help and comfort to those in need. You have a natural penchant for working with the old, the young, the sick, or the underprivileged. Although you may have considerable creative and artistic talents, the chances are that you will devote yourself to an occupation that shows concern for the betterment of the community.

The positive side of the number 6 suggests that you are very loving, friendly, and appreciative of others. You have a depth of understanding that produces much sympathetic, kindness, and generosity. The qualities of the 6 make the finest and most concerned parent and one often deeply involved in domestic activities. Openness and honesty is apparent in your approach to all relationships.

If there is an excess of the number 6 in your makeup, you may exhibit some of the negative traits associated with this number. There may be a tendency for you to be too exacting and demanding of yourself. In this regard, you may at times sacrifice yourself (or your loved ones) for the welfare of others. In some cases, the over zealous 6 has difficulty distinguishing helping from interfering. You may have difficulty expressing your own individuality, because of involvement with responsibilities and causes. Like all with the Expression of the number 6, it's quite likely that you worry much too much.

Your Soul Urge number is: 2

A Soul Urge number of 2 means:
With the Soul Urge number 2, your motivation is centered on friendships, partnerships, and companionship. You want to work with others as a part of a cooperative team. Leadership is not important to you, but making a contribution to the team effort is. You are willing to work hard to achieve a harmonious environment with sensitive, genial people.

In a positive sense, the 2 Soul Urge is sympathetic, extremely concerned and devoted. The nature tends to be very sensitive to others, always tactful and diplomatic. This element in your nature indicates that you are rather emotional. You are persuasive, but in a very quiet way, never forceful. You are the type that makes really close friendships because you are so affectionate and loving.

If this number is over-emphasized in your makeup, you may be over-sensitive, with a delicate ego that is too easily hurt. You may be timid or fearful, too easygoing for your own good.

Your Inner Dream number is: 4

An Inner Dream number of 4 means:
You dream of being a very solid citizen that people can depend upon. You strive for organization and predictable order. You want to be recognized as a person with a plan and the discipline to make that plan work like clockwork.

Undercover - Continuation (Part 15)

2007-03-28T08:49:00.000+08:00

“You’re not that desperate, are you, Leonald San Luis?” histerikal at pagalit na singhal sa akin ni Will habang kausap ko siya sa telepono. “At sino namang nagsabi sa iyo na pumatol ka sa isang callboy?”

Hay naku, heto na naman ang aking kuya. Galit na naman.

“Hindi nga siya callboy eh! Aren’t you even listening to what I was saying? Hindi-siya-callboy!”

“Eh anong tawag mo dun? Doctor? May bayad ang professional fee? Come on, Leo!”

“Wilson, sabi nang hindi siya callboy eh! Undercover siyang pulis na nagpapanggap na callboy!”

“Oh.” Natahimik siya. Natawa na lang ako sa reaction niya.

“But you have to keep your mouth shut. I don’t want to foil his plans.”

“When can I meet him?”

“And what for?”

“Tanga ka ba or you’re just plain stupid, Leon?”

“Hah?”

“I need to meet him. Hindi ko iningatan ang bestfriend ko para mapunta lang sa kung sinong pulis-pulisan yan.”

“Ang OA mo na, Bes.”

“When I said na maghanap ka ng papalit kay Zeke, I didn’t mean na right there and then eh mamingwit ka.”

“Ang labo mo. Jan ka na nga.” I turned the phone off, pero nakangiti ako kasi naaaliw ako sa reaction ng bestfriend ko.

Natural magugulat yun.

Ding-dong!

Ako naman ang nagulat. Lumabas ako ng pinto at dumeretso sa gate. Kadalasan, si Manang GG ang nagbubukas ng gate pero nasa simbahan ito ngayong tanghali, at naiwan akong mag-isa. Ipagdadasal daw niya ang future namin ni Anton.

“Sino yan?”

“Sulat po, para kay Mr. San Luis.”

Sulat? Linggo? Meron ba nun?

Saka ko naisip, malay mo UPS or Fedex, di ba?

Binuksan ko ang gate at nakita ang isang lalaking di naman mukhang kartero. Walang ano-ano ay tinakpan niya ng panyo ang aking mukha.

“Wag kang magpumiglas kundi tatagasan kita sa taguliran mo.”

Wala na akong nagawa. Di naman ako makakagalaw eh.

My heart raced so fast para akong mahihimatay.

Naholdap ka na ba? Wag naman sana. Pero alam mo ba yung feeling kapag natutukan ka lalo na’t baril sa sentido mo? Shit, di mo lang alam kung mabubuhay ka pa ba after that or what.

Malalamig na pawis ang nagbutil sa aking noo, habang napaluha na ako sa takot. Hindi ko alam kung ano ang kailangan nila sa akin. Wala naman akong milyones in the first place…

Di ko alam kung anong amoy meron yun pero unti-unting nawawala ang liwanag sa aking paningin at parang hinigop ang lahat ng lakas na nasa katawan ko. Kinarga niya ako at ipinasok sa isang van at tuluyan nang nawala ang aking malay.
Hindi ko alam kung nasaan ako ng unti-unti kong mamulat ang aking mga mata. My head felt so heavy parang nakatali sa kung anong pabigat. Sapo ang aking ulo ng aking kaliwang kamay, napansin kong nakahiga ako sa isang kama, at nasa isang magandang kuwarto.

Tatayo na sana ako pero may tali pala na naka-screw sa pader ang kanang braso ko.

“Hello!!!! May tao ba dito?” Sigaw ko, pero ang nakabibinging katahimikan lang ang narinig ko.

Shit, I was thinking that there’s a saw sa ilalim ng unan na ito, at para makaalis, I need to cut my hands.

Oh my… Wag naman sana…

Pinagpatuloy ko ang pagsigaw, nagmura ako, nagmakaawa, naging palakaibigan… lahat na yata ng pakikiusap ginawa ko, pero wala pa rin…

Humihikbi na ako sa takot. I’ve never been this afraid in my entire life.

Marahil ay narinig ako ng tao sa labas at biglang may nagbukas ng kandado ng pintuan.

Lumabas mula sa pinto ang isang lalaking nakahood. May kataasan ito at mejo may pagkakayumanggi. Pagkapasok ay isinarado nito ang pintuan.

Hindi siya ang kartero-kuno kanina.

Natakot ako bigla, pero nung nagsalita na siya, alam kong nasa kabataan pa ito. Siguro mga nasa 19 pa lang.

“Boss, wag na po kayong sumigaw. Wala naman pong masamang mangyayari sa inyo eh.”

Bumulong ako.

“Wala bang masamang mangyayari sa akin?”

“Opo.”

Tapos bigla akong sumigaw.

“PANONG WALANG MANGYAYARI? NAKATALI AT NAKAKULONG AKO?”

“Boss, please po. Hindi po kayo maaano dito…”

Kumalma naman ako. Wala namang mangyayari kung magsisisigaw ako. Isa pa, hindi ako dapat matakot. Kailangan kong maging matatag – mag-isip ng matuwid.

Napaka-assuring ng boses ng batang ito, sabi ko sa sarili.

“Bakit ba ako narito? Nasaan ba ako?”

“Sensya na po, boss. Di ko pwedeng sabihin. Magagalit ang amo ko.”

“Sobra naman. Papatayin niyo na nga ako ayaw nyo pang saguting ang tanong ko…”

“Boss hindi naman po namin kayo papatayin eh.”

“Sana nga. Teka ano bang pangalan mo?”

“Uhmmm.”

“Uhmmm? Anong pangalan un?”

Napangiti siya, napangiti na rin ako. Napaka-awkward.

“Kuligma ho, boss. Yan tawag sakin ng amo ko.”

“Ano ibig sabihin nun?”

“Sensya na ho, Boss. Di ko rin alam ibig sabihin eh. Basta nung nagsimula ako rito, yun na yung itinawag niya sa akin.”

“Bakit? Wala ka bang pangalan?”

“Meron naman ho.”

“O yun naman pala eh. Bakit di mo sabihin sa kanya?”

“Naku wag na ho. Baka magalit pa siya kapag ipinilit ko yung tunay kong pangalan.”

“Eh ano bang pangalan mo talaga?”

“Ho?”

“Ho? Chinese ka?”

Napatawa si Kuligma sa joke ko. Nakatali na ako’t nakakulong, kailangan ko ng makakausap, or else mababaliw ako. Baka nga isipin kong may lagare sa ilalim ng unan ko.

“Mark Anthony po. Pero wag nyo po akong tatawaging ganyan, baka lokohin po ako ng mga kasambahay ko dito.”

“Bakit naman? Anong masama sa Mark Anthony?”

“Basta po.”

“O sha. Wag mo na rin akong po-poin, para tuloy ang tanda ko eh.”

“Sabi po kasi ng boss ko, ituring daw namin kayong amo rin namin. Pero wag lang daw papaalisin kundi lagot kami sa kanya.”

“Weird ang amo mo ha.”

“Hindi naman po, mabait naman po yun.”

“Sino bang amo mo?”

“Naku di ko pwedeng sabihin. Kabilin bilinan niya po eh.”

“Mukhang mayaman ang amo mo ah…” Pinagmasdan ko ang buong kwarto. Napakalaki nito para sa isang normal na kwarto. Sarado nga lang ang mga bintana na natatakpan ng mga kurtina kaya di ko alam kung ano ang nasa kabilang panig nun.

“Oo, Boss. Mayaman talaga.”

“Hay naku, Kuligma. Kung di kita nakausap ngayon malamang nagbigti na ako.”

“Buti naman at di mo ginawa, kundi kami naman ang ibibigti noon. Nagugutom ka ba? Nauuhaw?”

“Okay lang ako. Nahihilo lang ng konti. Pwede bang humingi ng maiinom?”

“Sige Boss. Sandali lang.”

“Leo, yan ang pangalan ko.”

“Okay Kuya Leo. Kuha lang ako ng maiinom mo.”

Umalis siya at muli na naman akong nabingi sa katahimikan.

Nasaan ba ako?

At sinong amo ang sinasabi ni Kuligma?

Undercover - Continuation (Part 14)

2007-03-28T08:48:00.000+08:00

Napakalaki siguro ng naging parte ni Zeke sa buhay ni Leon, at natitiyak kong mahirap itong punan. Pero hindi ko naman pinili na isugal ang pag-ibig ko sa kanya para lamang makipag-kumpetensiya.

Naiintindihan ko si Leon, at hindi na ako para mag-OA pang magalit dahil tinawag niya akong Zeke. Patay na yung tao, naman – pati ba naman yun, pagseselosan ko.

At least alam ko na ibang magmahal itong si Leon - hanggang kamatayan. Nakakatakot man pakinggan pero iyan ang matagal ko nang gustong maramdaman. Yung tipong mamahalin ka, at di mo kinakailangan pang magduda.

Napatayo ako ng may kumatok sa pintuan ko. Alas diyes ako nagising at tinext ko agad si Leon pagkamulat ko. Napakabilis ng mga pangyayari. Ganito ba talaga ang relasyong lalaki sa lalaki? Wala nang ligaw-ligawan?

Marahil oo.

Kung ikukumpara ko sa relasyon sa mga babae, aabutin ka pa ng isa o dalawang buwan bago mo mapasagot ang isang babae. Di ko maintindihan, siguro gusto nilang makasiguro.

Pero ang katwiran naman ni Leon kagabi, bakit pa papatagalin eh dun din naman ang tuloy nun? And kapag nagliligawan pa eh puro suyuan lang yan, lunukan ng pride at pagpapanggap.

Totoo.

Bumangon ako at tinanong kung sino ang kumakatok.

“Sino yan?”

“Reden to, langya ka Pare. Pakainin mo ‘ko!” sigaw ni Reden na nagbibiro.

Binuksan ko agad ang pinto, at nagulat ng nakita kong nakasuot siya ng shades.

“Pare tangina ka, tingnan mo ‘tong ginawa mo sakin.” Pabirong bungad ni Reden.

“Sira ka kasi eh, hindi mo ako pinag-paliwanag kagabi.”

“Malay ko ba naman!” Pumasok na siya sa bahay at dumeretso sa kusina. Nagbukas ng ref at naglabas ng pagkain. “Excited kasi akong kumilos ng wala ka eh, alam mo na.”

“Pare, pasensya talaga. Wala akong maisip na paraan eh.”

“La un, Mas malaki ang utang na loob ko sa iyo, alam mo iyon.”

“Salamat.”

Oo, wala lang iyong pagkakasapak ko kay Reden kumpara sa pagtatakip na ginawa ko sa kanya. Kasi isang beses na nang-raid kami, nakilala ni Reden si Amihan, isang disiotso anyos na babaeng kakapadpad pa lang sa isang bar para maging prosti.

Tinamaan ng pana ng kupido itong si Reden, at pinakiusap sa akin na iabswelto namin si Amihan.
Dahil nga alam kong mahalaga sa isang tao ang pag-ibig, hinayaan ko na. Minsan lang magkaroon ng tipo itong si Redentor at ayaw ko nang makasira pa sa pagkakataong iyon.

Ngayo’y isa nang butihing maybahay si Amihan, na hanggang ngayon ay napakalaki ng utang na loob sa amin ni Reden, at laging nagpapasalamat sa akin sa pag-abswelto sa kanya.

Bestfriend ko si Redentor Asahan sa trabaho since dumating ito a year ago. Mabait at tubong Laguna. Maasahan mo sa lahat ng bagay at di ka ilalaglag. Siya ang kasama ko sa inuman noong nalaman ko na buntis si Louise kay Dindo.

Pinayuhan niya ako na darating din ang taong para sa akin. Yung tipong tao na di mo inaasahang darating at biglang kakatok sa puso mo at di mo mapagbibigyang wag papasukin.

Yung tao na magpapabago sa lahat lahat sa iyo. Yung tao na sisira sa kinagawian mo.

Totoo…

“O nakatulala ka na naman jan, sabi ko okay lang. Cool nga itong shades eh. Ha ha.”

“Wala, Pare. May iniisip lang ako.”

“Sino, yung bago mong syota?”

Natigalgal ako. Alam niya?

“Hah?”

“Anton, wala yun. Alam ko. Narinig ko lahat ng pag-uusap nyo kagabi. Hindi na sana ako susugod kagabi kaso andun si Boy eh. Ayaw ko ng marami pang paliwanagan…”

Nagulat ako, ganito siya kalalim umunawa at magparaya?

“Pare…?”

“Lam mo, Anto, wala lang sakin yan. Ang mahalaga masaya ka na. Mahirap ang nag-iisa sa buhay baka akala mo.”

Bakit ba ganito… Lahat pabor sa akin ngayon…

“Isa pa, yung kapatid ko – si Emon?.” Pinapaalala niya sa akin kung sino sa apat niyang kapatid kung sino. “Ganyan din. May boyfriend. Pero hindi ako nagalit. Masaya siya eh, at least nag-aaral ng mabuti at di pinapabayaan sila Nanay.”

“Di ka ba nahihilo sa sinasabi mo, Pare?”

“Pare, sabi ko nga kanina, basta masaya ka. Iba na ang mundong ginagalawan natin ngayon.” Uminom siya ng tubig, bago nagpatuloy sa pagsasalita. “Malungkot, magulo at nakakatakot – at least nakahanap ka ng isang rason para harapin ang lahat ng iyan. Kesa naman nag-shashabu ka jan.”

Aminin ko man at hindi… Tama si partner.

“Basta Anton, wag kang mag-alala. Kung papaano mo nagawang itago kila Boss yung tungkol kay Amihan, ganon din ang gagawin ko para dun sa bago mong asawa.”

Bagong asawa. Ayos to ah.

“Astig ka, Pare. Hanga ako sa iyo.” Tinapik ko ang balikat niya.

“Naku, ‘la yun. Mas hanga ako sa iyo.” Tuloy pa rin sa paglamon si Reden. Buti na lang at di tumataba ito at lumalaki ang tiyan. Kung titingnan mo siya eh may hawig siya ni Jericho Rosales, paputiin mo lang ng konti at bigyan ng konting masel. Bukod sa pilat niya sa mukha na nakuha niya matapos siyang kalmutin ng isang prosti nung nang-raid kami at makapal na goatee, artistahin din ang dating nito. Siyempre kung isasabak ka ba naman sa panghuhuli ng mga prosti at gumagamit ng mga ito eh kailangang kapanipaniwala ka.

“Bakit naman?”

“Pare, mabuti kang tao. Hanga ako sa iyo kasi nakuha mong palayain si Louise para kay Dindo. Aba pare hindi ganun kadali ang magparaya ng minamahal.”

“Salamat…”

“Halika na nga rito at kumain ka na. Mukhang di ka pa yata kumakain.”

“Eh sira ka pala, pano ako kakain eh ikaw ang kumakain ng agahan ko!”

24-anyos lang itong si Reden, pero parang treinta na kung mag-isip. Buti na lang at may mga taong katulad niya.

Yung iintindihin ka instead na kamuhian.

Yung tatanggapin ka sa kung ano ka, hindi yung kung anong meron ka.

Trip to Manila Bay!!!

2007-03-28T05:01:00.000+08:00

SCOOP: My Expandable post feature (Read only & Summary) is now working! HURRAH!!

After we finished our errands, Will and I went to Manila Bay!

We were hungry so we kinda looked for food where it would be sumptuous yet affordable, so we decided to eat at Max's.

We ordered Sinigang na Sugpo, 4 rice, Sweet and Spicy chicken and Ube Decadence.

It was basically my second time (maybe, can't seem to remember when was the last time I went there to watch the sun set) to go there. This time, I brought a camera. When I was there, I suddenly felt the sadness Leon had been through... Just take a look at the pics and you'll know what I'm talking about.

Hehe... Emote-emote =)

Hmm what do you think about the setting? Is it nice enough to be the cover or the image holder of the title "Undercover"?

After we watched the sun bidding its goodbye for the day, Will and I passed through the Malate Church and walked our way to Nakpil Street. Life for the little street of Nakpil slowly emerges with neon lights and early party goers.

Oh well, I'm so tired, arrived in Alabang at 7:30pm, slept and woke up at 2.30am due to a dream.

I dreamt that I was with Will at the Los Banos Doctors Hospital (in Laguna) where I usually go get myself confined due to asthma. I was waiting for my doctor to call me until his secretary gave me a form to fill up since it's been a long time since I visited him.

I finished the form, and yeah, I even included my passport number and credit card expiration date. She asked me what medcard will I use, Philamcare or Intellicare? I gave her my Intellicare and she asked for my Employee ID. It wasn't in my wallet so I woke up, and took it from my cabinet and took my phone, read my messages and was shocked that it was 2.30am!!!

My Beautiful Boss Joy sent a message asking me what time will I come in, I replied that I'm on my way.

And there you go.

I need to go to work though, so I came in at 3am. He he.

Undercover - Continuation (Part13b)

2007-03-27T09:01:00.000+08:00

11am ako nagising, I checked my phone kung may nagtext. Si Jeng, nangangamusta. Si Will, isang invitation na maglunch ako sa kanila dahil namimiss na raw ako ni Bea. At si Anto na di ko mapaniwalaan na boyfriend ko na ngayon.

Gusto ko sanang tawagan si Will kaninang pag-uwi ko kaso alas-dos na ng umaga. Kaso masyado nang abala iyon.

Inayos ko ang sarili at kumain ng brunch na inihanda ni Manang GG. Nagtanong siya tungkol kay Anto at sinabi ko ang totoo.

Nagulat siya at niyakap ako.

Sana raw ay maging masaya na ako.

Sana nga.

Nagreply ako kay Anto, sinabi ko sa kanya na kumain na siya at wag magpapagutom.

Funny… It’s been three years tapos parang wala lang…

Nagreply sa akin si Anto…

“Anton ang pangalan ko, Leon. Hindi Zeke… Goodmorning.”

Shit.

Undercover - Continuation (Part 13a)

2007-03-27T09:00:00.000+08:00

“So you’re an undercover police…?”

“Yes, Leon. Three years na akong nasa serbisyo. 23 pa lang ako, nanghuhuli na ako ng mga kriminal.”

Hinawakan ko ang kamay ni Anto habang sinasabi niya sa akin ang lahat ng katotohanan na kailangan kong marinig.

“Nakakatakot naman yun. Imagine, di mo alam kung mabubuhay ka ba after nung raid nyo.”

“Well, oo. Ganun na nga.”

Idinantay niya ang ulo niya sa balikat ko, habang pinagmamasdan namin ang mga alon na sa layo man ng inilakbay ay sa pampang pa rin hahantong.

Parang pag-ibig, na kahit anong gawin nating pagtakas dito, sa bandang huli, dun rin tayo tutuloy.

“Anthony Delgado…,” banggit ko sa pangalan niya. “Lalaking-lalaki… ha ha ha…”. Biro ko sa kanya.

“Ah ganon, Leonard San Luis?” kiniliti niya ang tagiliran ko at muntik na akong malaglag sa bato na inuupuan ko.

Naikwento na sa akin ni Anto ang lahat ng kailangan kong marinig. He’s 26 years old, nakatira sa San Pedro, ulila na sa mga magulang at walang mga kapatid matapos mamatay ang mga ito ng masunog ang kanilang tinitirahan sa Batangas. Nangyari daw ito ng nasa elementary siya, sinuwerte nga lang daw siya noong gabi na iyon dahil party ng ex-girlfriend niyang si Mika.

Di niya naiwasang huwag mapaluha habang ikinukwento niya ang nangyari sa kanyang pamilya. Sinunog daw ng nakaaway ng tatay niya ang bahay nila, at hanggang ngayon ay hindi pa nahuhuli. Ito ang naging dahilan kung bakit Criminology ang kinuha niyang kurso, at pagpupulis naman ang ginawang hanapbuhay.

“Lahat ng mahal ko sa buhay… nawawala…”, napahikbi si Anton. Who would have thought that this person, na aakalain mong super tibay at walang luha sa katawan, ay umiiyak ngayon dahil sa sama ng loob at sa pait ng nakaraan?

“Hindi ako mawawala, Anto… pangako yan.”

“Alam ko, kahit hindi pa kita ganoong kakilala… Somehow I have this gut feeling na pareho tayo ng hinahanap…”

“Akala ko talaga, call boy ka… pero parang hindi.”

“Ha ha ha… Bakit, di naman lahat ng callboy, walang pinag-aralan ah.”

“Oo alam ko, but tiniis mong wag mag-English habang kausap ako, ano?”

“Napansin mo pala yun.”

“Of course, ako pa.”

Nag-ring ang phone ni Anto. Kinuha niya at tiningnan kung sino ang tumatawag.

“Boss ko…”

Pinagmasdan ko siya habang kinakausap ang nasa kabilang linya.

“Sir, di ko po sinasadya yung nangyari kay Reden.”

“Yes, Sir.”

“But Sir, bigla na lang siyang lumabas sa kung saan. Hindi ko nga po alam na andun siya, at active pa rin ang operation niyo.”

“Hindi nya po dapat hinuli yung kasama ko… K-kaibigan ko po yung kasama ko, may problema ho.”

Kaibigan lang pala… Kaibigan lang pala…

Kumanta ba…

Pero kailangan kong intindihin. Hindi naman ganon kabilis ang turn around na pagbabago ng isang tao…

“Nakaleave pa ho ako. Pasensya na ho talaga. Pakisabihan na lang ho si Reden na wag mashadong excited…”

Tumawa siya ng malakas, feeling ko okay na sila ng boss niya.

“Sige ho, Sir. Pasensya na ho sa abala.”

Pinatay na ni Anto ang cellphone niya.

“Pasensya ka na, nagsumbong pala si Reden sa Boss ko.”

“Kahit naman ako, magsusumbong rin.” Napahikab ako, sa antok at sa pagod. Kanina pa akong umaga gising, at ngayo’y madaling araw na ng February 12.

Napansin ni Anto ang paghikab ko, at saka napansin na umaga na pala.

“I’m sorry, pagod ka nga pala… Uwi na tayo?”

“Okay lang ako. Kaya ko pa.”

“Hindi, bukas na lang tayo ulit magkita. Naka leave naman ako.”

“Sige, sure.”

Inakbayan ako ni Anto at panakaw na humalik sa pisngi ko. Napangiti ako dahil ganito rin ang ginagawa sa akin ni Zeke noon…

Inihatid niya ako sa Alabang at sa labas ng gate ko, habang walang tao sa kalsada, muli naming pinagsaluhan ang tamis ng aming mga labi.

Kinuha namin ang mga numero ng aming cellphone at landline, para may contact kami sa isa’t-isa bago siya tuluyang umalis.

Isinarado ko na ang gate ng aming tahanan, habang siya ay nag-abang na ng masasakyan pauwi.

Lingid sa aming kaalaman, may isang pares ng mga mata ang nanonood sa aming pag-uusap…

Undercover - Continuation (Part 0)

2007-03-27T06:30:00.000+08:00

“What’s this I’m hearing that you’re with a guy, Leonald? For Christ’s sake, are you gay?” galit na tanong ng aking Mama, matapos malaman mula sa ex-girlfriend kong si Cathy na may kasama akong lalaki sa Via Mare.

“I’m not, Ma… but…” Heto na. It’s either i-deny ko pa or fight na. Two years na akong nagsisinungaling sa Mama ko na tropa namin si Zeke. Pero minsan na siyang nagtanong kung bakla ba daw si Zeke dahil panay ang huli niya na nakayakap ito sa akin.

“But what? You better straighten things up, Leonald, I’m not liking this…”

“But I love him…” hinarap ko ang mapashuga niyang tingin. 4th year college na ako ngayon, and dalawang taon na kaming magkasama ni Zeke. “And he loves me too…”

“Love? Anong alam mo sa salitang pag-ibig? And Leonald, lalaki ka, lalaki siya! That’s absurd!”

“Ma… I think I’m old enough what love is…”

Napaiyak ang Mama ko sa situation naming ito ngayon. Sa panahong ngayon, kahit 2000 na, old school pa rin ang karamihan na ayaw tumanggap sa katotohanan na these kind of things do happen…

“Leonald, why? Nagkulang ba ako ng pagmamahal sa iyo? Nagkulang ba ako panahon?”

“No, Ma… You’re a good mom… The best actually…” Niyakap ko siya, naiintindihan ko ang galit at sama ng loob na nararamdaman niya.

“I just can’t believe my son’s gay…”

“Ma… I’m not gay… That’s too… overused.”

“He’s a guy, and you’re a guy too… which means…”

“We’re bisexuals, Ma… We get attracted to girls and to guys too…”

“Why can’t you just be attracted to girls, anak… That wouldn’t complicate things…”

“Ma…”

“Anak, di ka na ba magbabago?”

“Will you love me less if I can’t?”

Umiyak ang Mama ko. At this point, kilala ko na ang sarili ko. Gaya nga ng sinabi ni Andrew sa Desperate Housewives, I crave for Vanilla, but sometimes I would need to get myself some chocolate… Pero this time, I got a lifetime supply of chocolate hot fudge mixed with mallows and nuts and cream and cookie chips… si Zeke.

There’s no turning back. I’d rather know myself and admit what I am than live my life denying the real me.

“Are you not afraid of God, anak?”

“Ma… I’m afraid of Him, I praise Him, I honor Him…”

“Yun naman pala eh… you know this is not His liking, anak…”

“Ma…”

“And you’re acting like one of the doomed people of Sodom and Gomorra…

“Ma… I’m not doing this because of carnal lust… Mahal ko si Zeke…”

“Hindi ka ba nakikinig sa misa, anak?”

“Ma, Nakikinig ako, and I’m reading the Bible… And I read that we’re all being forgiven… that God loves us all – equally, no matter what…”

I was pertaining to:

“1 Corinthians 6:9-11 (New International Version)
9 Do you not know that the wicked will not inherit the kingdom of God? Do not be deceived: Neither the sexually immoral nor idolaters nor adulterers nor male prostitutes nor homosexual offenders 10 nor thieves nor the greedy nor drunkards nor slanderers nor swindlers will inherit the kingdom of God. 11 And that is what some of you were. But you were washed, you were sanctified, you were justified in the name of the Lord Jesus Christ and by the Spirit of our God.”

Eto ang diskusyon na ayaw kong marinig. Ang religion. Kung saan mang anggulo mo tingnan basta nasa apat na sulok ng Bibliya, mahaba-habang usapan ito.

“Leon…”

“God is Love, Ma. I learned to love because God loves us all. Wouldn’t it be just fair if I did this because I fell in love?” pagpapaliwanag ko. “Can you just be happy for me?”

“Anak naiintindihan ko… pero ano na lang sasabihin ng Papa mo…”

“Pop knows about me and Zeke, Ma…”

“Ha? Kelan pa?”

“Ma naman… Professor si Pop… malakas ang instinct nun…”

“Did he get mad?” tanong niya sa akin.

“Medyo, pero he told me no matter what happens, I’m still his son. And wag akong matatakot na lumapit sa kanya pag may problema ako. He doesn’t want me to keep my feelings all bottled-up.”

“You’re dad’s really one of a kind…”

“Yeah, Ma… I’m sorry if I disappointed you… that I’m not straight…”

Huminga siya ng malalim bago ako sagutin.

“Leon, you were never a disappointment… you deserve to be happy. Everyone does…”

Undercover - Continuation (Part 12)

2007-03-27T06:22:00.000+08:00

“Anton?” tanong sa akin ni Leon ng nakaupo kami sa batuhan habang hinahampas ito ng alon ng dagat.

“Sasabihin ko na sana kanina, pero hindi ko inaasahan na dadating sila…” sinusubukan kong tanggalin ang posas na nagbibigkis sa mga kamay ni Leon, pero kinakailangan nito ng master key. Para sa posas na dala ko lamang ang susing ito, kaya walang kwenta.

“I’m confused. Ano ka ba talaga?” mahinahong tanong ni Leon habang nakatingin sa akin ng diretso. Hindi ito papayag na hindi ko siya sagutin.

Pero kinakailangan ko munang alisin ang posas sa kanyang mga kamay.

“Do you trust me, Leon?”

“It’s not a matter of trust, Yuri, Anton, whatever. I need to know the truth.”

“Do you trust me?”

Kinakabahan ako sa isasagot niya. Kanina lamang ay napakasaya naming dalawa. Kanina, buo ang pasiya ni Leon na magmahal muli, na ako ang magpupuno ng kalungkutan sa buhay niya… pero natatakot ako sa isasagot niya, na maaari niyang bawiin…

“Yes, I trust you.” Buo niyang sagot. Sa pagkakarinig kong iyon ay ikinabit ko ang silencer ng aking baril. Nagulat si Leon, pero nang sabihin kong itaas niya ang kanyang mga kamay at paglayuin ito, naintindihan niya ang gusto kong gawin.

“Anton… kamay ko yan… Ingatan mo…”

“Ha ha ha…” Natawa ako sa sinabi niya. “Don’t worry, Leon. Sharp shooter ako. Mas matitiis ko pang marumi yang mga kamay mo kesa masugatan ng kahit na ano.” Pinalayo ko siya ng konti, kumbaga para siyang may inaabot sa itaas na di mo alam.

Sa parteng ito ng Manila Bay, kung saan ang liwanag lamang ng buwan ang siyang nagbibigay kulay sa lahat, narinig ang isang mahinang putok ng baril, na sinamahan pa ng alon ng dagat.

Tagumpay na natanggal ang mga posas sa mga kamay ni Leon, at awtomatikong napayakap siya sa akin.

“Salamat, Anto…”

“Anto… ang sarap pakinggan…” Niyakap ko rin siya, habang sinamyo ang mabango niyang buhok.

Undercover - Continuation (part11)

2007-03-25T17:17:00.000+08:00

Litong-lito ako sa nararamdaman ko ngayon, iba ang ligayang dulot sa akin ng presensiya ni Leon sa buhay ko. Kagabi, bago ako matulog, siya ang nasa isip ko, ang aming pag-uusap, ang aming pagtatagpo…

Kanina, noong nakita ko siyang muli, parang napawi ang lahat ng sama ng loob ko sa buhay.

Kanina, noong hinalikan niya ako, parang hindi ko nakilala ang sarili. Na tila nagbago ang mundo ko…

Alam ko, isa akong tunay na lalaki… Ni minsan ay di ako nagkagusto sa kapwa ko “Pare”.

Pero ng dumampi ang labi ni Leon sa akin… Naisip kong may iba pa palang maibibigay ang buhay…

Na may iba pa palang putaheng nakalaan…

Kanina, noong nalaman ko na patay na si Zk, di ko maintindihan ang sarili kung malulungkot ba kay Leon o matutuwa sa sarili ko…

Gusto kong isugal ang puso kong sugatan… pero…

Sa totoo lang, hindi lang si Louise ang una’t huling babae na nanakit sa akin… Noong nasa kolehiyo ako, ipinagpalit ako ni Myrna sa isang anak ng congressman… Noong nasa highschool ako, ginamit lang ako ni Xyza para mapalapit sa kaibigan ko…

Buong buhay ko… Nasaktan ng mga babae na wala na yatang balak gawin kundi ang saktan ako.

Noong dumating si Louise, akala ko ay iba siya. Ibinigay ko ang lahat. Ang lahat-lahat… ang puso ko, ang buhay ko… Sinabi ko sa sarili ko na hindi siya magsasawa na mahalin ako dahil iintindihin ko siya, aalagan at mamahalin ng sobra-sobra…

At sa huli, mali pa rin ang ginawa ko…

Si Louise ang huling babaeng may hawak ng pisi ng aking pasensiya… pero nawala rin…

Ayoko nang masaktan… Ayoko na…

At kahit kay Leon, ayoko munang isugal ang puso ko, pero nakita kong desperado na siya… Nakita kong kay tagal niyang naghanap ng pag-ibig… Pero marami pa siyang hindi alam…

Na di niya muna dapat pang malaman…

“Hindi mo na kailangan pang bilhin ang pag-ibig ko…” ang tanging kataga na lumabas mula sa labi ko, habang hinigpitan ko pa ang pagyakap sa kanya.

Hinarap ako ni Leon, tinitigan akong mabuti habang nagpunas ng mga mata.

“Malinis ba yang mga kamay mo, ha?” biro ko sa kanya.

“Oo… oo naman, Yuri…”

Yuri…

Hindi Yuri ang pangalan ko…

“Marami tayong pag-uusapan, Leon…”. Gusto ko nang sabihin sa kaniya na isa akong undercover police. Kung gagawa rin lang ako ng isang pagkakamali, at least may nagawa akong tama.

“Pwede bumili muna tayo ng maiinom? Nauuhaw ako…”

“O sige, diyan ka na lang para di nila makuha itong spot natin.”

Kinuha ni Leon ang wallet at iniabot niya sa akin ang isang limandaang piso.

“O eto, eto na ang pambayad…”.

FLASH!

Natigilan si Leon ng masilaw mula sa isang flash ng camera sa aktong pag-abot ng pera sa akin.

Mula sa dilim, mabilis na lumabas si Reden at isa pang pulis, agad na pinosasan ang gulat na gulat na si Leon.

“Pare, sa presinto ka na magpaliwanag…”, pasigaw ni Reden.

Hindi ako makakibo, gayon din si Leon.

“Anong ibig sabihin nito? Nagkakamali kayo! Mabuti akong tao! Anong ginawa ko? ”, inonsenteng tanong ni Leon.

“Solicitation, pare. Sa presinto ka na lang magpaliwanag.” sagot ni Reden. Ngumiti siya sa akin. “Astig ka talaga, Anton. Kahit off mo eh sige ka pa rin. Tara na.”

“Anton?” tanong ng naguguluhang Leon na di maipinta na tumingin sa akin.

“Reden… sandali lang…” pagpipigil ko pero sadyang excited si Reden na maibigay kay Geraldez ang isa pang biktima ng operasyon namin.

Hindi ko na alam ang gagawin, sinuntok ko si Reden at padapa siyang bumagsak sa damuhan. Sinipa ko naman si Boy at tumilapon siya sa basurahan.

“Halika na, Leon… Takbo!”

At sa liwanag ng buwan, magkahawak-kamay kaming tumakas sa kamay ng batas…

Sa kamay ng batas na pinaglilingkuran ko…

Undercover - Continuation (part10)

2007-03-25T17:15:00.000+08:00

Nagulat ako ng sinalubong ako ni Manang GG na may balitang may bisita raw ako. Lalaki, at guwapo.

Sino naman kaya yun?

Yuri daw ang pangalan, so lalo akong nagtaka dahil wala naman akong kakilalang Yuri, maliban kay John Lloyd Cruz na walang sawang kinukwento sa akin ni Manang noon.

O kaya ay si Yuri dun sa Red Alert 2.

Nagulat na lang ako ng si CB pala ang naroroon… Paano niya nalaman na dito ako nakatira?

Bumilis ang tibok ng puso ko, kahit alam kong mali dahil isa siyang callboy, na sa huli, pera lamang ang habol…

At hindi ako liligaya, gaya ng ligaya na naramdaman ko kasama si Zeke.

Pero, sabi nga ni Will, three years na…

Three years na hindi ako maka-move on, dahil na rin sa isang pag-ibig na walang katulad.

Nakuha pala ni Yuri ang wallet ko… at walang pagdadalawang-isip na isinauli.

Lalong kumabog ang dibdib ko, dahil hindi siya basta-basta callboy na mag-tatake advantage sa isang tao.

Everytime na nagsasalita siya, nakatitig lang akong mabuti, amazed kung gaano niya kadala ang sarili, na para bang he’s not a callboy afterall.

Feeling ko isa siyang professor ng Literatura, o isang yuppie. Napakarami niyang alam. Kung isa man talaga siyang callboy, I’m sure you’re gonna agree with me na siya na yata ang pinakamatalinong callboy na nakilala ninyo.

I was really flattered when he compared my works with Van Gogh. My God, I was really touched with that comment. And I wasn’t expecting it to come either.

Comparing my work with Iris and Starlight shook me. I so love the way he praised my work…

Ilang beses na yata akong nagpasalamat pero feeling ko, it wasn’t enough to repay him of his kindness and effort. Gusto ko siyang abutan ng pera pambayad sa kabutihang palad niya, gusto ko siyang I-treat sa isang mamahaling restaurant ngayong gabi but I don’t want to make it look like a date.

I was asking him to go with me and watch a movie but I saw him looked at his watch, na feeling ko gusto na niyang umalis, thinking that I am boring him.

Inihatid ko siya sa gate, at muli, nagpasalamat na naman ako.

“Leon, ingatan mo ang sarili mo ha, pati itong mga gamit mo…” sabi niya sa akin ng muli siyang humarap bago lumabas ng gate.

“Yuri, salamat ulit ha.” hindi ko na alam pa ang sasabihin ko para lamang magtagal siya sa piling ko. Hindi ko naalalang kuhanin ang cellphone number niya o kung saan ko siya pwedeng makontak… Litong-lito na ako, di alam ang gagawin, di alam kung ano ba ang dapat sabihin…

Ngumiti siya sa akin, tila yata nakukulitan na sa kapapasalamat ko. Sa pag-ngiti niyang iyon na tila nagyayaya na siilin ko siya ng halik, di ko namalayan na papalapit na ng papalapit ang mukha ko sa kanya.

“Pare, wala nga iyon, ito nama…”

Hindi na niya naituloy pa ang sasabihin ng lumapat ang labi ko sa kanyang mapag-anyaya at mainit na labi. Nalito ako, I haven’t had this feeling for years…

Napapikit ako ng tila isang marshmallow ang aking kahalikan sa lambot ng kanyang lips. It was a sight to behold, at kung OA man ako, feeling ko there were fireworks that lit up my night…

He was hesitant at first, pero since callboy siya, malamang nagulat rin lang, and later on, lumaban na rin sa mapusok kong paghalik…

Bigla akong natauhan ng bigla niyang igalaw ang kanyang dila papaloob sa akin…

It felt really awkward since the feeling was familiar… too familiar…

Napamulat ang aking mga mata… I thought I was kissing Zeke…

This is wrong…

Sa pagkabigla, naitulak ko si Yuri palayo sa akin, at nakita ko rin ang gulat sa kanyang mga mukha…

Umalis siya ng hindi na muli pang lumingon sa akin, samantalang ako, pinapanood ko habang unti-unti siyang lumalayo…

Hinawakan ko ang aking mga labi na kanina lamang ay nakadampi sa mga naglalagablab na labi ni Yuri…

Hindi ko mapaniwalaan na ginawa ko iyon, hindi mapaniwalaan na may kapasidad ako para sa mga ganung bagay…

Nalilito ako, naguguluhan…

Napaluha ako sa pagkalito…

Dahil ba sa posibilidad na mali ang ginawa ko?

Dahil ba sa posibilidad na hindi ko na siya muling makita sa ginawa kong paghalik sa kanya?

O dahil ba sa posibilidad na nakahanap na ng katapat ang puso kong matagal nang umaasang maramdaman ang tinatawag nilang…

Pag-ibig?

Humihip ang hangin, inalon ang aking buhok at aking naramdaman ang lamig na dulot ng pag-iisa… Naramdaman ko ang hangin na tila bumubulong sa akin na huwag ko nang hayaan pang mawala ang isang pagkakataon na tatlong taon kong pinalagpas…

Hindi na ako nagdalawang-isip…

Susugal ako…

Isusugal ko ang puso kong wasak…

Umaasang sa bandang huli…

Na sa bandang huli, mabubuo muli ang pira-pirasong bubog na patuloy na sumusugat sa akin…

Na sa bandang huli, there’s gonna be someone who you can say I love you to…
Na sa bandang huli, sa tuwing gabing matutulog ako, ay may hahalik sa aking noo at sasabihin kung gaano kasaya ang buhay niya na kasama ako…

Na sa bandang huli… may isang yayakap sa akin sa gitna ng kalungkutan…

Tinakbo ko ang daan tungo sa tinahak ni Yuri… Namataan ko siyang nakatayo sa kanto, tila isang tuod na naghihintay ng masasakyan.

Hindi ko magawang sumigaw sa hapo dulot ng aking pagtakbo, nais ko lamang na malapitan siya, makilala at subukang muli ang magmahal…

Kahit na isa siyang bayaring lalaki…

I’d pay for love this time…

Huwag lang itong mawala sa akin…

“Yuri…?”

Nagulat siya ng makita niya ako.

Pero mas nagulat ako ng makita kong lumuluha siya.

“Leon? Anong…”

“Okay ka lang ba?” tanong ko sa kanya, hinawakan ko siya sa balikat wanting to make him feel na I’m there to console him, na nagsisisi ako sa ginawa ko…

Hindi siya makasagot, nakatingin lang siya sa akin ng diretso.

“Pare… Naguguluhan ako…”

“Patawad… Di ko dapat ginawa yun… I’m so sorry…”

Tumahimik siya.

Tumahimik din ako.

Kung may makakakita sa amin, para akong tanga na nakatingin sa kanya while he staring back. Para kaming mga estatwa doon na akala mo nagmomodel ng damit.

I broke the silence.

“Can we talk?”

Matagal bago siya sumagot, tila napakalalim ng iniisip. Huminga muna ito ng malalim bago nagsalita.

“Paano si Zk?”

“Zk?” napamaang ako sa sinabi niya…

“Si Zk… Yung lalaking nagmamahal sa iyo, at tiyak kong magboyfriend kayo…”

Ako naman ang hindi sumagot. Ako ang naguluhan, huminga ako ng malalim bago sagutin ang nerve-rocking niyang tanong…

“Yuri… he’s dead… three years ago…”

Nagbago ang expression ni Yuri, napahiya at tila naawa sa akin…
“Shit, Pare… I’m sorry… Hindi ko alam…” hinawakan niya ang kamay ko. Sa paghawak niyang iyon, tila ako nakuryente sa ginawa niya. He held my hands as caring as ever. I never felt this way for a long time, and tanging si Zeke lamang ang nakakagawa noon sa akin…

Napaka-awkward na ng itsura namin dito sa kanto… Kahit naman papaano ay apektado pa rin ako sa sasabihin ng iba…

“Yuri, can we talk… can we talk about this some place cozier?”

Oo agad ang sagot niya.

“Saan mo gusto?”

“Kung saan ko unang nasilayan ang ngiti mo…”

So there… Sa MOA kami nagpunta. We took a cab papunta sa MOA, still hoping na papasukin pa kami ng guard. On the way, wala kaming kibuan ni Yuri. Di ko alam kung ano bang nangyayari. Kung tama ba ang ginagawa kong sugal sa sarili ko…

Buti na lamang at bukas pa ang mall dahil last full show. Bumalik kami sa mga benches kung saan kami unang nagkita… marami-rami pa rin ang mga tao. Luckily, bakante yung bench namin.

We sat down… pero wala pa rin kaming kibo. Nakatingin ako sa malayo katulad niyang malalim naman ang iniisip…

“Pare… nalilito ako…”

“Saan?”

“Sa ginawa… natin.”. He was as honest as ever to admit that we both did it, na hindi lang ako ang humalik sa kanya, since he basically kissed back…

“Hindi kita pipilitin, Yuri… pero gusto ko lang maramdaman na mahalin at magmahal ulit… kahit…”

“Kahit na ano?”

“Kahit may bayad ang lahat ng ito…”

Nagulat siya sa narinig…

“Di ako interesado, pare… Ayoko…”

“Naiintindihan ko…” I was so disappointed. Akala ko, papayag siya, pero ang salitang akala, sadyang mapanlinlang…

Napaluha ako sa pagkabigo. Kahit pala silawin mo ang isang tao ng salapi, sadyang di mo mabibili ang ligaya na hinahanap mo. Narealize ko na sa buhay nating ito, real happiness isn’t that easy to find…

“Pare…”

Hindi ko makuhang sumagot, nagpatuloy ako sa munti kong paghikbi at patungo akong lumuha upang di makita ng ibang mga tao na naroroon.

“Leon…,” lumapit siya sa akin at inakbayan ako ng mahigpit. “Ayoko lang na magbayad ka pa…”

Napatigil ako sa pagluha, para bang gustong bumalik ng luha ko na ngayo’y mahuhulog na. Did I hear him right?

“Hindi mo na kailangan pang bilhin ang pag-ibig ko…”
And then, there were fireworks…

Error in Expandable post...

2007-03-24T08:02:00.000+08:00

I encountered an error with this feature since it won't expand...

I suggest you click the main title of the topic you want to read... Sorry for the inconvenience...

I think I have to fix this later. Read on! Thanks a lot for coming!

So sad.. i wonder what happened...

Undercover - Continuation (Part 9) Week Ender

2007-03-24T07:41:00.000+08:00

Linggo, 8.23PM

Pinindot ko ang doorbell ng apartment ni Leon. Nasa isang magarang subdivision ito sa Alabang. Hindi naman ako nahirapang hanapin dahil complete address ang nasa voter’s ID niya.

“Sino yan?” Tanong ng isang matanda habang sumilip sa bintana.

“Hinahanap ko ho si Leon, nandito po ba siya?”

“Naku hijo, wala pa siya eh, kung gusto mo hintayin mo na lang siya. Parating na siya, kakatext lang sa akin.”

Nagdalawang isip ako, ibibigay ko ba ang wallet ni Leon at umalis na, o hintayin ko pa siyang dumating?

Pinagbuksan ako ng matanda ng pintuan.

“Hijo, pumasok ka na at malamok sa labas.”

Wala namang lamok, pero pumasok na ako. Iginabay ako ng matanda sa loob ng bahay ni Leon. Maaliwalas sa loob, tahimik at napakalinis. Parang walang tao. Pinaupo ako ni Manang sa upuan katabi ng isang aquarium na puro guppy.

Naaliw akong panoorin ang mga mumunting isda na pinaganda ng napalaki at napakakulay na mga buntot na parang mga saya na tinatangay ng hangin sa tuwin sila ay lumalangoy.

Sa mga paligid ng salas, makikita mo roon ang magagandang painting na iisipin mong binili sa kaninong world-class na pintor. Makikita mo sa bawat obra maestrang naroroon ang mga pangalan ni Leon.

Breath-taking, ika nga nila.

“Ano nga palang pangalan mo, hijo? I-tetext ko siya at sasabihin kong naririto ka.” Kinuha ni Manang ang kanyang cellphone at nagpipindot ng keypad.

“Ah… A… Y-yuri po.”

“Yuri? Yuri Orbida?”

“Hindi ho, Yuri Gatchalian po.” Inilabas ko ang wallet ni Leon, pero hindi ko ibinigay kay manang. “Sino ho si Yuri Orbida?”

“Niloloko lang kita, hijo. Si Yuri si John Lloyd dun sa Channel 2 dati… Yung Kay Tagal Kitang Hinintay? Nanood ka ba nun?” Naibalik ni Manang ang cellphone niya sa bulsa, nakalimutan na dapat niyang itext si Leon na narito ako.

Napangiti ako, kapamilya pala ito.

“Hindi ho, Manang…?” nagpahiwatig ako na gusto kong malaman ang pangalan niya.

“Manang GG. Crush na crush ko kasi si John Lloyd eh. Ang gwapo gwapo niya. Kamukha niya yung asawa ko nung kabataan.”

“Ha ha ha… Ganon ho ba?”

“Oo, naku. Pero walang sinabi yang si John Lloyd sa asawa ko. Teka, habang naghihintay ka diyan eh ikukuha lang kita ng maiinom.”

“Wag na ho, Manang GG.” Tanggi ko pero tumuloy pa rin siya.

Inobserbahan ko ang paligid at napagtanto na malaki ang kinikita ni Leon sa pagpipinta nito o sadyang mayaman lamang sila. Napakaganda ng chandelier na nakasabit sa kisame at ang liwanag na nagbibigay kulay sa lahat ng nasa salas.

Napatingin ako sa isang maliit na eskaparate (estante) kung saan may mga photo albums na naroon. Kumuha ako ng isa at binuklat iyon. Lumantad sa aking mga mata ang nakatutuwang childhood ni Leon, doon ko nakita ang kanyang masayang pamilya, ang dalawa niyang kapatid na nakatatanda sa kaniya at si Manang GG na noo’y bata-bata pa. Naroroon rin ang isang bata na pangalan ay Will, nakita ko ang pangalan nito na nakasabit na nagsasabing “Happy Birthday, Will!” sa background ng picture nila ni Leon na sinusungayan niya si Will.

Halos lahat makikita mo ang larawan ni Will, saka ko naisip na magbestfriend siguro ang dalawang ito, dahil malayo ang itsura ng may pagka-Arabong feature ni Will kay Zk.

Naroroon rin ang mga larawan nung nag-elementary si Leon, mga pictures habang nasa entablado ito na kasali sa declamation contest, sa field day at sa intrams. Natapos ang album sa graduation niya noon elementary. Meron din yung mga contests na sinalihan ni Leon sa pagpinta, kung saan nakalagay roon ay mga 1st prize.

Kumuha pa ako ng isa pang album at college life naman ni Leon ang nasaksihan ko. Sa umpisa ay puro silang dalawa lang ni Will ang naroon at sa susunod ay nadagdagan na ng isang babae na laging kasama ni Will. Kaakbay at sa bandang huli ay kayakap na niya, at sa isa ay kahalikan niya.

Sa album ko na rin iyon nakita ang larawan ni Zk kasama nila Leon at ng babaeng kasama ni Will. Mas mukhang matanda si Zk sa kanilang lahat. Pareho palang DLSU si Zk at ang babaeng kasama ni Will.

Sa lahat ng larawan na nakita ko, nakita ko ang dating Leon. Nag-uumapaw sa kasiyahan at walang bahid ng lungkot sa katawan. Sadya bang itinago lamang ng mga litrato ang malungkot na pagkatao ni Leon o sadyang nagbago ang takbo ng buhay niya?

Lumaon pa ang aking pagtingin sa mga larawan ng bumalik na si Manang GG dala ang tray na may isang baso ng juice at plate ng cookies.

“Nakakatuwa ano?”

“Alin ho, Manang GG?”

“Napakabilis ng panahon, dati rati ay mga bata lamang sila, ngayon heto na at mas malalaki pa sa akin.”

Inilapag niya ang tray at umupo sa sofa na nasa tapat ko. Itinuro niya ang isang larawan kung nasaan nasa beach ang apat na magkakaibigan.

“Sa Puerto Galera yan. Ako ang kumuha niyan noon.”

“Talaga ho?”

“Oo, puro sunburn nga sila Wilson at Bea pagkatapos ng lakad naming iyan eh.” Napangiti si Manang GG sa alaala ng kanilang nakaraan.

Sa sinabi niyang iyon, nalaman ko na Bea ang pangalan ng babae, at Wilson naman ang tunay na pangalan ni Will.

Uminom ako ng juice at muling tinapos ang album, kumuha pa ako ng isa, pero pinili ko ang nasa pinakahuli.

Akmang pipigilan na ako ni Manang GG ng mabuksan ko ito at makitang magkayakap si Leon at Zk.

“Yuri, kung mamarapatin mo, wag mong mamasamain ang makikita mo…”

“Alam ko ho kung ano man ang meron sa kanila, Manang GG…”

“G-ganun ba?”

“Oho.”

“Pero bakit di ka yata nababanggit sa akin ni…” naabala ang kanyang pagsasalita ng tumunog ang doorbell. “Naku, narito na pala siya. Diyan ka muna.”

Tumango ako bilang sagot sa kanya.

Pag-alis ni Manang GG, di ko maintindihan bakit bigla akong natakot. Puta, ako pa ang natakot eh isa akong pulis na walang takot na manghuhuli ng kahit na sinong lumalabag sa batas.

Pero ibang takot ang nararamdaman ko…

Miya-miya pa’y nakarinig na ako ng mga bakas. Papalakas ng papalakas na nagsasabing malapit na sila.

At mula sa koridor, nagtama ang mga mata namin ni Leon. Tumigil ang pagtibok ng puso ko noong oras na iyon.

Hindi ko alam kung bakit… Hindi ko alam kung anong meron…

Ngumiti siya sa akin, isang malugod na ngiting kay sarap panoorin.

Napaka-disente niyang tingnan, nakasuot siya ng isang puting longsleeves na naka tuck out at puting pantalon na bumagay sa kanyang kutis. Nagmistula siyang anghel na lumabas mula sa kadiliman ng koridor.

Napangiti ako ng mapansin na malinis ang kanyang mga kamay, at sa ayos niyang ngayon, para talaga siyang anghel – walang bahid ng dumi sa katawan…

“Yuri?” tanong sa akin ni Leon ng makalapit na siya, umupo sa sofa na tapat ko, pinagigitnaan kami ng lamesang pinaglalagyan ng tray na may pagkain.

Hindi ako kumibo, saka ko naaalala na Yuri ang pangalan ko.

“L-leon.” Lumunok ako ng laway. Di ko alam ang sasabihin ko. “Kamusta?”

Inaasahan kong tatanungin niya ako kung paano ako nakarating sa lugar niya, o paano ko nalaman ang pangalan niya. Pero mali ako.

“Eto, pagod. Galing pa kasi ako sa kaibigan ko, kaya nag-taxi ako pauwi.” Sumandal siya sa sofa at kinuha ang isang unan para yakapin.

Nagpaalam sa amin si Manang GG, at sinabing kung may kailangan lang daw kami ay katukin na lang siya ni Leon sa kwarto nito. Ngumiti siya sa akin ng may kahulugan na di ko alam.

Napapikit si Leon, tumingala at humikab.

“Pasensya na, nakakaistorbo yata ako.”

“No, not at all.” Kumuha siya ng cookie sa tray. “Is there anything I can do for you?”

Bakit nga ba ako nandito?
Ah oo.

“Oo nga pala, heto.” Inabot ko sa kanya ang wallet niya.

“Oh wow.” Lumapit siya para abutin ang wallet niya. “You got this? Saan?”

“Naiwan mo sa bench kagabi.”

“Ganun ba? How stupid of me…”

“Pasensya na kung medyo kinalikot ko yan, kailangan ko lang malaman kung may ID ba para maisauli ko.”

“No problem at all! Thanks, Yuri!”

“Wala yun, Pare.”

“Sabi ng bestfriend ko, wala na raw magsasauli nito. Our world is such a mess na, sabi nya.”

“Tama siya dun, pero kahit naman papaano, hindi siya dapat mawalan ng pag-asa sa tao. Hindi naman lahat ng tao, masama at mapagsamantala.”

Ano tong sinasabi ko…?

“Nice, that’s nice to hear.”

“Salamat.”

Ibinaba ni Leon ang wallet niya at napatingin sa photo album sa tabi ko.

“So how do I looked like when I was a kid? Ampangit ko no?”

“Hindi naman. Matalino ka pala talaga, at may talent din.”

“Ha ha ha ha.” Napakalutong ng tawa niya. Napangiti na lang ako dahil nakita kong nawala ang kaninang pagod niyang itsura.

“And, ang gaganda ng mga paintings mo. Dati, hangang-hanga ako kay Van Gogh, yung painting niya na Starlight over the Rhone and yung Iris. Ngayon, saludo na ako sa iyo. Ang ganda nung painting na iyon o.” Tinuro ko yung painting na nasa may bintana.

Click here to see it -> Painting

“Thanks.” Ngumiti siya, at muli na naman akong napako sa kanyang mga mata.

“Yuri?”

“Bakit?”

“Salamat ha.”

“Saan?”

“Sa pagsoli mo nito. Muli akong nagtiwala sa tao.”

“Ikaw naman Pare, wala lang yun. Di ba sabi mo nga sa akin, iba’t iba ang tao…”. Napatingin ako sa orasan. 9.45PM na.

Napansin ni Leon na tumingin ako sa orasan. “May lakad ka pa yata?” tanong niya sa akin.

Wala naman talaga akong lakad dahil leave ko. Plano ko lang magpakaburo sa apartment ng dalawang linggo para mawala ang pagod ko. Pero ayaw ko naman na makaabala kay Leon, lalo na’t alam kong pagod siya.

“Actually meron.” Tumayo ako at inayos ang sarili. Ayaw ko pa sanang umalis pero nakakahiya sa may bahay. Naisauli ko na ang dapat na isauli. Tapos na ang anumang naging bahagi ni Leon sa buhay ko. “Una na ako ha?”

“Ihahatid na kita sa labas.” Tumayo na rin siya, at sinundan ko siya tungo sa pintuan.

Pinagbuksan niya ako at lumabas kami hanggang sa gate.

“Yuri, salamat ulit ha.”

“Pare, wala nga iyon, ito nama…”

Naputol ang aking sasabihin ng bigla niya akong hinalikan sa mga labi. Naramdaman ko ang bawat pagdampi ng kanyang mainit na labi sa akin…

Napapikit ako… Ibang klase siyang humalik… Mainit… mabango…

Masarap…

Parang leche flan na mainit sa labi ang pakiramdam…

Bigla akong napamulat ng bawiin niya ang pagkakahinang ng aming mga labi. Natauhan ako, gusto ko siyang suntukin, saktan, murahin… pero di ko nagawa. Nakatulala lang ako habang nakatingin sa kanya.

“I’m sorry... Di ko sinasadya…” paumanhin niya sa akin. Para siyang gulat na gulat sa ginawa niya. Na parang kasalanan sa kanya ang ginawa sa akin.

“Leon…” Di ko alam ang sasabihin ko. Napasama siguro ang pagkukunwari ko bilang callboy at tinotoo niya iyon… Akala niya game ako sa ganun… “Alis na ako…”

Lito man at tila wala sa sarili, nagawa ko pa ring lumakad papalayo, bagaman alam kong nakatingin lamang sa akin si Leon habang pinapanood akong lumisan.

Napahawak ako sa mga labing kanina lamang ay kahinang ng kay Leon…

Bakla ba ako?

Hindi…

Hindi maaari…

Napaluha ako sa di maintindihang dahilan.

Dahil ba sa posibilidad na bakla nga ako?

Dahil ba sa posibilidad na isang karma ito na sa mga taong aking nahuli at nailagay sa rehas na ang tanging hanap lamang ay magbigay at mang-amot ng kaunting pagmamahal at ligaya?

O dahil ba sa posibilidad na nakahanap ng katapat ang puso kong matagal nang umaasang muling maramdaman ang tinatawag nilang…

Pag-ibig?

Undercover - Continuation (Part 8)

2007-03-23T09:20:00.001+08:00

“So, ready ka na ba sa exhibit mo mamaya?”

Nasa apartment ko ngayon si Jeng, ang manager ko pagdating sa mga paintings na ineexhibit ko. Isang sopistikadang babae na laging handang sumabak sa magulong mundo ng negosyo.

“Yeah, I hope may bumili ulit ng artworks ko.”

“Don’t be stupid, natural may bibili ng artworks mo. Leon San Luis, today’s Picasso meets Michaelangelo?”

“Binola na naman niya ako.”

“Hindi kaya, ikaw na ang mabalita sa Lifestyle magazine.”

“That was a year ago, for Pete’s sake.”

“Kahit na. O ano, are you ready? 2pm na po…” pagpapaalala ni Jeng, habang naglalakad patungo sa workshop ko. Tumigil siya sa isang painting, hawak ang baba na tila pinagmamasdang mabuti ang nakita. “Who’s he?”

“He who?” tanong ko.

“This guy, you painted…”

Napaisip ako, saka naalala na may ginawa pala ako kagabi.

“Frankly, I don’t know his name…”

“He’s handsome, or was is it just your painting?”

No. He is.

“You think so?”

“Kumukuha ka na pala ng model, di mo sakin sinasabi. Siguro marami ka nang ipon at di mo na kailangan ng pondo ko, ano?”

“He didn’t pose for me, Jeng. I don’t even know him.”

“Yeah right. Tell that to the cops.”

“Ah ang kulit. Can we go now?”

“Di mo isasama itong guy na ‘to sa exhibit?” tanong niya habang kinuha ang handbag sa side table ko, at dumeretso siya sa pintuan.

“Nah, no one’s gonna be interested with that.”

“Says who? Ako, kukunin ko yan.”

“Malandi ka talaga.” Tinakpan ko ng puting tela ang larawan ni CB para di maalikabukan. Lumabas na kami ng pintuan, isinarado ko ngunit hindi ko ini-lock. Saka ko naalala na naroon si Manang GG, ang tagapangalaga ng bahay ko. “Manang, alis na ho kami!”

Sumagot naman ang matanda at siya na ang naglock ng pintuan.

Sakay ng kotse ni Jeng, naikwento ko na naiwala ko kagabi ang wallet ko nung kasama ko si Wilson sa MOA. Sinabihan pa niya akong careless at childish for losing important things.

Diretso kami sa Tagaytay Highlands kung saan niya pinagsama-sama ang lahat ng paintings ko para i-exhibit. Pretty far, pero malaki ang effect ng environment sa mga paintings, especially the sunlight.

Marami ring foreigner buyers ang nandito, dahil sa ganda ng climate at ng ambiance. Puro mayayaman lamang ang nagkakaroon ng interes pumunta sa ganito kalayong lugar para lamang tumingin ng paintings, at di sila magdadalawang isip na wag bumili dahil nga sa layo pa ng kanilang dinayo.

Masaya akong makita na impressed sila sa paintings na ginawa ko, lalo na ang maestra kong mag-ina na naliligo sa ilog…

“You never fail to amuse me, Leon.” Isang lalaki sa aking likuran ang bumulong sa aking mga tainga na siyang ikinagulat ko na muntik ko nang mabitawan ang hawak kong wine glass sa pagkabigla.

It was Royce Fletcher, the rich business man who everyone dreamt of having. Mapababae o mapalalaki, attracted sa kanya. He is, attracting and appealing, to be fair. But he’s not that lovable for me. He’s a player, at ginagawa niyang bola ang lahat. He knows how to play his own cards…

But not me.

Sa taas niyang 6’1, nagmukha akong bata sa tabi niya. 5’8 lang ako, just right for my built. Tisoy, palibhasa’t English ang tatay, ngunit di maipagkakaila ang feature niyang Pilipino, ang kanyang makapal na labi na bumagay sa kanyang matangos na ilong at and clef chin niyang binalot ng bigote.

“Thanks, Royce. You never fail to… annoy me.” Lumakad ako papalayo habang sumusunod si Royce, papunta sa veranda overlooking a very high cliff para di makatawag ng atensyon.

“You’re still mad at me after I asked you out?”, uminom siya ng wine bago tuluyang magsalita. “Leon, we are living in a modern world! C’mon. Even the Romans did this.”

“I’m a Filipino. We’re in the Philippines.”

“Being sarcastic as always. But you know, I like that.”

“I told you to leave me alone. Wala akong gusto sa iyo.” Honestly, I don’t like his type. He’s the guy who wants to get everything just for himself. Sometimes, looks aren’t that important.

I’m not that goodlooking to be frank, pero sabi nga sa akin ni Zeke noon, “Our faces fade, but our inner beauty grows.”

“You know, you’re quite a code to crack, Leon. Other guys would die just to be with me.”
“Let’s say, I’m not one of them, who lost their minds.”

“Why don’t you try to know me first…”

“Di ka rin makulit, no?”

“Eh puta, masyado kang pakipot. I’m the one who’s trying too hard but ayaw mo pa rin. Ano bang gusto mo? Lumuhod ako?”

Too common, too overused…

“I was expecting you to say na tatalon ka sa veranda.”

Akto na siyang luluhod ng tumalikod ako sa kanya.

“Please, Leon… Give me it a chance…” habang lumuhod.

Royce is your typical man. Agresibo, mayabang, palalo at higit sa lahat, gago.

“Lumuhod ka jan, for all I care. See you, I have clients to attend to.”

Sadyang mahirap turuan ang puso, ika nga. Kilala ko ang sarili ko, looks don’t deceive me. Mas masaya ako sa ideyang hinahayaan ko ang puso ko ang magdikta, hindi kung ano ang nakikita ng mga mata.

Love for me is a box of chocolates, you’ll never know what you’ll get. Ika nga sa Forrest Gump but Life ang theme nila, sa akin, love.

Iba ang mundo ng mga bisexual, papalit-palit ng mga partners, madaling magkasawaan, loyalty is never a big issue, and infidelity is a common practice. I never had these problems with Zeke, he was that close to being perfect, until he died and left me.

I just shrugged the idea of Royce and me, I don’t like him, and I never will.

Kung si Piolo ka pa, pwede siguro.

Napangiti ako sa sariling kalokohan. Umasa ba kay Piolo?

Undercover - Continuation (Part 7)

2007-03-23T09:17:00.000+08:00

Walang nangyari kagabi, at wala kaming nahuli ni Reden. Paano kami makakahuli, naglasing ang partner ko.

Umuwi ako sa San Pedro, kung nasaan ang apartment ko. Doon ko muna pinatuloy si Reden na ngayo’y bangag pa rin sa alak. Biruin mo ba naman, nakipag-inuman sa mga chicks na nakita niya sa MOA. Akala niya sila ang bibigay, pero sadyang makapangyarihan ang salitang akala.

Naligo ako bago humiga sa kama. Naka-leave na ako simula bukas, at mahabang dalawang linggong lilipas iyon.

Shit. Sa wakas makakaranas rin ako ng tunay na bakasyon.

Ngunit bago ako tuluyang makatulog, naalala ko si Leon, ang kahanga-hangang pananaw niya sa buhay. Isang taong hindi yata marunong manghusga, na tila uunawain ka imbes na ipagkanulo. Nagulat ako, nang sinabi niyang lahat ng bagay ay may rason, may sagot…
Saka ko naisip, at napagtanto, gumaganti ako.

Gumaganti sa mga taong nanakit sa akin.

Ginagantihan ang mga walang kamalay-malay na pokpok at callboy na nakikita kong pakalat-kalat sa daan. Na sa aking paningin ay pare-pareho silang mga Dindo na walang ginawa kundi ang manira ng buhay. At ang mga taong gumagamit sa mga katulad ni Dindo ay katulad ni Louise na binabalewala lamang ang mga pusong tapat na nagmamahal sa kanila.

Dapat sa kanila, pinaparusahan. Much worse, sinusunog ng buhay.

Hindi ko namalayan ang mga luhang pumatak sa aking mga mata, luha na puno ng galit at pait, nag-uumapaw sa paghihiganti at pagkasulasok…

Nasuntok ko ang kama sa galit, at nagulat ng nasuntok ko ang wallet ni Leon. Muli kong tiningnan ang leather wallet niyang naiwan kanina lamang sa bench. Binuksan ko ito ng pabuka at nalalaglag ang isang picture niya kasama ang isang lalaking may itsura. Tiyak kong kuha ito nung mas bata pa si Leon.

Nakita kong may dedication sa likod, dated four years ago.

“Leon,

Your smile saved my life.

Love,
Zk. ”

Di ako makapaniwala, bakla si Leon?

Hindi ko maisip na ganun siya, sa kilos niya, sa porma niya, sa pananalita niya at sa pananaw niya sa buhay. Iisipin mong para siyang anghel na nahulog sa langit, di makabasag pinggan at walang nagawang kasalanan.

But I’m over-reacting.

Kasalanan bang maituturing ang magmahal…

Ng kapwa mo lalaki?

Ano ang mas mabigat? Ang gawin ang mali para sa pagmamahal, o manakit ng taong buong pusong nagmamahal?

Hindi ko rin alam… Nalilito ako. Naguguluhan.

Napatingin akong muli sa picture na hawak ko, buong-pusong nakangiti si Leon habang yakap-yakap ni Zk. Masaya si Leon sa larawang ito, pero bakit nung nakita ko siya, tila pasan niya ang buong mundo?

Bago ko tuluyang ipikit ang aking mga mata, napagdesisyonan ko na isauli sa kanya bukas ang wallet na ito. Sa dami ng importanteng ID na naririto, malamang nag-woworry yun.

Undercover - Continuation (Part 6)

2007-03-22T09:05:00.000+08:00

“Nasaan ka na ba? Kanina ka pa naglalakad ah, bumalik ka na dito!” si Will, irritable na sa kabilang linya.

“Ano bang problema mo? Ikaw itong nagyaya-yaya tapos ipapakausap mo sakin yung boss mo, tapos pati siya kinunchaba mo to work with your company?”

“Well, I’m sorry. Di ko naman alam na nandun sha.”

“I wanna go home.”

“That’s what I want to tell you. Uwi na tayo.”

“I thought gusto mong manood sa I-Max?”

“Ayaw ko na, boring daw yung movie sabi ni Nathan.”

“Eh mukha namang walang interesting sa taong yun eh.”

“Sira, he’s still my boss okay…”

“And I’m your bestfriend.”

“Okay fine. Let’s go.”

Nilakad namin ang daan patungong parking, at matapos marating ang kotse, bumiyahe na kami pauwi ng Alabang.

Nang papalapit na kami sa tollgate, humingi ng barya sakin si Will, much to my surprise, my wallet was gone.

“Damn. I must have dropped it.”

“You’re still a kid, Leon. Hanggang ngayon nalalaglagan ka pa rin ng gamit.”

“You know, you should have at least tried to be a bit sensitive…”

“Sorry na.” siya na ang nag-abot ng bayad sa tollgate. “May credit cards ka ba dun?”

“Meron. I’ll call them to freeze my cards pag-uwi ko.”

“Yeah you better do that or else goodluck na lang sa iyo.”

“Baka naman may magsauli.” Kahit alam kong imposible, why not, dib a?

“Ha ha ha. We are in the Philippines, and it’s year 2007. People nowadays do not return lost wallets… they kill to get one.”

True.

“Malay mo.” Banat kong muli.

“Wag ka na mag-expect, Leon...”

“Well, I’m not expecting. I just want you to have at least a little bit of faith in people. Hindi naman lahat ng tao pare-pareho.”

Tumigil kami sa stoplight, tiningnan akong mabuti ng bestfriend ko bago na naman ako banatan ng sermon.

“You know, Leon… Sa bait mong yan, hindi ko alam bakit walang pumalit kay Zeke sa puso mo.”

“Simply because he’s one of a kind. At wala nang papalit dun.”

“Well, I’m not expecting na palitan mo siya at kalimutan ng tuluyan. I just want you to have at least a little teeny tiny bit of faith in people. Malay mo, may isang tao diyan na magmahal sa iyo more than Zeke could have.”

Ginamit ni Will ang mga salitang sinabi ko sa kanya. He’s right, but not to the point na kakagat ako sa gusto niya.

“Will, are you mocking me?”

“Why would I mock you? I’m just saying…”

“What?”

“You’re being stupid. Wasting your time mourning to someone who’s already gone! I find it…” Huminga siya ng malalim habang pinaandar muli ang makina. “I find it pointless. Tapos, three years pa. Come on…”

“You’re so mean…”

“I’m not. I just want you to realize that.”

Hindi na ako kumibo. Sa puntong ito, talo na naman ako. Ni minsan, hindi marerealize ng isang taong hindi pa nararanasan ang mawalan ng minamahal ang emptiness na habangbuhay na babalot sa iyo. Buti sana kung breakup lang eh, at least iyon, medyo fair. Pero yung tipong nasa iyo na lahat at wala ka nang hahanapin pa… tapos biglang babawiin…

Napakasakit. That’s the hardest feeling we human beings can’t easily cope up with.

Sometimes naiisip ko, maybe this is just a challenge. Pero, sobra namang challenge ito. Mawawalan ka na lang bigla ng minamahal sa buhay in an instant.

Binasag ni Will ang katahimikan.

“Come to think of it, why don’t you look for someone… Ako na lang ng ako ang lagi mong kasama.”

“Nagrereklamo ka na ba?”

“I’m not saying that. But my point is, and Bea’s too,”. Si Bea ang asawa ni Will, up until now, wala pa silang baby. Ayaw pa kasi ni Bea, she’s still building her own career. Buti na lang, di pa naghahanap ng anak itong si Wilson or else, gulo ito. “Our point is, go explore. The ocean’s big and there are a lot of fish on it.”

“Darating din tayo jan sa point na yan.”

“I hope it would be soon. I so love to see my bestfriend happy again.”

Kahit naman ganito itong bestfriend ko, alam kong mahal ako nito. I remember when he found out na boyfriend ko na si Zeke at an early age of 17… Second year college kami noon ni Will sa ADMU, Third year naman si Zeke sa DLSU.

“Pare, wag na wag mong paiiyakin tong bestfriend ko ah. I’m gonna bloody your fuckin’ face if you ever dare.”

“Wilson, grabe ka naman. Wag mong takutin yung tao…”

“Nah, it’s alright Leon… I know he cares for you, and I know why.”

“Naks naman. Ang haba ng hair ko. Ha ha ha…”

Will and Zeke became great friends too. Pero luckily, hindi siya nahawa sa aming dalawa ni Zeke. Mabuti na lang at parehong Management ang course ng dalawa at nagkasundo sila. Frankly enough, Will needed Zeke in terms of studies and was of great help to him then.

Iba ang course ko, Com Sci. That course was chosen by my parents who didn’t even bother to make me choose my own. Wala daw future sa Fine Arts. Darating daw yung time na kakainin ko yung mga pastel, brushes and easel ko. Harsh no?

Nakarating na kami sa apartment ko and I gave my regards to Bea as Will drove off.

Humiga ako sa sofa as I called my banks to freeze my cards. Andami nilang hininging information na parang ayoko na yatang ipa-freeze.

Matapos kong kausapin ang mga halatang inaantok na call center agents, naalala ko yung lalaking kausap ko kanina. Naalala ko nung nakita kong nakatingin siya sa akin…

Di ko alam ang itatawag sa kanya, Pare is not in my local dialect, as you can see. Dude ganun din. Sir? Come on. The guy was wearing a shredded shirt and faded jeans.

Tito?

Kuya?

Manong…?

Natawa ako nung sinabi niyang wala pa daw siyang thirty years old. But he shouldn’t have said that. I was kinda worried kasi ang lalim ng tingin niya sa akin. Just to find out that he was looking at my dirty fingers.

Hindi ko na kasi nahugasang mabuti dahil sabi sa akin ni Wilson eh “emergency daw”. Akala ko anung nangyari, yun lang pala. Ako naman si tanga, nagmadali.

My heart was beating so fast back then. Hindi ko maintindihan bakit parang nasa isa akong final interview. I remember the last time I felt this way…

It was when I met Zeke… That was a long time ago, na parang gustong magbalentong ng puso at baga ko.

“Teacher ka siguro, ang lalim mong mag-isip eh.” Tanong ko kanina, mukha naman siyang teacher kung di rin lang naka shredded shirt.

“Hindi, pare. Call boy ako.” Anu daw? Hindi ko masyadong narinig yung sinabi niya sa dami ng mga taong dumaan. Ang pagkakaintindi ko, cowboy. Pero meron ba nun dito?

Napakunot ang noo ko kasi napaisip ako kung may cowboy ba sa Pilipinas.

“May cowboys ba dito sa Pilipinas?” tanong ko sa kanya. I was expecting a ‘yes there is’ or a “wala nun dito” pero bigla siyang tumawa, hawak ang tiyan at medyo maluha-luha pa.

“Anong nakakatawa?” tanong ko na naguguluhan pa rin.

“Sabi ko pare, call boy ako…” sagot niya na inemphasize na yung salitang Call Boy. Pero call boy din ang biruang tawag namin sa mga lalaking agents ng call center eh.

“Call boy sa call center o call boy as in… yung call boy talaga?”

“Yung call boy talaga.”

“Ah.” Iyon na lang ang nasabi ko.

“Ah lang. Di ka ba naiilang?” kita ko sa mga mata niya ang panghuhusga, na tila hinihintay kung isa rin ba ako sa mga taong mandidiri sa kanya.

“Nope, I’m not.”

I also found him intelligent. Alam niya ang the Little Prince and ang author nitong si Machiavelli. So he’s not just an ordinary Call Boy. Siguro, hindi siya boring kasama at sa kama… Marami sigurong naging customer ito.

Istorbo namang tumawag si Will nung nasa kasarapan na kami ng pag-uusap. Stupid as I may seem, hindi ko nakuha ang pangalan niya. Sa dami ng pinag-usapan namin, iyon pa ang nakalimutan.

Pero why would I even bother? Call boy yun. Though I don’t discriminate them, it’s a known fact na pwede kang magkasakit sa kanila. And it’s not just ‘sakit’ na gagaling overnight.

But there’s something weird with that guy… something so mysterious na parang gusto kong alamin kung ano.

Pero come on… I’m in Alabang and we met in Pasay. I don’t even leave my apartment on a daily basis.

Meaning, it’s impossible for us to meet again… Just another what-if of my life…

But before maglaho sa utak ko si Captain Barbell (Call Boy = CB), kinuha ko ang mga brush at paint set ko at sinimulang ipinta si CB…

Hindi ko pa nakakalimutan ang naka-gel niyang buhok na medyo wavy, ang almost na salubong na kilay na makapal, ang brown eyes niya na deep set, ang ilong niyang di katangusan na nag-emphasize sa kanyang manipis at mapupulang mga labing kay sarap halik-halikan na pinalilibutan ng manipis na bigote at ang kanyang baba na may kaunting goatee…

Di ko na namalayan ang oras… at mula sa alaala, natapos ko ang kanyang larawan… Pinagmasdan kong mabuti at nang titigan ang aking obra maestro, isang tanong ang naglaro sa isip ko…

Bakit…

Bakit sa isang callboy pa…?

Undercover - Continuation (Part 5)

2007-03-22T05:19:00.000+08:00

Life is a journey meant to be traveled with somebody. The travel becomes exciting and challenging if we're not alone. But if that somebody disappears from our lives forever, the journey becomes unbearable, making us stop and ponder - why did we even bother to be with somebody who's gonna leave us in the middle of the fight... But then again, we continue to find somebody to share life's bittersweet moments.

Thanks for your comments and mails. I appreciate it so much!

Part 5

May problema ba, Manong?

Kanina pa umupo itong lalaking ‘to pero tangina, nakiupo lang ata. Pasimple kong pinagmasdan ang kabuuan ng ‘seatmate-kuno’ ko, seryoso siyang nakatingin sa kawalan, animo’y may malalim na iniisip.

Well, ain’t I mean to judge him na isa siyang lalaking naghahanap ng mapagpaparausan...

Mukha siyang disente, alam mong galing sa isang may kayang pamilya dahil sa suot nitong mamahaling relo at sa tatak ng damit. Straight ang kanyang hanggang balikat na buhok, nagmistula siyang leon sa itsura niya. Di siya halatang nagpapa-impress or what.

Pero nakapagtataka dahil sa ayos niyang iyon ay medyo madumi ang kanyang mga kamay na di ako sigurado dahil sa di kalinawan ng paligid kung pintura ba o putik iyon.

Pansin ko sa kanyang mga mata ang kalungkutan, na hanggang ngayo’y nakatanaw sa malayo, habang dahan-dahang iniinom ang kanyang hawak na Starbucks frap. Nilalaro ng kanyang maduming mga daliri ang straw bago muling sumipsip dito.

Hindi ako maselang tao pero may hygiene naman ako kahit papaano. Napakunot ako ng noo, at habang sa ganito akong itsura ng bigla siyang napatingin sa akin.

“May problema ba, manong?” seryoso niyang tanong.

MANONG?!?!

Pucha, di naman ako ganun katanda! I’m only 26!

“Pare, wala pa akong trenta…” wala sa loob kong sagot.

Narealize ko na mali ang isinagot ko, pwede ko namang sabihin na “Wala naman” or simpleng iling na lang.

“I was asking if there’s something wrong…” sumipsip ito bago muling nagsalita. “And I’m not asking what your age is.”

Pucha. Hanep ‘to. Kung customer man siya na naghahanap ng callboy, ang galing niya mang-provoke ng tao. Siguro salesman ito. Pero mukhang hindi.

“Pare wala naman… Napansin ko lang na madumi yung mga daliri mo”.

“Ahh ito ba.” Tuluyan na niyang ibinaba ang maiinom sa pagitan naming dalawa. “Pinilit lang kasi ako ng kaibigan ko na pumunta dito. I was busy at home painting a new project.”

Pinunasan niya ang mga kamay ng tissue na nasa bulsa, pero di pa rin iyon sapat para matanggal ang pintura.

“Ayaw talaga. Matinding hugasan ito. Sorry, mukhang sila ang ka-date ko ngayon.” Patuloy pa niya habang sumuko na sa pagpunas ng pintura.

“Ha ha ha. Gumamit ka ng alcohol. Effective yun.”

Di ko alam bakit bigla akong napatawa considering na corny yung joke niya. Gago to ah, kanina tinawag akong manong, ngayon nagjojoke time na. Lakas ng trip nito.

“Lakas ng trip mo, pare. Magdawdaw ba sa pintura!” Dugtong ko.

Napaisip siya ng malalim bago tuluyang sumagot.

“Kung alam mo lang…”

Nagtaka ako sa sinagot niya. Di ko kasi maintindihan bakit iyong ang isinagot niya.

“Hah?”

“Kung alam mo lang na ito ang kinabubuhay ko.”

“Ang magdawdaw ng pintura?” ang gago kong sagot.

Nakita kong ngumiti siya sa isinagot ko, di ko alam pero parang gumaan ang pakiramdam ko nung ngumiti siya. Kanina lamang ay napakalalim ng iniisip nito na di mo maintindihan kung namatayan ba o natataeng di mailabas.

“Pintor ako, kaya ako puro pintura.

Wow. Artist.

“Ah ganon ba.”

“Oo, since elementary ako nag-papaint na ako. Pero three years ago bago ko simulan na gawing pangkabuhayan ko ang talent ko.”

“Malamang malaki ang kita mo.”

“Di naman gaano, okay lang. Ang mahalaga masaya ako sa ginagawa ko.”

“Buti ka pa. Ako hindi.”

“Bakit naman? Ano bang ginagawa mo?”

Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko naman pwedeng sabihin na isa akong undercover na pulis dahil sira ang image ko nun. As much as possible ayaw ko nang maraming nakakakilala.

Nang maalala ko kung bakit nga ba ako nandito.

“Teacher ka siguro, ang lalim mong mag-isip eh.”

“Hindi, pare. Call boy ako.”

Medyo kumunot ang noo niya sa narinig.

“May cowboys ba dito sa Pilipinas?” walang muwang niyang tanong. Sa pagsagot niyang iyon, di ko na napigilan pang huwag tumawa. Kung sasabihin mang OA ako sa ginawa kong iyon, at least I felt better. I needed a good laugh.

Lalo siyang nagtaka sa pagtawa ko.

“Anong nakakatawa?”

Bumilang muna ako ng limang segundo bago mapawi ang tawa sa aking bibig. Nagpunas ako ng luha dahil sa sobrang tawa ko, napaluha na ako.

“Sabi ko pare, call boy ako…”

“Call boy sa call center o call boy as in… yung call boy talaga?”

“Yung call boy talaga.”

“Ah.”

“Ah lang. Di ka ba naiilang?”

“Nope, I’m not.”

“Medyo kakaiba yang sagot mo. Yung ibang tao kapag narinig na isang call boy o isang pokpok ang isang tao, pinandidirihan, hinuhusgahan…”

Katulad ng ginagawa ko – hinuhuli ko sila. Ikinukulong. Pati ang mga tumatangkilik sa kanila. PINAPARUSAHAN.

“Sometimes we have to hear them first bago natin sila husgahan. Lahat may rason, lahat may dahilan – at lahat may sagot. This society teaches us to hate people who had no choice but to be hated… Prostitute is the oldest profession, and not all prostitutes are dumb or uneducated. It’s just that, due to some circumstances… they tend to do what they think is right.”

Wooh lalim.

“So ibig mong sabihin, pabor ka sa kanila – I mean, sa amin?”

“It’s your choice naman. As long as you justify the means.”

“Niccolo Machiavelli, the Prince - the ends justify the means.” Bigla kong pagsagot.

“See… not all call boys would have known the Little Prince, let alone Machiavelli.”

Na-impress ako sa kanya. Sino kaya ang hindi?

Nag-ring bigla ang phone ng lalaking kausap ko, sinagot niya ito habang sumenyas sa akin na aalis na siya. Tumango ako at tumalikod na siya, at muli, mag-isa na naman ako sa mundong ito. Wala na siya sa paningin ko ng mapansin kong naiwan niya ang wallet sa kaninang kinauupuan niya.

Kinuha ko iyon at pinagmasdan.

Mamahalin, Ferragamo.

Dahil di ko man lang nalaman ang pangalan niya, at kinakailangan kong isauli ito sa kanya, binuksan ko ito at naghanap ng ID. Hindi naman ako nabigo dahil nakuha ko roon ang voter’s ID niya.

Leonard San Luis, 24 years old.

Leonard San Luis…

Undercover - Continuation(Part 4)

2007-03-21T02:46:00.000+08:00

Ang Pagtatagpo

February 10 Sabado ng gabi.

“San ba tayo pupunta?” Tanong ko kay Will. It was already three days after he caught me still grieving for Zeke’s loss. Nasa loob kami ng kotse at napansin kong nasa coastal area na kami.

“Sa Mall of Asia, treat kita ng coffee.”

“Pustahan tayo, sa Starbucks mo ako dadalhin.”

“Ha ha. Of course.”

“I don’t drink coffee, Bes.”

“Who said you’ll drink coffee? May frap kami dun. And maganda ang view. Overlooking Manila…” tumahimik na siya. He knew mali yung sinabi niyang iyon.

“Manila Bay…” tinuloy ko kung ano man ung sasabihin niya.

“O tama na. Let’s just have a good time, alright?”

“What’s good with drinking coffee??”

“Ang corny mo naman. Mall naman yung pupuntahan natin. Treat kita ng i-Max if you want.”

“Ay naku, Will. Magselos pa ang asawa mo.”

“That’s one thing she won’t ever do. Never ka non pagseselosan. She trusts you more than me.”

“Ha ha ha. I know…”

It was really hard to find a parking space that night, di namin akalain na Lovapalooza pala.

“Will, may plano ka bang i-Lovapalooza ako?” biro ko sa bestfriend kong asar na sa paghahanap ng parking. Buti na lang papaalis yung isang kakilala nya at siya lang ang pinayagang mag-park sa space na yun.
“As a matter of fact, yeah.” Sagot niya.

“Gago ka.”

“To naman, di na mabiro.” Pinatay na niya ang makina at bumaba na kami ng kotse. Napakalaki nga ng MOA, di mo iisipin na reclaimed land ito. Nagbago na siguro ang itsura ng Pilipinas.

Naglakad kami tungo sa Starbucks, ikinuha niya ako ng Chocolate Frap samantalang siya, coffee lang. Nasa labas kami ng store at napakalamig ng hangin. Napakarami ring tao, napakaraming pares ng mga pusong nagmamahalan ang sasali sa Lovapalooza.

And here I am, alone again… Naturally. Kumanta ba.

Dumating bigla ang boss ni Will, Si Nathan, isang Middle-aged man na biyudo. Mayaman at mukhang maamo, alaga ang katawan at may lahing intsik. Di ganun kagwapo pero malakas ang appeal.

“How are you doing, Leon?” Bati nito sa akin. Napakapino ng kanyang Ingles. Palibhasa sa America nag-aral at lumaki.

“I’m doing great. Thanks, Nate.”

“I’m still wondering why you still chose to work as an artist if you can work as an executive. Will told me how good you are in analysis and marketing.” He took a sip of his coffee while he joined our table. “Just in case you want to work with us, you know what to do.”

Napatingin ako kay Will. I know he has something to do with this. In the first place, ayaw ni Will na inuubos ko ang oras ko sa kapipinta, pero ayaw kong magtrabaho sa mga sky-rise buildings and dog-eats-dog world. I want peace… Masaya na ako tuwing may exhibit akong ginagawa, at mga taong nakakaapreciate ng obra maestra ko.

“I appreciate it, Nate.” Tanging sagot ko. “Uhmm, would you mind if I go for a walk?”

Di ko alam bakit tila nailang ako. Naiinis siguro dahil hanggang ngayon ay pinipilit pa rin ni Will na magtrabaho ako ng real work. Hindi yung ganito na painting ang passion na pinagkakakitaan ko.

Pinayagan naman ako ni Will na maglakad lakad, since may pag-uusapan rin yata sila ni Nathan.
I was walking along the benches overlooking the Lovapalooza site. Napakaraming tao at mga pares na magkakahawak kamay. Palibhasa’t malapit ang Valentine’s day kaya panay ang date ng mga tao.

Another year na wala akong ka-date. Walang ka-I love you…

I remember the last Valentine’s day I had with Zeke. I had to bring him to a hospital since sumasakit daw ang dibdib niya. I told him to quit smoking pero sige pa rin siya. Now, ito na. Kumikirot daw.

He had an ECG but it showed normal, he had an x-ray but found no problems. Then he had a 2d-Echo session. I was amazed on how I saw my babe’s heart beat in all angles. Great technology, imagine, you don’t have to open one’s chest to see the heart…

We had to wait for the results so we decided to go to the mall and watch a movie.

“You know Zeke, astig yung 2d-Echo ano? Imagine, kita ko yung heart mo at di na kailangan biyakin ang dibdib mo, he he.”

“Did you see your name on it, Leon?” seryoso niyang tanong.

And now I can’t believe he’s gone… forever.

Napatingin ako sa isang advertisement banner, saying “Have you given something to the special someone who owns your heart?”

Nagsikip ang dibdib ko, sa sama ng loob at sa mga alaalang nagpupumilit na bumalik. Nanghihina ang tuhod ko sa lungkot, sa panghihinayang at galit sa mga taong dahilan kung bakit nawala ang taong mahal ko.

Napatingin ako sa isang bench kung saan may isang lalaking mag-isang nakaupo. Napatingin siya sa akin, mukhang suplado pero the hell, wala akong ibang mauupuan. Lumapit ako sa bench nya at tumayo sa gilid ng ilang mga minuto, lumilinga kung wala na ba talaga akong choice kundi ang umupo sa tabi niya.

Dahan-dahan akong lumapit habang naghahanap ng ibang mauupuan bago tumigil sa may bench niya at tanggapin na wala na talaga akong choice kundi ang umupo sa tabi niya.

Ayoko namang makitabi sa mga couples na nagpipigil mag PDA sa area na iyon. After all, Saturday ngayon, at maraming nagdedate. Malay ko na lang kung may ka-date itong lalaki na ito, pero mukhang wala naman.

It took me four minutes to open my mouth and ask for a seat.

“Pwede bang makiupo?”

“Sure, pare.” Baritonong sagot ng lalaking ito, na parang dumagundong sa buong pagkatao ko.

All of a sudden, I felt this swift emotion that made my heart beat faster and slower all at the same time…

Just trying my expandable post feature!

2007-03-19T23:28:00.000+08:00

I hope this works! When you click read more, you will see that...

IT IS WORKING!! Thanks to Hackosphere for the job well done!!! Whoppeee!!!

Undercover - Continuation (part3)

2007-03-18T19:41:00.000+08:00

A Leon's Life

“Kamusta ka na? I hope you’re doing great.” Matamlay kong tanong kay Zeke. Di siya sumasagot, what do I expect. Hindi naman niya ako sasagutin kahit na anong gawin ko. Hanggang dito ba naman, di pa rin niya ako kinikibo.

“Ako heto, I really can’t live without you, Zeke. Mamamatay na yata ako sa lungkot…”, napaluhod ako sa damuhan. Tiningnan ko siyang mabuti, pero para lang siyang tanga na nakatingin rin sa akin, walang expression o kung ano pa man.

“I just hope mahal mo pa rin ako, that’s what I wanted to hear… For three years na iniwan mo ako, hindi ko alam ang gagawin… I’m lost, Zeke…”

Tumahimik ako… Hinayaang ang mga luha na maglandas sa aking mga pisngi at diligang ang luntiang damuhan. Napatungo ako, humagulgol at napahawak sa damo. Nanggigil ako at tila gusto ko itong bunutin… It’s been three long years na mawala sa akin si Zeke…

“Oh my God, Leon… there you are!”

Natigalgal ako ng makilala ang boses na paparating. Binitawan ko ang damo at pinunasan ng palihim ang mga luhang kanina lamang ay nag-uunahan palabas ng aking mga mata. Tumayo ako at buong ngiting hinarap ang paparating.

“Ikaw pala, Will. Akala ko na kung sino.”

“Don’t give me that fake smile, Leon. You’re too obvious.”

“Huh…?”

“It’s been three years, for Christ’s sake. Lubayan mo na si Ezekiel.” Inakbayan ako ni Will, my bestfriend since childhood. He’s working in Alabang as an Area Manager of Starbucks, being owned by Rustan’s. Young and intelligent, not to mention being madiskarte kaya sa age na 24 eh hawak na niya ang position na ito. Well, Will has it, pwede na nga siyang maging model kung iisipin, pero pinrioritize ang trabaho at pamilya. Sa taas niyang 5’11”, pwede rin siyang maging basketball player.

Gym buddy si Will, palibhasa kailangang makiharap sa maraming tao, considering na sa expensive coffee-shop pa siya nagtatrabaho na dinadayo pa ng almost all walks of life.Hawig niya si Troy Montero, minus the skin color and body built. Tisoy siya, and hindi ganon kalaman ang muscles ng bestfriend ko. Deep set eyes and makapal ang kilay, with those lips na may hiwa sa gitna. Don’t forget the sexy shaved niyang balbas at bigote na nagpapamature sa age niyang 24.

“Mahal ko siya, bes… Mahal na mahal…”

“Leon… this is wrong… this is too wrong…”

“Masama bang magmahal, bes?” tanong ko kay Will.

“Hindi pero…”, medyo napailing na lang siya sa kanyang sagot, hindi ko maintindihan kung mali ba o ano…

“Pero ano?”

“Bes, patay na si Zeke…”

Napatigil na lang ako. Hearing the truth seemed like a thousand knives piercing through my soul. Pinagmasdan ko ang lapidang naglalaman ng pangalan ng taong buong puso kong minahal… Na kanina ko pa kinakausap…

“Lalaki siya, lalaki ka. I’m not saying that loving him is wrong, I don’t have any right to stop you from loving any person you want. That’s your choice, Leon…”, he breathed in air, heavily. Na parang bomba ang susunod niyang ibubuga. “But, bestfriend, he’s dead… three years na…”.

Three years… Wow, that was fast. I can still remember what happened three years ago…

September 13, 2003 5:34PM, Zeke and I celebrated our 4th anniversary together where he first told me he loved me. I was 21 and he was 22 then, still trying to prove the world. Corny as it may seem, sa Manila Bay yun. The sunset, the wind and the busy street…

It became a perfect world to us, kung saan pwede mo nang gawing setting ng isang love story ang magulong pathway ng Manila Bay…Masaya kaming nagtatawanan nun, nangangarap… Just the two of us, feeling namin, kaming dalawa lang ang nakaupo habang tanaw ang napakalayong kawalan.

“Babe, remember the first time we met?” Zeke asked me, while staring at the world-famous Manila Bay sunset. Nakakabighani naman talaga. It was really romantic.

“Yeah, you had mistaken me as a salesperson sa Bench.” Napatawa ako. “I was returning the shirt I tried on and you saw me, since naka-ID pa ako, you thought I was working there.”

“And I asked you if you had a size 30 nung pantalon na gusto kong bilhin…”.

“Then I said, ‘Hmm let’s see if they have it here.’. You asked why I said that, pertaining Bench as “they” instead of “we”. And I told you na I wasn’t working there…”

“And you smiled when you said that, Leon… Napahiya ako when you told me that and in-assist mo pa ako, naka-ID ka kasi eh. Akala ko magagalit ka pero that smile really brightened up my day…”

“Hay naku, Ezequiel…”

“What, Leonard? Di ka ba naniniwala?”

“Naniniwala. I tried hard not to laugh when I saw your face. Kasi parang hiyang-hiya ka after mong malaman na hindi ako trabahador dun. Then you asked me out for lunch, just to kinda say sorry.”

“I really didn’t know why was I doing that, never thought I would feel that way before… na magkakagusto ako sa isang guy – pero di ba… when we find someone who we feel would be a very special part of our lives, bigla na lang titibok ang puso natin, so fast we could barely breathe. And the next thing we know is, sa mismong oras na iyon, di natin hahayaan ang pagkakataon na muling makawala ang ganitong feeling…”

“Ang lalim naman nyan, Bhe. Baka malunod ako.” Pabiro kong sabi kay Zeke.

“That first time we ate lunch together, and you talking about a lot of things made me realize that you’re the one I’ve been looking for. I didn’t know why before, but babe, after four years of all our ups and downs, I can say na, it was fate, destiny or whatever you wanna call it. Kahit pa sabihing immoral ito… I don’t wanna be mushy or what pero, God knows how much you mean to me, and I’d be really devastated when you’re gone.”

“Ayan na… Nalulunod na ako… And to think na akala ko tropa-tropa lang ang habol mo sakin noon ha.” Sinipsip ko ang juice na kanina pa namin binili sa tabing tindahan. “Zeke, you mean the world to me too. And for four years, you made me realize that this relationship is worth fighting for… and worth keeping… God knows, how much I love you… And I hope you won’t forget that…”

“Of course I won’t… I can’t forget that, Babe.” Ngumiti si Zeke, habang hinawakan ang kamay ko. Sa pagngiti niyang ito, lumabas ang mapuputi’t pantay-pantay na ngipin ng mahal ko. Napatitig ako sa kanya, pinagmasdan ang cleancut niyang buhok, ang makapal niyang kilay na akala mo ay iginuhit ng kung sinong pintor, ang mapungay niyang mga mata na di mo maintindihan kung inaantok ba or talagang nang-aakit…

Ang ilong niyang di naman katangusan at ang mga labing kay pula, na sa tuwing hahalikan ko’y tila isang marshmallow na para bang matutunaw sa lambot… Hayy…

“Babe? Okay ka lang?” tanong niya sa akin.

“Oo, pinagmamasdan lang kita, ang sarap mong i-drawing, bhe. Ang ganda ng lighting and contrast ng sunset sa iyo ngayon.”

“Really? Well I hope I can model for you here. Pag di ka na masyadong busy sa work mo.”

“Sige, i-schedule natin yan.”

“I love you, Leonard San Luis…” I held his hand tight, habang idinantay niya ang kanyang ulo sa aking braso.

“I love you more, Ezequiel Ramos…”

“You’ll always be in my heart…” malambing na pagtatapat ni Zeke habang hawak niya ang kanyang dibdib, kung nasaan ang kanyang puso, ng walang sabi-sabing nagkaron ng putukan sa likod namin. May mga pulis na nakikipagpalitan ng putok sa isang armadong lalaki na kanilang tinutugis.By instinct, napayuko kami ni Zeke, napatakip sa tainga sa pagkakagulat mula sa mga putok ng baril.

“Are you alright, Bhe?” Walang muwang kong tanong.

“Bh…ie…” mahinang sambit ni Zeke, habang hawak pa rin ang kanyang puso.Inalis niya ang kanyang kamay sa pagkakahawak sa kanyang dibdib, kung saan puro dugo ito matapos tumagos mula sa kanyang likod ang isang ligaw na bala.

“Zeke… Zeke!!! Oh my God…!”Tumigil ang mundo ko noong mga panahon na iyon… Gusto kong gumising, kung isa lang bang bangungot ang lahat…

“You’ll… always… be… in my… heart… Leon…”

At tuluyan ng lumubog ang araw sa Manila Bay, nilamon ng dilim ang buong paligid, kasama ang buhay ng taong pinakamamahal ko, tangay-tangay ang bubot na pag-asang mabuhay sa magulong mundong ito…

Sa ibang nakakakita, tila isang kaawa-awang biktima ng pagkakataon ang pagpanaw ni Zeke. Na isa lamang bente segundong headline sa diyaryo at balita… Pero sa akin, isang habangbuhay na palabas na palaging nagrereplay sa aking alaala…

That was three years ago…

“Leonard, nakikinig ka ba sa akin?” tanong sa akin ni Will habang inaalog ang aking mga balikat.

“I’m sorry…” at tuluyan na akong umiyak sa balikat ng bestfriend kong buong pusong tinanggap kung sino at ano man ako…

“Hush now… Nag-aalala na sa iyo ang Mama’t Papa mo…” he rubbed my back, habang patuloy kong iniyak ang lahat ng mapapait na alaalang habangbuhay na magmumulto sa aking pagkatao…

Ang alaala na ang isang mahal sa buhay ay namatay sa aking mga balikat, na wala man lang akong nagawa…

Iginabay ni Will ang daan tungo sa kanyang sasakyan at habang papalayo na kami, nakatingin ako sa pook kung nasaan nakahimlay ang mahal ko, daydreaming, hoping and wishing Zeke was there, waving goodbye to me…

Undercover - a story

2007-03-17T01:43:00.000+08:00

Hi - as you all know, I'm starting this new story called "Undercover", it has a lot of meanings. I do hope that you would like this one. =)

Undercover - Continuation(Part 2)

2007-03-16T09:17:00.000+08:00

Part 2

Tatlong linggo ang lumipas matapos naming mahuli si Sam, at sa tatlong linggo na iyon ay nakahuli pa kami nila Reden ng mga callboy, pokpok, bugaw at mga customers. Nakakatuwa, tila walang kadala-dala ang mga tao bagaman may balita na sa telebisyon at mga pahayagan ang lantarang panghuhuli ng mga ganitong klaseng racket.

Tsk. Ang mga Pilipino talaga.

February 10, Sabado, last day ko sa trabaho dahil nag-file ako ng dalawang linggong leave. Pero sa gabing ito sa SM Mall of Asia ako nagpunta dahil dito idinaos ang Lovapalooza ng Close-Up, at napakaraming tao sa may site. Tiyak kong wala naman siguro kaming mahuhuli ngayon. Ahh. Kapagod nga naman ang ganito.

Nakatambay ako sa isang bench overlooking the Lovapalooza site, tahimik bagaman may mga sasakyang paroon at parito sa kalsada. Malamig ang hangin na tila ba nag-aanyaya na maghanap ako ng mayayakap. Napatingin ako sa isang advertisement na nagsasabing malapit na ang Valentine’s Day, saka ko naalala na nag-iisa na lang ako – at muling naalala ang panloloko sa akin ni Louise.

Mahigit limang buwan na ng malaman ko na tinotwo-time ako ng babaeng akala ko ay ihahatid ko na sa altar. Kay raming pangarap ang aming binuo, na sa huli’y parang buhangin lamang na wawasakin ng isang nagraragasang alon. Hindi ko maintindihan kung bakit kinakailangan pa niyang sa isang Macho Dancer sumama, maganda naman ang pangangatawan ko, alagang –alaga at tiyak na habulin ng mga chicks.

Hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya naging masaya sa akin, pero nung nagkaroon kami ng panahon para mag-usap, saka ko lamang nalaman na nagkulang ako kay Louise. Napabayaan ko siya in some way.

Pero di iyon ang sapat na dahilan para lamang ipagpalit niya ako. Nang sabihin niyang buntis siya kay Dindo ay natahimik na lang ako, pilit hinanap ang mga sagot sa kanyang mga mata.

“Mahal mo ba siya…?” ang mahinahon kong tanong.

“Hindi ko gagawin ito kung hindi, Tony.”

“Bakit… Louise… Bakit sa isa pang…”

“Sa isang callboy? Sa isang Macho Dancer? Bakit, Tony, wala ba silang karapatang magmahal?”

“Bakit sa kanya pa…”

“Dahil hindi na ako masaya sa iyo!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Totoo ngang ang pagmamahal ay may katapusan, parang isang maselang rosas na nalalanta sa tuwing nakakaligtaang diligan. Unti-unti, ang mga luntiang dahon ay magiging kulay lupa, at ang kanyang kariktang taglay ay mawawalan na lamang ng saysay na lahat ng ito ay mangyayari sa iyong harapan, at wala ka nang magagawa pa para ayusin ang lahat.

“Patawad – Louise… Kung marami akong pagkukulang…”

“No, Tony. Wala kang naging pagkukulang. Nakakasuka lang. Sakal na sakal ako sa pagmamahal na ibinibigay mo. Sobra-sobra!”

“Hah…?” napamaang ako, ito sa harapan ko ang babaeng pinag-ukulan ko ng panahon at wagas na pagmamahal. Pero tangina, nagrereklamo pa ng mahalin ko ng lubusan?

“It’s just that, nakakasawa – Tony. Masyado kang mabait. Masyado kang mapagparaya. Masyado mo akong mahal. Masyado kang umintindi. Sobra. Nag-uumapaw. Nakakalunod!”

“Hindi na ba natin pwedeng ayusin ang lahat Louise… Kahit ako na lang ang umako sa anak na dinadala mo…”

“Oh my God, Tony! Are you even listening to what you’re saying? Niloko kita, tinorotot, pumatol sa iba, nabuntis ng ibang lalaki na minsan ko lang nakilala. Pero hayan ka na naman! That’s one BIG reason kung bakit ayaw ko na sa iyo! Masyado mo akong ginagawang bata! Well for once, let me decide something for myself. Let’s end this.”

“Louise… mahal mo ba ako?”

Bumuntong hininga si Louise, habang tinitingnan ang aking mukha, naaawa, marahil.

“Tony, you’re such a nice guy. Very nice, if I may say so. Wala nang hahanapin pa ang mga babae sa’yo, pero, di ako kabilang sa kanila…”, huminga siya ng malalim at hinawakan ako sa pisngi. “Minahal kita, pero di ko kayang pantayan ang pagmamahal na ibinibigay mo…”

At iyon na ang huling pag-uusap namin ni Louise.

“Pare ang lalim nyan ah. Pasisid nga!” Si Reden na ngayo’y nasa harapan ko na pala.

“May naalala lang ako, Reden.”

“Tang-inang ‘yan. Si Louise pa rin ba?”

“Di ah.”

“Naman. Lam mo, nagtataka ako pano mo napapaniwala yung mga binibitag natin na callboy ka eh, eh hindi ka nga marunong magsinungaling!”

“Akala mo lang yun.”

“Ha- I know you too well, Anton. Magaling kang umarte pero di ka marunong magsinungaling.”

“Okay, Reden. Panalo ka na. Naalala ko lang siya.”

“Well, you have to learn to forget her. It won’t do you any good, masasaktan ka lang at aasa pa sa isang bagay na di na babalik. She doesn’t want good boys.”

“Salamat, Father.”

“Gago. Honga pala, tumatawag si Geraldez kanina, abort daw muna yung operation natin today. Hindi mo naman sinasagot, nakalimutan mo atang ikabit yung earpiece mo.”

“Shit, nakalimutan ko nga.”

“Ganyan talaga pag malalim ang iniisip. Sasabak ka sa giyera, pero di mo alam wala ka palang bala. Patay tayo dyan!”

“Tumigil ka na nga.”

“O siya tara na, balik na tayo sa station.” Yaya ni Reden. Patayo na sana ako ng may nakita akong lalaki na nakatingin sa akin ng seryoso. Para siyang nakakita ng multo na di ko maintindihan. Siguro, isa rin itong naghahanap ng mapaparausan. Nakaleave naman ako for two weeks, gusto ko lang isarado ang linggong ito ng may nahuli ulit.

“Mauna ka na, Reden. Manghuhuli lang ako, antabay ka lang, pare.”

“Geh, di pa ako pupunta ng presinto, dito lang ako sa tabi-tabi. Text ka lang pag may na-confirm ka ah.”

“Ingat.”

Matapos makalayo si Reden ay muli akong umupo sa dati kong pwesto, naghihintay sa taong mabibitag ng operasyon ng aming presinto.

Tumingin muli ako sa mga pares na kasalukuyang magkahawak kamay, masaya at tila walang problema, habang heto ako at hinihintay ang lalaking kanina pa nagmamatyag sa aking mga kilos.

Dahan-dahan siyang lumapit bago tumigil sa aking tagiliran.

It took him four minutes to talk.

“Pwede bang makiupo?”

Heto na. Bilang na ang oras mo, pare.

“Sure, pare.”

Undercover

2007-03-16T09:15:00.000+08:00

Part 1

“You have the right to remain silent - anything you say can and will be used against you in a court of law…”, ang mga katagang lumalabas sa aking mga bibig habang pinoposasan ko ang isa sa mga baklang nabitag ng aming operasyon.

“Pero Yuri…”, pagmamakaawa ng bakla habang nagpupumiglas habang ang mga luha’y di mo mawari kung ito ba ay sa pagkapahiya o sa sama ng loob na naramdaman, o di kaya’y sa pagkabitin.

Napangiti na lamang ako habang tinapos ang pagposas sa kanya. “ You have the right to speak to an attorney, and to have an attorney present during any questioning…”

At tuluyan ko nang ibinaba ng motel si “Sam”, ang alyas na kanyang ibinigay sa akin nung kanya akong “binibili” sa kahabaan ng Baywalk. Pagkababa ng motel ay agad akong nakita ni SP03 Geraldez na siya nang umalalay kay Sam. Dahil siguro sa kahihiyan ay tahimik ito, na di nakuhang magsalita.

Kakaiba ito, hindi siya katulad ng mga karaniwang bakla na magsisisigaw na sa mga oras na ito.

“Good job, Anton. For sure, mababawasan na itong mga nagkalat na tumatangkilik sa ganitong… negosyo.”

Napatango na lang ako sa pagsang-ayon. Totoo naman na dapat ring hulihin ang mga bumibili ng ligaya – ng mga bawal na sandali, kagaya rin ng mga nagbebenta nito. Medyo delikado nga lamang ang pinasukan ko ngayon, na ako ang naging pain ng aming distrito para bawasan ang mga callboy at pokpok na nagkalat sa lansangan ng Maynila.

Humarurot na papaalis ang police car namin at naiwan ako matapos magpaalam ng tropa ni Geraldez. Napakabilis ng mga pangyayari, kanina lamang ay kasama ko sa isang kwarto ang akala mong lalaking-lalaki na si Sam, na ang tunay na pangalan pala ay Miguel. Miguel San Dejas, 28-anyos, nagtatrabaho bilang Team Leader sa isang sikat na Call Center sa Makati, may asawa at dalawang anak.

Pinick-up ako nito sa kahabaan ng Baywalk habang nakasandal ako sa isang puno ng niyog, nakatingin sa kawalan at parang naghihintay sa kung sino – gaya ng mga callboy na aming minamatyagan sa may Muntinlupa. Dahan-dahang hinihithit ang isang stick ng Philip, nang may tumigil sa harapan ko.

“Mukhang malalim ang iniisip mo, pare ah.” Ang paunang bati niya. Akala ko ay makikisindi lang ito ng sigarilyo, pero di na ako nagtaka ng akbayan niya ako.

Hindi ko inalis ang pagkaka-akbay niya, dahil kasali sa palabas kong ito ang magkunwaring game, upang di mahalata na isa lamang bitag ang lahat.

“Oo, pare. Nasa ospital ang kapatid ko, kailangan ko ng pambili ng gamot…”

“Ganon ba.” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ito ang kinakatakot ko, ang mahalata na hindi totoong wala akong pera. Di naman sa nagyayabang ako pero sa taas kong 5’9” at sa kinis ng aking mukha at kayumangging balat, para na akong model nito. Kunsabagay, pati nga mga artista, nagcacallboy din kung minsan kapag walang-wala na talaga.

“Gwapo ka, pare. Bakit di ka magmodel, o di kaya mag-dancer?”, tanong niya na ngayon eh medyo dinidiin ang pagkakapisil sa aking matigas na braso, na di niya alam, dulot ng ensayo sa pulisya.

“Mahiyain kasi ako, teka pare, ano bang ginagawa mo…”. Sa anino ng puno ng niyog, di mo na mahahalata ang ginagawa niyang paghimas sa matitipuno kong dibdib. Inalis ko ito, dahil naiilang akong may ibang lalaking humahawak sa akin, nandidiri ako sa ginagawa niya. Pero kailangan sa trabaho.

“Mahiyain ka nga…,” sabay tawa niyang banggit. “Kung gusto mo, sumama ka sa akin, at ako nang bahala sa gamot ng kapatid mo…” hawak niya ang kamay ko at pinilit na akong sumama sa kanya.

“Go-Ton. Motel-gamit-resibo-security cam-Reden-evidence.” Rinig ko mula sa speaker na nakakabit sa aking tainga. Si Geraldez, ang boss ko.

Sumama ako sa kanya, sumakay kami sa taxi na undercover police din ang driver at habang nasa loob kami, panay ang himas niya sa katawan ko. Pati ang kargada ko na nasa loob ng pantaloon ko, di niya pinalagpas.

“Ako nga pala si Sam, ikaw, anong pangalan mo?”

“Y-yuri.”

“Pagod ka ba?”

“Di naman. Bakit?”

“Parang ayaw tumigas ng alaga mo. Baka siguro nasisikipan. Ako nang magpapahinga sa kanya…” Sinubukan niyang alisin pero tinabig ko ang kamay niya. Medyo napalakas ako at nakita kong sumimangot siya.

“Pucha naman pare, sakit nun ah.”

“Sorry…”

“Di bale na nga. Manong, sa Wise tayo – drive thru.”

Tumango lang si Reden, habang niliko ang sasakyan bago dumating sa motel na pupuntahan namin. Pagkarating doon, iginarahe na ni Reden ang kotse sa loob ng garage ng isa sa mga mumunting parausan ng Wise. iInabutan ni Sam si Reden ng isandaang piso bago ako hatakin pataas ng kuwarto.

“Lika na.” yaya ni Sam sa akin.

Tumalima ako at sumunod sa kanya, habang nilingon si Reden na sumenyales na papunta na sila Geraldez.

Pagkasaradong-pagkasarado ni Sam ng pinto, agad akong niyakap ng mahigpit, pinipilit ang amoy-sigarilyo niyang labi na makipaglaplapan sa akin. Itinulak ko siya, at bahagya siyang sumimangot. Di ako makapaniwalang ang lalaking ito eh lalaki rin ang hanap. Di halata sa itsura niya. May kataasan siya, siguro nasa 5’7” siya, clean cut, may kaputian, halatang nag-ggym at may itsura, iisipin mong kamag-anak siya ni Albert Martinez sa tangos ng ilong at lalim ng mga mata.

Siguro libog na libog na si Sam kaya’t napakabilis nitong maghubad, itinira lamang ang bikini brief nito. Siguro kung pumapatol ako sa mga lalaki eh malamang, jackpot ako sa kanya dahil nga maganda rin ang katawan ni Sam, na alam mong alaga.

“Pare naman, pakipot ka mashado, babayaran naman kita ah.” Muli niya akong niyakap at pilit makipaghalikan, habang hinuhubad ang suot kong itim na tshirt. Buti kamo at wireless ang radio earpiece na suot ko, donated ng USA FBI nung nagpunta sila dito sa Manila last year. Medyo masakit nga lang sa tainga kapag napalakas.

Lumantad sa kanya ang pino kong dibdib na tinubuan ng konting maliliit na buhok, na tila ba lalong nagpabaliw kay Sam. Pero di pa siya nakuntento na makita ang dibdib ko, he wants it all the way.

Hinubad niya ang pantalon ko at ipinahawak sa akin, at nadisappoint ng makita ang suot kong boxers. Huhubarin na niya ito ng maabot ko ang aking posas sa loob ng aking pantalon. Agad ko siyang in-arm lock at ipinosas.

“Pucha Yuri, ganito pala ang gusto mo…” akala siguro nito, isang laro ang lahat…

“You have the right to remain silent - anything you say can and will be used against you in a court of law…”, habang kinapa ang aking NBI police badge at ipinakita sa kanya.

“You gotta be kidding me…”, ang medyo nanghihina niyang sagot. Ang kaninang mala-animal na lalaking hayok na hayok sa laman ay tila ngayon isang maamong tupa na naghahanap ng sagot.

Hindi na ako kasama sa presinto. Pero isang tanong ang naglalaro sa isip ko, kapag nahuli na at nakulong, kahit nasa batas natin na ang pakikipagsex sa isang prostitute ay isa ring krimen, ano ang mangyayari sa mga taong nabitag namin? Marami ang hindi nakakaalam na ayon sa Philippine Republic Act 9208, Section 4 line E, (hahaha… siyempre kailangan kong alamin ito, baka sakaling may magtanong sa akin kung ano ba ang krimen na ginawa nila) na isa ngang krimen ito… pero bakit tila sige pa rin ang mga tao?

O sadyang mas malakas ang tawag ng laman, kaysa sa takot na mabilanggo?

Napagdesisyunan ko ng kailangan ko nang umuwi at maligo, alisin sa aking katawan ang alaala ng isang kaluluwang nasira ang buhay dahil sa libog.

Si Sam ang ika-siyam na lalaking aking nabitag, at pang-34th na taong nasira ang buhay dahil sa pag-aakalang isa akong bayarang lalaki.

Natatawa na lang ako, siguro kung kami pa ni Louise ay tiyak ang galit nun sa akin. Pero anong magagawa ko, malaki ang kita dito, bukod sa sweldo ko sa NBI ay may dagdag pa ako mula kay Mayor na tuwang-tuwa na nakikitang may development ang kanyang nasasakupan.

Who would not want a secured place to go to? Na kahit dis-oras ng gabi, malaya kang makakapaglakad sa kalsada at hindi kinakailangang mag-alala na may hahablot ng iyong gamit o sumitsit sa iyo para maghatid ng panandaliang ligaya. Na kahit dis-oras ng gabi, malaya ang ating mga kabataan na ninanamnam ang ating kapaligiran, walang mga pokpok na sisira sa kanilang pagiging musmos…

Matapos marating ang aking tahanan, binaybay ko ang daan patungo sa aking banyo, naghubad at sandaliang sinamba ang tila-perpektong katawan, na si Louise lamang ang nabiyayaan. Si Louise na lumisan matapos makilala ang isang Macho Dancer sa Bridal Shower ng kaibigan niya.

Enough said. Di ako naghihiganti or what. Basta alam ko, tama ang aking ginagawa. At di ko na kinakailangan pang pag-isipan kung tama ba ito o mali. Kasalanan nilang magtaksil sa kanilang pamilya at magpadala sa kanilang init ng katawan.

Sensitivity

2007-03-13T17:02:00.000+08:00

OMG - I'm at home, and you know! When you saw me online, you asked for a report! You're not even my boss, nor someone near to it!

Mamatay ka sa kahihintay.

Visibility

2007-03-13T10:16:00.000+08:00

Too many to say, but here's what I'll leave behind...

Never akong nagkulang sa inyo for you to say you can't even get a hold of me. That's an insult, but nevertheless, hell I care.

My first Mobile blogpost

2007-03-12T14:20:00.000+08:00

This is cool! I'm currently blogging on my notebook with my mobile as my modem! Isn't it nice?? I was planning to have a phone installed here in our apartment, but I changed my mind when I tried using Smart.ph GPRS connectivity to my laptop...

Then here you go, for Php 20.00 I can surf the web like a dial up, it's fast though, since I do not play online :) Well, maybe I can try!!!

I'm currently downloading an anti-virus update for my laptop hehehe... This is nice, I'm so happy about this discovery!

The March of the Alumni

2007-03-11T04:46:00.000+08:00

Meme, Rick and the Flash, formerly known as Rik and Friends hahaha overlooking LIT

Trivia: This is the first post I made outside the office hehehe... lolz

Okay ganito nagsimula ang lahat... sa isang text ni Sym. May reunion daw ang alumni ng batch 2005 (YEAH! wag ka muna magcomment...) March 10, 3pm sa LIT. Prepare 200bucks by Neil Balba.

At shempre ito naman kaming sabik sa isa't-isa. Kaya ayun, nagdecide na magkita kita ulit. So ako galing ako Alabang, dumeretso ng Crossing dahil dun kami magkikita nila Rick, Eme, Jepoy & Jeppe. Si ken di ako sure kung sasama pero sabi nya malabo daw.

4pM na ako nakarating ng Crossing na dapat 3.30pm (hehe..gusto namin ma-late eh. hehe) So yun, pagdating ko dun aba wala ang Sym na pasimuno ng lahat. At wala nga si kenken. Sabi nila jeppe si dadde na lang daw hinihintay. Eh di wait kami, aba 4:30 na dumating ang loko.

Sakay kami auto na pinilit pagkashahin hehe. Si jeppe ang driver, si jepoy sa tabi nya, sa likod kami ni Allan, Ako, Meme and Rik, punta ng LIT at wala namang tao. andun lang sila Jackie, Meng and Caren. Oh not to mention Gian. Wala daw si balba. Shet sha. Picture picture na lang kami nila... So eto ung ilang shots. =)

Clockwise: Gian, Caren, Meng, Jackie and Flash (parang mas madali kung counter-clockwise...

From Left to right: San ba ung left??? Flash, Jackie, Mheng and Caren

5pm, the guys decided to go to Wmart to eat, finally deciding what to do. Actually nalilito kami kung san ba kami ppnta. Kung manonood ba ng sine or ppnta ng Alabang, I didn't choose the last kasi dun na ako galing and waaah. OMG yun. Hindi na nga pala sumama si Allan kase kasama nya ang kanyang Melai. Mejo nakakatampo lang kasi minsan na nga lang kami magkasama sama eh dun pa sha sumama sa gf nya, na sabi ko nga kila meme, in the end, satin din uuwi yang si allan pag nagkataon. Pero oh well... buhay nila un. Ako nga, ayaw payagan umalis eh. Baka iniisip ano gagawin ko, pero past is past, sabi ko nga. Kung noon game ako,ngayon di na.

Nag commute na lang kami ni Rik and Eme kasi si Yumang sumama, and si gian ang kapalit ni dadde. Sa wmart kame direcho and we reminisced our school days. Lagi kaming tatlo nila rik ang sabay na umuuwi galing school or wmart. Minsan, KFC muna or 711, dati may Bingo pa, ngayon 711 na. Minsan kwekkwek at gulaman. Araw araw yun na di kami pwedeng di sabay umuwi. Never pa kaming nag-away ni Rick, si meme nakatampuhan ko na yan dahil sa misunderstanding pero once lang nangyari un. Di ko lam pero pag kasama ko ung dalawang un, e masaya ang araw ko.

Si sym lang ang tanda ko na panggulo sa aming tatlo kase di sha pedeng sumakay ng San Pablo, out of way yun. so pwede lang namin sakyan eh Bay or Sta Cruz. Di na mashadong sumabay samin si Sym kasi simula nung natuto kaming mag addict sa Ragnarok eh nawalan na sha ng kasabay. HEhehe. So in the end, kaming tatlo ni meme and rik ang magkakasama.

Pagdating sa wmart eh derecho kami ng McdO. For Old time's sake. dun na namin hinintay sila jeppe na in the end, sa pizza hut ang bagsak. Kasama namin si Makol pero di na namin sha sinama sa bill. Php355 nagastos ko, sila 260 lang. naka tatlong family size pizza kami and bottomless pepsi. aww. soda na naman.

9pm kami natigil sa pagkakakwentuhan. Masaya. Mas masaya kung kasama si kenken. :( After that, washroom kame then uwi na. Sabay kami ulit ni Rik and Meme. Sa Bagong kalsada ako pumunta kasi I have to check the Pc ni ate bho.

When i got there, i found out Solo died (Flowerhorn), and there's a new puppy, Japanese spitz, and basag ung aquarium. Since may aquarium ako sa apartment, na parang may toyo ung filter eh hingin ko sa tita ko un.

Kausap ko si ate bho and wala lang. Biglang lumindol. Bukas ung tv, pinoy big brother. Si Robert takot sa turok. La lang.

Links

2007-03-10T21:30:00.000+08:00

Still in progress!!!

Aboutme

2007-03-10T21:22:00.000+08:00

Quick Glimpse at Flash

Flash > > >

1. Hates total house cleaning, but hey, there’s a reason behind it. I had asthma when I was a kid and unfortunately, bawal si ganito, bawal si ganyan. Bawal akong mapagod. So everything was taken cared of by nannies and helpers. But now I rent my own place somewhere out there, and Son’s constant bugging about cleanliness eh no choice ako kundi maglinis.

2. Loves to sleep yet can’t get a lot. Yeah, working at night is really tough... I love it though, since I basically don’t want to work in the morning. Just to sleep, I sometimes need to take Benadryl AH 50mg and it works. Habit started when a Team Lead advised me to take in Decolgen Forte to be drowsy. It worked, but wasn’t very effective.

3. Learns fast. Teach me one thing and I assure you, you won’t have to repeat it twice.

4. IS VERY SENSITIVE when it comes to changes. Not on a negative way, but I tend to feel the change around me, especially with people...

5. Enjoys watching Animal Planet, Discovery Channel and National Geographic.

6. Does not like to eat too much veggies and fruits. DO not force Flash to eat them or else...

7. Nihongo benkyou shite imasu. Aoi ga hoshii desu soshite tonkatsu ga hoshii tabemasu.

8. Works all by himself. Is self sufficient and totally resourceful.

9. Loves to travel but just can’t. Time is really precious.

10. Eldest of three brothers.

11. Loves to dance, especially in arcade games. Parapara, DDR, Ez2dancer and the likes... Wanna play?

12. Is Jaenn in Philippine Ragnarok Online. A tough Lord Knight.

13. Is seen on-air in Laguna. Watch Channel 6 and you will see my so-called commercial.

14. Hates liars.

15. Is not perfect, nor trying to be but hates people who want things to be perfect at the cost of others.

Power of One Champion

2007-03-10T06:34:00.000+08:00

Who would have thought that I would be one after 1 year of working in CVG? Anyway, just one of those dreams when I came here first (last Feb 2005) as a visitor... Now I have a plaque, a recognition and a name displayed in the office lobby... :)

Damn PUP! Gimme back my taxes!

2007-03-10T05:45:00.000+08:00

After I finished working, I went home to our Apartment and waited for Son while he's preparing for us to go to PUP (Polytechnic University of the Philippines) in Sta Mesa, Manila. I'm kinda sleepy but I wanna go there. hehehe. Also, I want to go to SM Megamall since I needed new pants and polo shirts.

We left at 11:30am and we got there by 12:30PM so kinda it's obvious that peeps were on lunch break (oh, isn't that nice that they take their lunch at exactly 12noon??) so he toured me to PUP.

HAH! It was soo big, really. I think I might be lost there. Where I came from, LIT, and during my time, there was only one building, and one covered court (which actually got finished nearly before we graduate). Now there are two, and another building is underway. Anyway, PUP's really big and I don't like it. Students were wearing anything they want, same like UP. Am just saying this from a private college student's point of view.

I even saw some students smoking inside school premises. OMG, if you do that in LIT, then you're into serious trouble. And the rooms were small, jam-packing 30 students in that sardine-can room, comparing to our super spacious and air-conditioned rooms.

Hey, I'm just comparing - and I just want to emphasize that it doesn't matter. It's just that, I didn't experience to study there. Sabi nga ni son, "Liberal ang mga students ng PUP". Mukha nga. You can see each individualism in every student.

I miss being a student, and tomorrow, actually, later, I'll be going back to LIT, not to visit but for a certain ek-ek reunion daw. Di ko naman alam kung ano. So heto na ulit yung story.

So habang naghihintay kami sa PUP eh we decided to eat first, andaming choices! Panalo! For only P35 bucks eh may sizzling chuckwagon ka na, pero di un inorder ko, napagkamalan tuloy akong bisita dahil puro turo turo choices ang ginawa ko... Umorder ako ng monggo, skinless longanisa and si son naman, pork adobo. Soda namin is RC 800mL. cool, busog na kung busog.

Ang Janitor Fish

After that, bumalik kame sa kung ano man tawag dun. Registrar ata nila. sarado pa rin. Sa left side nun, makikita mo ang ilog Pasig. Andumi dumi pa rin, tapos habang nakatingin ako sa tubig, may biglang malaking ano ang lumabas! ANG LAKI TALAGA, at kung ano man yun, isa itong higanteng Janitor Fish. Sabi ni son, nagpakawala daw ng Janitor Fish sa pasig para linisin ito, pero I doubt it, as an aquarium owner, though naglilinis ang mga lecheng JF na yan eh grabe ang Jebs na iiwan sa aquarium mo. at hindi ito basta Jebs lang. JEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEBS ito. Mahaba at mataba. Winner. Okay dahil mabaho ang current spot namin at sensitibo ang ilong ng aking kasama eh kailangan na naming umalis. So bumalik kami sa registrar nila.

Kung may aquarium ka, maglagay ka na lang ng Albino Corydoras.. Cute na tingnan, at mukhang malinis.

May nabasa nga pala ako sa lecheng janitor fish na yan, eto oh --> Manila Times...

Sa Registrar

Hmm Binigyan kami ng form ng registrar nilang di halata. Para lang itong metroaide na naisipang magpa-aircon sa loob. Hehe. So nagpapicture si Son, nagpapirma sa Audit Office nila, at inayos lahat, at nagbayad na rin ng P200 fee para sa copy ng Transcript. Ang weird di ba, coz it should come with the Grad fee na rin. Pero sabi nga ni son, Public ito. Public. Leche.

Then bumalik kame sa Registrar, ABA ayun napuno na kami. Dahil ang resulta, DENIED. Kelangan daw ni son na magrequest for a DIPLOMA, dahil naiwala niya ang kanyang dummy diploma. OMG, pano ka makakapagtrabaho nito? So binigyan ulit si son ng bagong Quest. Magbayad ng almost another P500 para sa graduation fee at diploma fee.

PUTANG INANG yan. Yan na lang nasabi ko. Hmm ulitin natin.....

P-U-T-A-N-G-I-N-A-N-G-Y-A-N! La lang trip ko lang kasi astig. Pano nakagraduate itong si Baral without paying the grad fee????? Kalokohan di ba. At eto pa, TWO FRIGGIN MONTHS bago makuha ung transcript, and it's just the transcript, mga dudes.

So kinuha ni baral ang pangalan ng lalaking metro-aide na naisipang maging registrar at magkunwaring may alam. Then umalis na kami, nagtataka man ako dahil pawang walang nangyari sa lakad namin eh alam ko na ang nangyari, gago talaga ung gagong un. SInira ang araw namin at inaksaya ang oras na pwede naming lakarin ang mga papeles nya. At gumastos pa si son ng P200 para sa kawalan, i mean, para sa isang resibo para sa pilipinas.

I just can't imagine na dito napupunta ang taxes na binabayaran ko every payday, every month at every year. Considering na nagbayad ako ng P100,000.00 of tax last year (2006) eh eto ba ang magiging kapalit? Isang serbisyong nakakasuka at nakakasama ng loob?

Sabihin na natin na maraming ginagawa ang taong iyon (yung metro aide, hehe) pero dude, ako din nagtatrabaho. Napakasama ng ginawa nila. At bakit ganun? Ganito ba talaga sa mga public schools? Traumatic ito. Kung matanda na ako, at sakaling dito ako nag-aral, at nagrequest ako ng record ko, aba, asa na lang ako. :(

Blue and Yellow.. with DTV Lanyard...

Just random thoughts

2007-03-07T08:52:00.000+08:00

I left the office early last Tuesday and went home to our apartment and met Wilson there. He prepared food for the two of us while he prepares himself to go to Manila and find his new career abroad and probably leave Convergys too.

After that, I watched Heroes episode 18 and was suprised with what happened. It made me ask why Peter Petrelli got a scar if he can heal or something like that. I went to bed early and woke up at 7pm coz Wilson sent a text message saying that he needs help in opening the door.

Jengga was busy cooking corned beef hehe.. as if it was hard to cook.

Son came and he talked about what happened to his quest. Seems that he was quite successful in finding one because he will be called for a new appointment and for him to prepare his requirements. He will be sent to Riyadh, KSA as an assistant manager. Oh well, this isn't sure yet but I do give Son the best of all chances for him to go there. That might be sad though, but there's no choice.

I went to the office at 10:10pM. Worked my ass out and kinda got pissed off with one of the OMs here. He's giving me a report which I should update everyday. Grr. It is as if there's nothing for me to do!

Today's shift had been quite a day in the office. I've been busy doing stuff for my sites, especially Alabang since I had to do a report which I didn't want to do in the first place. I just hate it when somebody sends me a request which my boss didn't know about.

Funny thing is, this has been going on for quite some time now. So, I told that person to quit it, nevertheless, I let him know that this will be the last time I will be pulling up that report. So he agreed. Good for me.

I was talking to my boss through AIM and I was asking about my career. Honestly speaking, there's just one person who is making me stay here in Convergys - and whatever happens, if that person leaves then I might probably think of leaving too. Talk about maturity hahaha...

Oh well, back to what my Boss and I were talking. She told me that (forgot to mention, my boss is a 28-year old drop dead gorgeous super smart and witty lady...) I'll be totally under starting April 1, 2007 which means I will be totally leaving Sprint! That's kinda good news but it sure will make a lot of changes. Sprint really trained me well but the program's very "challenging", hehe...

I'm currently tired right now, I'm still here in the office!! WAAAH Dunno if I should wait for WIlson and Jengga or should I go home and do what. Dunno... sleep, I guess? Hmm probably so. I think I'll be going now.. See ya tonight.

Pretty tired, pretty sad but all's well. I'm still earning a lot... Still enjoying life... But parting is quite sad, though...

If your soul can linger
stay with me forever...
Your voice, a song that plays
Forever in my heart stays.
Your love an eternity springs
ends what sadness brings...

Then I decided to do this - SERIOUSLY.

2007-03-07T08:39:00.000+08:00

I was having my moments of peace (in short, break) during work, (kinda, this is already way beyond my working hours (in short, OT), then I came upon a blog I've been reading for some time now (will not yet disclose the blog) , then I remember missing how much I wanted to make a journal of sort, so here goes, a real blog for me.

To blog... or not to blog...

Well, why not, after all there's much to write about and lot's to share! But still, am not yet sure what will I post here... Bahala na si Batman.